Let's talk about kitties

 

Lang geleden schreef ik eens iets over onze katjes. Toen ik onlangs een foto van onze kater Bo op Instagram plaatste, waren sommige mensen echter heel verbaasd dat wij een poes hadden. Grappig want we hebben toch twee van die harige monsters rondlopen alleen deel ik zelden foto's van ze. Geen idee waarom want het zijn geinige beestjes. In ieder geval vond ik het de hoogste tijd om ze eens in de spotlight te zetten. (En ja, ik ben inderdaad ook nogal inspiratieloos en wil niet alleen maar zeikblogjes tikken...)

Goed wij hebben dus twee katten. Ze heten Bo en Semmie by the way. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik uiteraard dol op ze ben maar dat ik geen getikt kattenvrouwtje ben. Ik zie ze niet als poezenkinders zoals sommige mensen maar gewoon als huisdieren. Alhoewel huisdieren; met dit mooie weer zien we ze amper. Wij hebben twee heuse buitenkatten die hele dagen de hort op kunnen zijn en doorgaans thuis komen met dode vogels, muizen en kikkers. Lekker! Persoonlijk heeft het wel mijn voorkeur dat katten lekker naar buiten kunnen. Het zijn immers dieren die gemaakt zijn om te rennen, te klimmen en te jagen. Die exemplaren van ons zouden waarschijnlijk onze hele toko slopen als we ze niet buiten zouden laten scharrelen. Zeker Bo, de gestreepte, was als kitten al niet te houden. Ze gaan trouwens ook 's nachts naar buiten behalve als het heel hard regent of sneeuwt. Tja, nachtdieren hè! In de winter zijn ze gelukkig wel graag binnen en slapen ze graag in de vensterbank of op de bank. 

Bo en Semmie zijn broer en zus. Vaak zijn mensen heel verbaasd als ik dat vertel want ze lijken totaal niet op elkaar. Zowel qua uiterlijk als innerlijk zijn ze heel anders. Semmie is een heel klein, zwart poesje en Bo een grote, stoere kater. Sems is daarnaast heel aanhankelijk maar komt nooit op schoot. Bo springt daarentegen te pas en te onpas op schoot en gaat rustig bovenop je rug liggen pitten. Heerlijk zo'n knuffelkont al hangt het me ook weleens de keel uit. Zeker nu hij die wiebelende babybuik heeft herontdekt met dit warme weer. Regelmatig mik ik hem dan ook van mijn schoot zodat hij even tegen iemand anders kan gaan liggen plakken. 

Ik ben opgegroeid met katten en heb dus al de nodige exemplaren uhhh... versleten. Misschien dat ik daardoor vrij makkelijk met ze ben. Toen wij drie jaar geleden bedachten dat we graag een poes wilden, was marktplaats dan ook the place to be. Binnen een mum van tijd vonden we een nestje met schetige kittens een paar dorpen verderop. We reden erheen, betaalden de eigenaresse van mamapoes 25 euro en waren toen zomaar de trotste bezitters van twee haarballen, haha! Ik vroeg mijn moeder die al tig katten heeft opgevoed naar wat tips en sindsdien zijn ze deel van ons huishouden. Een jaar later kwam Sam erbij en vormden we een gezin. Yep, time  flies! 

Ik vind het heel leuk dat Sam net als ik opgroei met dieren. Vind dat echt een meerwaarde en horen bij de opvoeding van je kind. Hij is helemaal verliefd op ze en knuffelt ze maar al te graag. Alleen uit zoonlief zijn liefde nogal lomp dus sprint ons poezenvolk er meestal vrij snel vandoor als meneer een knuffelsessie in gedachten heeft. Inmiddels gaat het iets beter omdat ik mini tegenwoordig wel tot voorzichtigheid kan manen. Wanneer ik echter uit beeld ben, neemt hij rustig een snoekduik bovenop een nietsvermoedend, slapende kat. Wat overigens voor Sam pleit, is dat hij Bo en Semmie dusdanig lief vindt dat hij regelmatig eten met ze deelt. Bij voorkeur koekjes, bananen, boterhammen en aardbeienlimonade. Aangezien Bo net zo'n kliko is als Sam, is dat wel goed voor de bindig tussen die twee. 

Naast al het niet-kattenvoer waarin zoonlief onze huisdieren voorziet en de troep die ze buiten vreten, krijgen ze verder brokjes en water. Ze zijn niet merkgevoelig dus meestal halen we eens in de zoveel tijd wat zakken voer van de C1000 of de Lidl. Misschien niet het beste maar ik was toch niet van plan  om dure brokjes te kopen terwijl ze verder alles schransen waarvan ze denken dat het eetbaar is. (Voor degenen die denken dat enkel kleine kinderen hapjes Play-Doh naar binnen werken; dat is gezien de creaties die ik regelmatig in onze kattenbak mag aanschouwen een grote illusie...) 

Vooralsnog denk ik dat onze beestjes een fijn poezenleven bij ons hebben. Ze kunnen gaan en staan waar ze willen, wonen in groene omgeving met veel bomen en water waar van alles te beleven is, krijgen volop liefde, aandacht en eten en als het nodig is, brengen we ze naar de dierenarts. Een huis zonder katten lijkt me best ongezellig. Al praktisch mijn hele leven ben ik gewend om van die spinnende kroelkipjes in huis te hebben. Zalig! Ik vind het heerlijk om hun buikjes te kriebelen en mijn neus in hun vacht te duwen. Hopelijk blijven Bo en Semmie nog heel lang in ons midden maar mocht er morgen eentje onder een auto terecht komen dan hebben ze wel een katwaardig leven gehad. 

 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest. 

5 inbrekerintriges waar ik me stiekem kapot voor schaam...

Jullie moeten weten dat ik een kleine afwijking heb. Vooruit, ik heb er meerdere maar ik ga het vandaag over slechts één van mijn eigenaardigheden hebben. Ik denk namelijk nogal eens dat er inbrekers in huis zijn. Ja heus! Vooral in slaapdronken toestand, dat moet ik er eerlijk bij vertellen. In de loop der jaren heeft dat een behoorlijk aantal anekdotes opgeleverd. Onlangs had ik het daarover met een vriendin en volgens haar moest ik daar een blogje aan wijden. Goed, zitten jullie klaar voor mijn meest beschamende inbrekerintriges? Lees dan snel verder! 

Een jaar of drie geleden had mijn vriend onze wetsuits uitgespoeld in de douchecabine en ze daar ook opgehangen. De volgende morgen stapte ik rond zessen nietsvermoedend met m'n slaapdronken kop de badkamer in en zag daar twee donkere gedaantes in de douchecabine. Inbrekers!!! Ik ging gelijk in de kill-and-attack-modus en besloot ze ervan langs te geven. Ik sprong in mijn nakie de douchecabine in en gaf die wetsuits een paar flinke klappen. En toen drong het pas tot me door dat er helemaal geen boeven waren...

Toen ik een jaar of veertien was, besloot de glazenwasser op een bloedhete dag al heel vroeg de ramen te gaan zemen bij ons in de straat. Wist ik veel! Ik schrok me in ieder geval kapot toen er opeens iemand aan mijn openstaande slaapkamer op de eerste verdieping zat te morrelen. Vast een inbreker. Ik sprong wederom in mijn blootje uit bed, trok het gordijn open en gaf de glazenwasser een flinke duw waardoor hij bijna van zijn trap aflazerde. Die zeem en dat emmertje water had ik even gemist. Pas toen mijn ouders geschrokken gingen kijken of die arme man nog leefde, had ik door dat ik de glazenwasser bijna had vermoord. Oepsie!

Een paar jaar geleden stapte ik nietsvermoedend de gang in en hoorde ik geluid. Jullie voelen hem al aankomen; ik vermoedde direct een insluiper. Het leek me logisch de politie pas te bellen als ik daadwerkelijk een inbreker had gespot. Ik pakte dus maar een schoen uit de hal want dat was het eerste het best uhh... wapen dat ik tegenkwam. Logische keuze, I know! Ik sloop met mijn schoen het hele huis door en kwam erachter dat de balkondeur op het haakje stond te klapperen. Niets geks, want die stond al open sinds die morgen. Mijn broertje gaat trouwens nog steeds stuk om de schoen in het hele verhaal en vraagt zich tot op heden af waarom ik geen mes in de keuken heb gepakt. Tja...

Toen ik nog thuis woonde en mijn vader nachtdiensten draaide, dacht ik ook eens een inbreker te spotten. Naast mijn bed nog wel! In een vlaag van verstandsverbijstering dacht ik dat er een grote, donkere vent in mijn nachtkastje zat te graaien. Het bleek echter mijn papa te zijn die na zijn nachtdienst besloot alle klokken in huis alvast op zomertijd te zetten. Die nacht ging de klok namelijk een uur vooruit. Best balen dat ik daar pas achterkwam nadat ik hem een blauw oog had gemept. Sorry paps! Ik voel me er tot op de dag van vandaag een beetje lullig over. 

Tot slot kwam ik eens thuis en bleek de voordeur wagenwijd open te staan. Er was echter niemand te bekennen. Mijn verrassende ingeving was dat er natuurlijk insluipers in huis waren. Ik besloot die keer in plaats van een schoen een oude honkbalknuppel te pakken en daar de hele toko mee uit te kammen. Mijn hart klopte in m'n keel tijdens deze speurtocht. Tot op de dag van vandaag is echter nooit duidelijk geworden hoe die voordeur open kon staan. Er was overigens niets weg dus ik vermoed dat er uiteindelijk toch geen inbrekers waren, haha! Het is ergens ook totaal niet logisch natuurlijk dat boeven de voordeur open laten staan want juist dat valt nogal op. Een beetje inbreker tikt een ruitje in op een onopvallende plek. Toch?

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest. 

Feelgood shizzle, dankbaar zijn en dat soort shit

Het is helemaal hip om te schrijven over hoe je jezelf moet vinden, dankbaar te zijn dat je niet in een krot in een derdewereldland woont en hoe je positief in het leven moet staan. Aangezien ik niet hip ben, doe ik dat lekker niet. Ik kan je namelijk één ding vertellen en dat is dat te krampachtig proberen om gelukkig te zijn, niet werkt. We zijn niet allemaal geboren als de fucking Dalai Lama en eerlijk is eerlijk, soms heb ik domweg geen zin om blij en positief te zijn. Ik vertik het dan ook om euforisch te zijn of te doen over zaken die dat gevoel bij mij niet oproepen. Niet omdat ik er niet dankbaar voor ben maar omdat het niet bepaald mijn prioriteit heeft. Het zit niet in mijn karakter om alles op die manier te benaderen.

Ergens bewonder ik de mensen die continu zo'n glimlach op hun kop hebben die je er graag af wil meppen. Geen idee hoe ze dat voor elkaar krijgen. (Die pillen wil ik ook, haha!) Ik vind het knap hoe ze zich het leed van de wereld aantrekken en voldoening kunnen halen uit hoe zij hun leven leven. Neemt niet weg dat ik bij tijd en wijlen flink jeuk krijg van dit soort types. Ik ben namelijk de eeuwige sarcast met een zwart gevoel voor humor en bovenal lomp tot op het bod. Dat matcht niet zo goed met feelgood shizzle enzo. 

Aangezien zen zijn, terug naar de kern gaan en zelfhulpgedoe een hot item zijn op het moment, word ik er regelmatig mee geconfronteerd. En weten jullie, ik ben er wel klaar mee. Ik weet heel goed wie ik ben en waar ik voor sta. Ben me ook terdege bewust van mijn mindere kanten. Inmiddels heb ik genoeg levenservaring opgedaan om mezelf niet keer op keer te willen uitvinden. Veel te vermoeiend joh! Misschien ben ik dan geen wereldverbeteraar of een enthousiaste yogi maar ik kan heel goed met mezelf door een deur. En uiteindelijk is zelfacceptatie en zingeving misschien hetgeen waar al die übervrolijke en dankbare mensen naar op zoek zijn.

Ik ben er het type niet naar om me nooit aan zaken te ergeren. En weten jullie; in mijn geval is frustratie en ergernis niet per definitie slecht. Bij mij zorgen deze gevoelens ervoor dat ik een in modus terecht kom waarin ik alles heel helder zie. Hoe gefrustreerder ik ben, des te productiever ik ben. Het maakt dat ik me ergens in vast kan bijten en kan doorzetten. Ik heb soms zelfs weleens het gevoel dat juist een stukje frustratie of ergernis mij heel goed doet functioneren. Zo zie je maar weer, het ligt helemaal aan de aard van het beestje. Zolang je het ook prima kunt loslaten, lijkt me er niets mis mee. Wanneer ik te hard mijn best zou moeten doen om compleet zen door het leven te gaan, zou dat heel tegennatuurlijk voelen. Waarschijnlijk zou ik er zelfs wat ongelukkig van worden. Ik mag nu eenmaal graag een beetje advocaat van de duivel spelen of tegen de gevestigde orde aanschoppen. Dus kom maar op met al jullie dankbaarheidslijstjes en happy lists. Van mij vallen ze niet te verwachten. Gegroet!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest. 

Struisvogelpolitiek

Ik ben momenteel van de struisvogelpolitiek. Wat bevallen betreft dan. Ik ben namelijk nooit echt bevallen. Ik heb een spoedkeizersnede gehad maar heb nooit echt weeën gevoeld. Er ging gewoon gelijk, SHABAM, het mes in. En nu zit er dus een nieuwe baby in mijn buik. Er schijnt er nog nooit eentje te zijn blijven zitten dus diep vanbinnen weet ik dat ik over een paar maanden de pineut ben. Buikbaby zal er toch een keertje uit moeten. Daar wil ik voorlopig echter nog even niet aan denken. 

Hoe Sam ter wereld kwam, was nogal uhhh... traumatisch. Wil ik nooit meer meemaken. Een serene thuisbevalling zit er alleen sowieso al niet meer in. Ten eerste ben ik een medisch geval, ten tweede schijnt het litteken van mijn keizersnede nogal wat problemen op te kunnen leveren en ten derde heb ik bloeddrukprobemen en ging ik daardoor de vorige keer bijna de pijp uit. 

Toen ik onlangs voor de zoveelste keer op controle was bij de gynaecoloog werd er maar aangedrongen op een bevalplan, de verloskamers bekijken en dat soort gedoe. Plotseling ging er een knop om bij me. Ik wilde hier allemaal gewoon NIET aan denken!!! Ik moest de neiging onderdrukken om te roepen: 'Joh, kun je me de OK niet gewoon gelijk laten zien?' Ik heb momenteel geen enkel idee over bevallen. Het liefst beval ik helemaal niet. Ik wil me er niet me er niet mee bezighouden. Ik werd dan ook nogal raar aangekeken toen ik zei dat het me geen zak uitmaakte hoe dit kind eruit zou komen. Pijn doet het toch en als het snijden wordt dan snijden ze tegen die tijd maar een eind weg. Ik voel het daadwerkelijk zo. Het kan immers niet rotter gaan dan de vorige keer. 

Struisvogelpolitiek dus! Stiekem ben ik van plan om mijn kop in het zand te steken tot een week of 37. In ieder geval tot ik er niet meer onderuit kan. Tot die tijd weiger ik om verloskamers te bekijken. Beviel me trouwens voor geen meter twee jaar geleden. Ik zag toen rond week 30 die martelkamers in een ziekenhuis dat een jaar later tegen de vlakte ging. Ik dacht enkel: moet ik in dit Oostblok-ziekenhuis godverdomme mijn kind gaan uitpoepen?!? Gelukkig hoefde dat niet en sneden ze op een vooroorlogse operatiekamer Sam uit mijn buik. Goed, daar begin ik niet meer aan. Ook verdom ik het om bevallingsverhalen te lezen of aan te horen en naar een zwangerschapscursus te gaan. In huize In a flow around the world geldt censuur op alles dat te maken heeft met hoe baby's de baarmoeder verlaten. Degenen die onverhoopt alsnog durven te beginnen over samen bevallen, vacuümpompen en placenta's die blijven zitten, sla ik zonder pardon voor hun bek. Jullie zijn gewaarschuwd!

Of deze aanpak handig is, weet ik niet. Ik kan jullie wel vertellen dat ik me er hartstikke fijn bij voel. Heerlijk rustig! Snap niet waar al die andere dikbuiken zich zo'n zorgen om maken. Nu scheelt het misschien dat de kans sowieso groot is dat het ook ditmaal op een keizersnede uitdraait. Niet dat dat zo goed beviel (haha woordgrapje!) de vorige keer maar het idee van een heel mensje door mijn punani naar buiten werken, klinkt ook verre van aantrekkelijk. Een bevalling heb ik domweg even geskipt in mijn mind-set van dit moment. Ik hanteer simpelweg het tijdperk pré-baby-2.0 en het tijdperk post-baby-2.0. Ideaal wat mij betreft. En tot mijn vliezen breken of de doc met zijn scalpel staat te zwaaien, struisvogel ik rustig verder.  

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest. 

De (on)gelukkige huisvrouw...

Begin juni deelde ik enkele huishoudelijke bekentenissen op mijn blog. In dat artikel sprak ik mijn hoop uit dat niemand het in zijn of haar hoofd zou halen mij te taggen voor de tag De gelukkige huisvrouw. Stom van mij om dat te zeggen want dat is vragen om gedonder, haha! Uiteraard kon lieve grapjas Priscilla het niet laten deze vragen aan mij door te spelen. Tja, ik moet haar nageven dat ze gevoel voor humor heeft! Afijn, wie A zegt, moet ook B zeggen. Vandaag deel ik dus mijn antwoorden op tal van huishoudelijke vragen. En nee, ik wens geen commentaar op mijn oerslechte huisvrouwschap want ik had jullie gewaarschuwd. Lezen jullie mee?

Wat zijn je drie likes in het huishouden?

Likes? Kom op mensen! Er is toch niets te liken aan het huishouden. Al dat gepoets, is wat mij betreft noodzakelijk kwaad. Ik haat in principe alles dat met het huishouden te maken heeft. Het enige dat ik leuk vind om te doen, is een beetje kokkerellen. Mijn top-3 bestaat dus uit koken, koken en koken. 

Wat zijn je drie dislikes in het huishouden?

Ik kan echt niet kiezen mensen. Ik vind werkelijk alles verschrikkelijk! Daarbij komt dat de klusjes die ik zo verafschuw meestal worden gedaan door Maarten. De zaken waar ik een enorme grafhekel aan heb zijn: het toilet schoonmaken, afwassen en het bed verschonen. De plee soppen vind ik ergens gewoon goor. Daarbij ben ik niet diegene die alles onder staat te spetteren dus tja, dat vind ik stiekem een mannentaak. Wij hebben geen vaatwasser dus afwassen dient oldskool met een teiltje en borstel te gebeuren. Niets mis mee, ware het niet dat dat als kind mijn huishoudelijke taak was. Na al die jaren van vuile vaat wegwerken, ben ik het domweg kotsbeu. Logisch toch? En een tweepersoonsbed verschonen, vind ik een enorm gehannes. Ik krijg nooit het dekbed fatsoenlijk in de hoes. Maarten is 30 centimeter groter dan ik en heeft lange armen en benen. Hij goochelt binnen vijf minuten een schoon bedje tevoorschijn. Wat een topper!

Hoe ziet het schematische huishoudrooster eruit? Zit dit in je hoofd of staat het ook papier?

Serieus, bestaat dat? Een huishoudrooster? Ik ben niet eens in staat een agenda bij te houden. Ook hangt er al drie jaar een niet ingevulde verjaardagskalender op ons toilet. Wij gebruiken geen huishoudrooster. Dat hoeft ook niet want huishouden is eigenlijk heel simpel. Stinken, vlekken en plakken zijn fantastische graadmeters. Zodra je één van die dingen constateert ga je aan de slag. Verder kunnen er ook dingen op of weg zijn. Zodra je daar achter komt, los je het op. Voilà!

Welke ruimte levert je de meeste kopzorgen op?

Ons huis is regelmatig een bomexplosie maar ik vertik het om me daar m'n mooie hoofdje over te breken. Ik maak me dus nergens zorgen om al weet ik zo één, twee, drie geen fantastische manier om Sam's speelgoed enigszins geordend op te ruimen. Daar denk ik dus weleens over na. Tevens is de half wegrottende inhoud van de koelkast een terugkerend probleem. Maar goed, dat is gewoon een kwestie van je zintuigen gebruiken om een voedselvergiftiging te voorkomen. Inmiddels weet ik dat wanneer ham groen is en een smoothie naar alcohol smaakt, je het beter de prullenbak in kunt bonjouren. 

Hoe ziet de taakverdeling eruit tussen man, vrouw en eventuele kinderen?

Sam en ik maken de rommel en vriendlief ruimt het op. Nee hoor, de werkelijkheid is iets minder zwart-wit alhoewel Sam natuurlijk nog geen poot uitsteekt. Wel moet ik bekennen dat Maarten meer van het daadwerkelijke schoonmaken is en ik meer van het opruimen. Het feit dat onze zoon altijd 'papa' roept als hij de stofzuiger ziet, zegt genoeg. We hebben niet echt een vaste taakverdeling maar het komt erop neer dat ik altijd kook, de boodschappen haal en de badkamer schoonmaak. Verder houd ik me bezig met schone was opruimen, dingen op de goede plek zetten en alles een beetje herorganiseren als er weer eens een bom is ontploft in ons huis. Maarten doet de afwas, stofzuigt, doet de was en maakt het toilet schoon. Verder pakken we dingen aan zoals het uitkomt volgens het plakken-stinken-vlekken-kwijt-principe. Ik moet toegeven dat het in de praktijk totaal niet werkt maar we zijn verdomd gelukkig. 

Welke bijdrage leveren de kinderen aan het huishouden?

Zoals ik al zei, is Sam diegene die dingen vies maakt of overhoop trekt. Hij is de spil van ons huishouden. Zonder hem hoefden we alleen zo nu en dan ergens een doekje langs te halen en eten te koken. Ik doe overigens weleens een poging om hem bij te brengen dat blokjes best terug in de mand kunnen en dat broodkorstjes niet op de grond horen en dergelijke. Tot op heden kijkt hij me aan alsof hij water ziet branden. Toch houd ik vol want misschien heeft hij wel de huishoudelijke genen van papa geërfd. Only God knows!

Wat zijn je favoriete huishoudelijke producten?

Uhhh... deze vraag moet je misschien niet aan mij stellen. In principe maak ik alles schoon met glasex en keukenrol dus dat zijn wel essentiële items hier in huis. Glasex werkt overigens ook prima op andere oppervlaktes dan glas. 

Krijg je weleens hulp in de huishouding? Zo ja, van wie krijg je die hulp en waarmee word je geholpen?

Soms helpen mijn schoonouders. Zo helpt de vader van Maarten regelmatig met de tuin bijhouden. Mijn schoonmams vraagt standaard als ze hier is of ze iets voor me kan betekenen. De ene keer doet ze de afwas, de andere keer helpt ze Sam's kamer op te ruimen en een volgende keer strijkt ze bijvoorbeeld de schone was. Echt superfijn! Zeker gezien het feit dat mijn schoonmoeder een soort van poetsgoeroe is waar ik veel van kan leren. Als wij in huize In a flow around the world niet weten hoe we iets huishoudtechnisch moeten aanpakken, weten we niet hoe snel we deze hulplijn moeten inschakelen, haha!

Je schoonmoeder kondigt via de telefoon aan dat ze in de buurt is en even op visite komt. Wat doe jij?

De afwas laten staan... Nee hoor, dat is een grapje! Ik ga niet speciaal opruimen. Mijn schoonmoeder weet dat ik een huishoudelijke ramp ben en ik ga me niet beter voordoen dan dat ik ben. Ze mag van mij altijd gewoon alle kasten open rukken dus ze weet hoe de vork in de steel zit. Gelukkig heb ik wel een leuk karakter ;-)

Wat is je ultieme tip voor andere huisvrouwen?

Als je dood bent, zullen mensen je niet herinneren om je schone huisje. Het zou zonde zijn om er over vijftig jaar achter te komen dat je heel veel leuke dingen hebt gemist omdat je altijd aan het poetsen was. Enne, kinderen kunnen prima tegen een beetje viezigheid. Goed voor de weerstand! Maak je dus vooral niet te druk om het huishouden en durf te leven! Yolo! Of zoiets, whatever...

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Mijn blogmojo

De afgelopen tijd heb ik van diverse mensen de vraag gekregen wat ik met mijn blog wil. Ik vind het maar een lastige kwestie want ik houd me daar eigenlijk niet mee bezig. Zeker niet op dit moment met een nieuwe baby onderweg. Toch hebben de vraagstellers me aan het denken gezet want blijkbaar moet je iets willen of moeten als blogger. Misschien dat de vraag voortkomt uit het feit dat de halve bloggosphere grootse plannen heeft met zijn of haar blog. Ik houd er echter geen al dan niet verborgen agenda op na. 
Wat ik wel graag wil, is bloggen op een eigen domein en overstappen van Blogger naar Wordpress. Gewoon omdat ik het een prettig idee vind dat mijn site dan echt van mij is. Niet per sé om mee te tellen in de blogwereld. Daarnaast zijn de mogelijkheden van Blogger vrij beperkt. Door mijn uitstelgedrag neemt zo'n verhuizing alleen vet veel tijd in beslag. Ik geloof dat er meer dan 600 artikelen moet worden overgezet. Inmiddels snap ik de mensen die na twee maanden bloggen al voor eigen hosting kiezen. Die hebben zich er een stuk beter  in verdiept dan ik toentertijd. Ik durf pas sinds een paar maanden te zeggen dat ik het de investering wel waard vind omdat de kans aanzienlijk is dat ik het bloggen blijf volhouden. 
Verder vind ik mijn blogje prima zoals het nu is. Ik houd het graag persoonlijk. Ik krijg soms het gevoel dat alles groter, mooier en meer moet. Alsof je niet meetelt zonder je site te veranderen in een online magazine of platform. Of dat je als blogger filmpjes moet maken en met alle geweld moet ploggen. Niet dat daar iets mis mee is, maar het past niet bij mij. Ik vind het leuk om dat soort sites te bezoeken maar het is niet des Jess. Laat mij dan maar lekker niet meetellen. Ik vind het wel gezegend. 
Ik heb nooit de intentie gehad om gigantische bezoekersaantallen na te streven. Ik heb nooit meer voor ogen gehad dan een soort van persoonlijk, online dagboekje. Soms krijg ik zelfs het gevoel dat ik niet eens meer bezoekers wil. Het is goed zoals het is. Ik denk dat ik daarin geen typische blogger ben. Terwijl iedereen blijkbaar meer volgers wil, heb ik regelmatig dat ik het me bij de keel grijpt als ik bedenk hoeveel mensen van mij weten. Bij tijd en wijlen vraag ik me af of ik dat überhaupt wel wil. (En dan schrijf ik blogjes zoals Let's talk about the blogger lifestyle, Beetje mamablogmoe en 10 blogregels waar ik me niet aan houd...)  Toch ben ik verknocht geraakt aan bloggen. Het is in mijn routine geslopen om achter de laptop te kruipen en verhaaltjes te typen over wat mij bezighoudt. Alleen freak ik hem soms wel enorm als men opeens verwachtingen heeft van me. Ik ben domweg geen pleaser. Noem het narcistisch, noem het egoïstisch maar ik wil enkel schrijven waar ik zelf zin in heb en niet in waar bezoekers zin in hebben. Gevalletje take it, or leave it.
Het komt er dus op neer dat ik vrij weinig tot niets wil met mijn site. Laat mij maar lekker blogjes typen met lelijke foto's erbij. Op die manier vind ik het leuk en is het ook haalbaar. Nu ik halverwege mijn zwangerschap ben en een terrordreumes heb rondrennen, merk ik dat het allemaal zwaarder wordt. Ik ben enorm futloos. Terwijl mijn hoofd normaal overstroomt van de ideeën, borrelt er nu niet zoveel op. Ik houd me momenteel voornamelijk bezig met zwanger zijn en heb niet veel meer te melden dan dat. Veel verder dan het plaatsen van buikfoto's en het schrijven van hier en daar een review kom ik niet. En weten jullie, dat voelt ergens hartstikke fijn. Het is op die manier weer exact zoals hoe ik begin 2012 begon. Check de eerste artikelen van In a flow around the world maar. Voorlopig geniet ik er overigens nog wel van om mijn verhaaltjes te tikken en te delen. Ik verdom het alleen om zaken te forceren.
Gedurende de laatste maanden van mijn eerste zwangerschap en de eerste maanden na de geboorte van Sam, heb ik amper geblogd. Ik sluit niet uit dat dat weer gaat gebeuren. Jullie zijn dus gewaarschuwd, haha! Hopelijk hoef ik deze keer niet van de aardbodem te verdwijnen omdat het qua gezondheid niet lekker gaat. Feit blijft dat die kans er wel inzit. Ik blijf erbij dat een hobby vooral leuk moet zijn en goed moet voelen. Ik kom vanzelf wel weer boven water mocht ik een poosje offline zijn. En daarna zien we wel weer. Het komt zoals het komt.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Voetenfetisjistenterreur

Zoals jullie misschien weten, ben ik een fanatieke Instagrammer. Zeg maar gerust een overactieve Instagrammer, haha! Ik post foto's van van alles en nog wat. Vooral veel kiekjes van Sam en eten maar ook outfitkiekjes, aankoopjes en weet ik veel wat nog meer. Heel soms plaats ik ook wel eens een foto van m'n voet. Vooral nu het weer mooi weer is, komen die lichaamsdelen iets regelmatiger voorbij. Tja, dat is logisch nietwaar. In plaats van gympen en laarsjes draag ik momenteel slippers en sandalen. 

Er is alleen iets dat ik op z'n zacht gezegd bijzonder vind. En ook wel gek... Steeds als er een glimp van mijn kakjes zichtbaar is op dit social media-kanaal krijg ik comments en berichten van voetenfetisjisten. Ja heus! Dat verzin je toch niet. Niet dat ik me er heel druk om maak maar uhhh... ik vind het wel licht ongemakkelijk. Zeker als je bedenkt dat er in mijn feed meer foto's van mijn tieten te vinden zijn dan van mijn voeten. In de loop der tijd heb ik namelijk behoorlijk wat discrete en minder discrete voedingsfoto's gedeeld. Niet dat daar geen commentaar op kwam maar wel van een hele andere orde. Vooral van gefrustreerde moeders maar dat ligt in de lijn der verwachting. Dat is nu eenmaal de eeuwige strijd tussen borstvoedingmoeders en flessenmama's. Is ook om leip van te worden maar daar kan ik nog inkomen. Als ik dus weer eens geblockt word omdat ik een foto plaats van een tevreden, lurkende Sam dan interesseert me dat geen hol. Wat me daarentegen wel interesseert, is hoe ik die op voeten geilende mannen moet aanpakken. 

Wat moet je met die gasten? Ik vertik het eerlijk gezegd om mijn voeten van iedere foto te knippen. En als ik me met mijn zwangere buik in allerlei ingewikkelde houdingen heb gewrongen om mijn teennagels te lakken, vind ik dat best een kiekje waard. Voeten zijn immers geen intieme lichaamsdelen. Ik bedoel, voeten zijn gewoon voeten. Daarnaast heb ik hele normale voeten met hele normale tenen. Ik kan er eerlijk gezegd niets erotisch aan ontdekken. Ik kan veel mooi vinden aan een mens maar voeten vind ik toch vooral functioneel. Ze brengen je van A naar B en zorgen ervoor dat je niet omlazert. Prima dingen maar geil word ik er niet van. 

Meestal haal ik de comments van die voetenfetisjisten wel even weg. Een aantal heb ik er ook geblockt omdat ze bleven ouwehoeren over privé-berichtjes met voetenfoto's. Lijkt me de beste oplossing. Neemt niet weg dat er steeds weer een nieuwe onverlaat opduikt. Ergens zin ik overigens op wraak. Het lijkt me om te gieren om kiekjes te gaan sturen van opgezwollen, zwangere voeten. Of om een lekkere eeltlaag te kweken om te zien of de zogeheten liefhebbers daar ook te krappe onderbroeken van krijgen. Toch onderdruk ik die drang. Anders ben ik geen haar beter dan die fetisjisten die hun driften niet de baas zijn. Ik houd het dus maar bij deleten en blocken. En als ik dan toch bezig ben, dan doe ik hetzelfde met al die moeders die zo provoceren met flesvoeding. Vooruit, het laatstgenoemde is een grapje...

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Ask me anything

Alweer een hele tijd terug heb ik een aantal artikeltjes geschreven waarin jullie me alles mochten vragen wat jullie wilden. Opeens begon het weer te kriebelen bij me. Vandaag dus eens een Ask me anything-blogje. Natuurlijk heb ik al een belachelijke hoeveelheid onzin over mezelf gedeeld op In a flow around the world maar misschien kunnen jullie nog wat dingen verzinnen waar ik het niet eerder over heb gehad. 

Ik denk dat ik verder niet hoef uit te leggen hoe het werkt. Dit principe is redelijk ingeburgerd in de bloggosphere. Laat je vraag of vragen achter in een comment onder dit kletspraatje. Eventueel kun je me ook dingen vragen via Instagram of Facebook maar ik vind het net een tikkeltje handiger om alle vragen op één punt te verzamelen. Uiteraard maak ik nog even de (hopelijk) overbodige kanttekening dat vragen helemaal vrij staat maar dat ik sommige zaken toch liever voor mezelf houd. Jullie kunnen vast zelf wel bedenken op wat voor dingen ik doel. Goed, brand gezellig los! Ik ben enorm benieuwd naar wat jullie van me willen weten al vind ik dat stiekem ook best een beetje exibitionistisch van mezelf. (Is het hebben van een persoonlijke blog dat sowieso niet? Hmmm...) Anyways, kom maar op met die vragen! 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Huishoudelijke bekentenissen

Momenteel gaat er een tag rond met allerlei vragen over het huishouden. Steeds als ik zo'n blogje tegenkom, bid ik dat ik niet ben getagd. Ik ben namelijk een huishoudelijke ramp en moet er niet aan denken vragen te beantwoorden over hoe vaak ik het bed verschoon (te weinig) of hoe vaak ik stofzuig (nooit want dat doet het vriendje). Ook hoef je niet bij mij te zijn voor allerhande tips want ik heb werkelijk geen flauw idee hoe je de ramen streeploos kunt zemen of hoe je overhemden kreukloos strijkt. Al sla je me dood, ik zou er niets zinnigs over kunnen vertellen. Mocht dit als een verrassing komen, lees dan mijn blogje genaamd Waarom het huishouden en ik geen vrienden zijn eens. Er wordt je dan heel veel duidelijk over mijn huishoudelijke skills. Voor vandaag heb ik maar eens een lijstje gemaakt met huishoudelijke bekentenissen. Kunnen jullie ook even lachen ;-)

- Ik weet niet hoe de wasmachine werkt. Sinds maart (geloof ik...) hebben we namelijk een nieuwe en daar heb ik me dus nog niet in verdiept. Toen vriendlief en ik gingen samenwonen heeft hij al vrij snel besloten dat hij de was ging doen. Tot op de dag van vandaag is dat zo gebleven aangezien ik het niet naar zijn zin doe en de nodige dingen heb verziekt. Tja, mij interesseert het geen ruk hoe de was wordt gedaan dus Maarten doet het nu fijn op zijn eigen manier. Ik moet me overigens wel binnenkort even verdiepen in dat nieuwe apparaat van ons want vorige week wilde ik Sam's ondergekotste kleren direct de wasmachine ingooien en toen wist ik niet hoe dat kreng werkte. Ook zo lullig om je vent daarvoor op zijn werk te bellen hè.

- Vorige maand stond ik onder de douche en dacht ik: hoe kan het dat die douchecabine en die voegen nooit goed schoon worden? We hebben wel zo'n spulletje van de Lidl waar we de boel om de zoveel tijd mee schrobben maar het wordt er niet bepaald bright and shiny van. Ik besloot mijn moeder eens te bellen voor advies. Zij lachte me keihard uit want uhhh... dat ontbrekende huishoudgen heb ik van haar geërfd. Afijn, mams belde haar werkster vervolgens maar om te vragen waar zij de badkamer altijd mee schoonmaakte. Wel, het schijnt dat je daar Blue Wonder en wondersponsjes van de Action voor moet gebruiken. Weer wat geleerd! Ik moet het alleen nog even kopen...

- Over de badkamer gesproken. Het rook daar al een poosje gek. We konden het niet helemaal plaatsen en dachten dat het misschien aan de nieuwe ventilator lag. Tot ik het anti-slip matje eens uit de douchebak trok en bijna van mijn graatje ging. Al sinds ik een week of zes à zeven zwanger ben, spoel ik zoonlief na een kakluier schoon onder de douche. Dan wordt ik tenminste niet zo godvergeten misselijk van die poeplucht. Plus ik kan de geur vrij vlot neutraliseren door een halve fles douchegel over mini te kieperen. Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden, is dat poeprestjes zich blijkbaar graag nestelen tussen de zuignapjes onder anti-slip matjes. Ieks! Inmiddels heb ik dus maar een nieuw matje gescoord bij de Ikea en het oude exemplaar bij het chemisch afval gedropt. 

- Onlangs stond de stofzuiger midden in de kamer. Sam is dol op dat ding en speelde er even mee. En ja, dat mag gewoon van mij. Zo snel als hij uit gekeken is op speelgoed, zo zoet is hij met allerhande zaken die niet bedoeld zijn als kindervermaak. Ik dacht wel een boterhammetje te kunnen smeren tot het opeens verdacht stil werd. Die handige bliksem bleek de volle stofzuigerzak uit het apparaat te hebben gepeuterd en liep  daar vrolijk mee te schudden. En toen raakte ik een beetje in paniek. Ik had er namelijk geen flauw benul van hoe ik die zak er terug in moest krijgen. En hoe zou ik die troep in de kamer moeten opruimen als ik het niet kon opzuigen omdat er geen zak in dat verdomde ding zat? Oh dat krijg je ervan als je vriend dat altijd doet. Gelukkig kon ik de gebruiksaanwijzing van de stofzuiger googelen en die zak er op dezelfde manier als op het plaatje weer in prutsen.

- Wij hebben onze koelkast met vriezer inmiddels drie jaar. Prima ding, alleen is de inhoud van de vriezer in de loop der tijd gehalveerd. Ik grap weleens dat er een iglo in zit. Geen kapitein Iglo welteverstaan maar daadwerkelijk zo'n bevroren huisje. Wonen vast de kaboutertjes in die 's nachts eigenlijk ons huis moeten opruimen. Afijn, al dat ijs is er natuurlijk niet van de één op de andere dag gekomen. Daar is dik drie jaar voor nodig geweest om dat op te kweken. Jullie begrijpen inderdaad goed dat we de vriezer nog nooit ontdooid hebben. Hij zit boven de koelkast en ik voorzie dus dat al die ontdooide meuk zo'n anderhalve meter naar beneden langs de koelkast zal lopen bij dat klusje. En dat houdt me tegen moeten jullie weten. Iemand een idee van hoe je dat een enigszins in goede banen kunt leiden? Ik houd me aanbevolen voor tips. Begin ik vast even met het opeten van vier pakjes aangebroken vissticks...

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

De knoop doorgehakt! Denk ik... + mirror shots

Toen ik zwanger was van Sam wilde ik in eerste instantie niets weten van een zwangerschapscursus. Zo moeilijk kon bevallen immers niet zijn? In Afrika schijnen vrouwen in de bosjes te bevallen en daarna vrolijk weer tevoorschijn te komen met een baby. Nee hoor, ik zou Sam er wel even uitpoepen. Uiteindelijk wisten mijn moeder en m'n vriend me ervan te overtuigen me toch maar in te schrijven bij een pufclub. Ik moet toegeven dat mijn moeders argument dat ik daar vast gezellige zwangere dames zou ontmoeten die even ver waren als ik, de doorslag gaf. Altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten, nietwaar?

Ik heb precies drie lessen kunnen volgen. Vooral de laatste les herinner ik me nog goed. Het was maandagavond en ik voelde me niet al te best. In het warme zaaltje werd ik helemaal naar en zelfs de docente schrok ervan. De nacht daarop volgend werd ik hondsberoerd. De volgende dag lag ik in het ziekenhuis e dreigde Sam geboren te worden. Een heftige periode volgde met als grote anti-climax alles dat mis ging rondom de geboorte van Sam. 

Al die tijd bleef ik mail ontvangen van de docente van het pufclubje. Ik vond dat zo enorm confronterend omdat ik op dat moment met hele andere zaken bezig was. Uiteindelijk heb ik wel de na-gym nog gevolgd. Vond dat ook behoorlijk heftig. Zeker omdat ik keer op keer moest dealen met mijn bevalling en PTSS. Het was nog zo vers en de bevallingsverhalen van de andere dames vond ik erg moeilijk  om aan te horen doordat ik me keer op keer realiseerde hoe het ook had kunnen zijn. Hoe het had moeten zijn. 

Mijn gevoel ten opzichte van zwangerschapscursussen is deze keer niet veranderd. Ik wil gewoon niet! De vorige keer zag ik het niet zitten omdat het me te zweverig leek allemaal. Nu wil ik niet omdat ik bang ben dat ik het niet kan opbrengen. Ik wil me niet meer voorbereiden op een bevallig die ik toch niet ga hebben. Het is goed zo. De kans dat ik natuurlijk beval is klein. Ik ben bang dat het me alleen maar pijn doet om me daar überhaupt mee bezig te houden. Het zegt me vrij weinig. 

Misschien is het een stukje zelfbescherming. Misschien is het ook een stukje bescherming voor mijn mede-cursisten. Ik durf domweg niet garant te staan voor hoe ik reageer op bevalplannen van dames die in bad bij kaarslicht bevallen. Of op uitscheurverhalen. Er zit nog heel wat oud zeer waardoor ik niet heel invoelig ben of kan zijn. Ik had met liefde tot mijn kont toe uitgescheurd in plaats van hoe het gelopen is bij Sam. En lieve mensen, dat zijn uitspraken die ik onder invloed van emoties liever niet in het openbaar doe. Die andere zwangeren hebben namelijk het goed recht om zich in alle rust voor te bereiden op hun droombevalling of te klagen over hun horrorbevallingen. Ik zie het al voor me dat ik bij de eerste kennismakingsles van een nieuwe cursus mijn verleden moet oprakelen. 'Hallo, mijn naam is Jess. Ik en mijn zoon overleefden op een nippertje HELPP en eclampsie. De gynaecoloog noemde het een wonder. Oh ja, hij lag ook in stuit. Versiepoging is mislukt en ik heb drie maanden plat op m'n rug gelegen. Hij wilde er namelijk met 27 weken al uit. Om het feest compleet te maken ontwikkelde ik een PTSS. Shit happens!' Zien jullie het voor je? Ik niet eigenlijk. Die andere dikbuiken rennen vast keihard weg als ik dat vertel. 

Uiteindelijk doe je zo'n cursus natuurlijk voor jezelf. Wel zo prettig als het dan een fijne ervaring is. Ik zie er enkel tegenop. Wat mij betreft reden genoeg om het lekker te laten. Mocht ik onverhoopt vaginaal bevallen dan heb ik er wel vertrouwen in dat het me lukt. Ik heb toch die drie lessen puffen van de vorige keer in the pocket, haha! En anders vertelt iemand me in het ziekenhuis vast wel wat de bedoeling is. Eerlijk gezegd kan het me geen ruk schelen hoe dit kindje eruit komt. Als het er maar uitkomt! Pijn doet het sowieso maar weten jullie, ik ben een grote meid. Kan ik vast wel aan. Er is echter een klein stemmetje in m'n hoofd dat me vertelt dat ik voor de makkelijke weg kies. Dat ik niet naar zo'n cursus wil omdat ik bang ben om die beerput aan onverwerkte shit open te trekken. En uiteindelijk doe ik het niet alleen voor mezelf maar ook voor de buikbaby. Kortom, ik voel me ietsiepietsie schuldig ten opzichte van Sam 2.0 als ik me niet inschrijf voor yoga, zwangerschapsgym, haptonomie of weet ik veel wat voor gedoe.

Na de geboorte van Sam heb ik spijt gehad dat ik niet genoten heb van het zwanger zijn. Of in ieder geval een poging had gewaagd. De volgende keer zou ik dat allemaal anders doen. NOT! Ik geniet deze keer nog minder. Het lukt me niet. Het dringt sowieso nog niet helemaal tot me door dat ik opnieuw een baby in mijn buik heb zitten. Zou ik uit liefde voor mijn nieuwe spruit niet een cursus van het één of ander moeten volgen om stil te staan bij wat er zich in mijn buik afspeelt? Een uurtje per week bewust aandacht besteden aan deze zwangerschap. Ben zo bang dat ik straks ineens, poef, een kindje in mijn armen en mezelf nadien weer verwijt dat ik niet genoten heb. Jeetje, wat is nu wijsheid?

Vandaag ben ik officieel 16 weken en 2 dagen zwanger maar eigenlijk ben ik een week verder. Dik 17 weken dus. Ik trok mijn zwarte skinny van H&M Mama uit de kast die ik in maart uit de sale viste en een topje van Mama Licious van twee jaar geleden. Uiteraard scoorde ik dat geval ook in de uitverkoop. Yep, ik ben een koopjesjager. De slippers kocht ik trouwens zo'n driehonderd jaar geleden bij de Hennes.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Al mijn nutteloze talenten

Sommige mensen hebben enorm nuttige talenten. Bij yours truly liggen de buitengewone talenten meer op de vlakken waar je in het dagelijks leven minder aan hebt. Daar doe je niets aan. Ik heb ze vandaag eens op een rijtje gezet voor jullie. Volslagen nutteloos maar je moet toch ergens kwijt dat je zonder verblikken of verblozen rode pepers kunt vreten en piemels kunt maken van Play-Doh. Lezen jullie mee?

- Ik ben gewoon heel erg superduper geweldig in al die vage spelletjes op mijn telefoon. Serieus, probeer me bijvoorbeeld maar eens te verslaan met Temple Run 2. Gaat je niet lukken, dat kan ik je alvast vertellen. Volslagen nutteloos natuurlijk dat ik precies daarin verdomd goed ben. Tja...

- Ik kan ook goed belachelijk veel spullen in kasten proppen. Het is geen opruimen te noemen maar ik vind het beslist een talent. En ja, de deuren kunnen (meestal) nog open zonder dat de hele handel eruit lazert. Knap hè?

- Ik kan heel ver onder water zwemmen. Mijn record is 70 meter. Dat dateert overigens wel van een paar jaar geleden hoor. Misschien dat ik er wat aan zou hebben als ik oog in oog met een tsunami kom te staan maar verder is het denk ik redelijk nutteloos.

- Ik kan zonder verblikken of verblozen scherp gekruid eten naar binnen schuiven alsof het niets is. Nee hoor, Jess laat zich niet kisten door een pepertje meer of minder. En ik hoef er tevens geen glaasje melk of water bij te hebben. Het is een gave, denk ik.

- Ik ben heel lenig. Als kind was ik helemaal flexibel maar ook vandaag de dag ben ik nog lekker soepel. Het enige dat het me helaas oplevert, zijn gewrichten die nogal makkelijk uit de kom vliegen. Ik doe er dus niet bepaald m'n voordeel mee. Jammerdebammer! Nou ja, ik win wel vaak bij Twister...

- Ik onthoud de meest belachelijke details uit films en boeken. Van die suffe dingen zoals dat de hoofdpersoon altijd uit een blauwe beker drinkt of dat de bad guy een gouden ringetje in z'n rechteroor had. Zeg nu zelf, daar heb je toch helemaal niets aan. Het is domweg pure ballast die zich ophoopt in mijn hersenen. 

- Ik ben onverslaanbaar bij het spelen van de 2000 editie van Triviant. In mijn studententijd heb ik eens samen met een vriendinnetje alle kaartjes uit mijn hoofd geleerd namelijk, haha! 

- Ik ben best bedreven in het bouwen van gigantische bouwwerken van Duplo. En ze zijn nog solide ook! Ook kan ik toffe dingetjes maken van de klei van zoonlief. (Gigantische piemels bijvoorbeeld waardoor Maarten en ik lekker kinderachtig in een deuk liggen. Sam vertel ik dan opvoedkundig dat mijn creatie een cactus of slang is...)

- Bij kaartspelletjes speel ik praktisch altijd vals. Ik ga mijn truuk hier natuurlijk niet vertellen. Als ik er trouwens over nadenk, probeer ik sowieso altijd vals te spelen bij spelletjes. Uhhh... ik houd het maar op mijn drang om altijd te willen winnen.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Lief Anoniempje...

Naar aanleiding van mijn blogje van vorige week heb je de moeite genomen om een anoniem mailadres aan te maken en mij een bericht te sturen met je bevindingen. Bedankt voor de moeite die je hebt genomen. Ik kan helaas niet zoveel met jouw snelle en ondoordachte conclusies. Thanks but no thanks!

Ik begrijp dat je gefrustreerd bent. Dat je dolgraag een kind wilt maar dat het allemaal niet lukt. Het is dan vast niet leuk om mijn geklaag te lezen. Je gaf me te kennen dat er genoeg vrouwen zijn die al die kwalen met liefde zouden doorstaan voor een kindje. Tja, ik geloof alleen niet dat ik ergens heb beweerd dat ik dit niet met liefde deed. Voor mij is mijn baby in wording me net zo dierbaar als voor vrouwen die er lang over hebben gedaan om zwanger te raken. Neemt niet weg dat ik me behoorlijk beroerd voel. En volgens mij heb ik alle recht om daarover te schrijven op mijn blog. 

Ik vermoed dat je ook andere blogs bezoekt. Ik heb namelijk nooit met zoveel woorden geschreven dat zwanger worden bij ons heel makkelijk gaat. Onlangs liet ik ergens een comment achter onder een artikel dat ging over dit onderwerp. Dat heb je vast gelezen. Ik maak er verder geen geheim dat vriendlief en ik blijkbaar een nogal vruchtbaar duo zijn. Ik schrijf er alleen nooit uitgebreid over omdat ik weet dat het mensen pijn kan doen. Mensen zoals jij. 

Ik heb twee vriendinnen die dolgraag kids willen. Ook bij hen gaat het niet vanzelf. Jij mag dan denken dat ik blijkbaar in een soort bubble leef waardoor moeilijk zwanger worden totaal langs me heen gaat maar dat is niet het geval. Ik leef intens mee met hen. Ik stuur tig appjes per week, bied een schouder om op te huilen, ben zenuwachtig voor hun afspraken en zou niets liever willen dan dat zij heel snel in verwachting zijn. Ik weet niet uit eigen ervaring hoe klote het allemaal moet zijn maar heb wel een idee ervan. 

Ik ben niet snel te kwetsen. Het betekent echter niet dat ik het prettig vind om zulke mail te krijgen. Ik snap je frustratie om al die irritante zwangeren om je heen. Ik denk dat het misschien enigszins te vergelijken is met het gevoel dat ik had na mijn horrorbevalling bij het horen van serene thuisbevallingen bij kaarslicht. Daar hoefde ik ook echt niets over te horen op dat moment. (En nu ook niet maar dat terzijde...) Ik besloot echter niet om mensen die hun fantastische bevallingen deelden op internet te gaan mailen om hen te vertellen dat ik bijna het hoekje om ging toen ik beviel van Sam.
Ik ben niet de aangewezen persoon om je gevoelens op te botvieren. Wanneer je de rest van mijn blog ook had bekeken voordat je mijn contactgegevens opzocht, had je gelezen dat het hier geen rozengeur en maneschijn is. Zwanger worden gaat gemakkelijk, zwanger blijven is een ander verhaal. Juist ik besef hoe waardevol een goede zwangerschap is na alles wat we hebben meegemaakt de vorige keer. Kom daar dus niet mee aanzetten alsjeblieft. Enkel het feit dat ik opnieuw in verwachting ben, geeft al aan hoe sterk een kinderwens kan zijn. Dat wij een tweede kind wilden ondanks de grote risico's zegt genoeg over wat wij ervoor over hebben nog een baby te mogen krijgen. Misschien niet in de zin van eindeloze vruchtbaarheidsbehandelingen maar ook ik ben niet gevrijwaard van ziekenhuisbezoekjes. Die ik overigens met liefde afleg maar ook daar baal ik weleens van. 

Mijn punt is dat ik jouw gevoelens heus wel begrijp. Ik vind het alleen erg vervelend dat je mij er op deze manier mee lastig valt. Ik heb genoeg aan mijn hoofd op dit moment. Ik kan me niet bezighouden met al het leed in de wereld. Hoe rot het voor jou ook moet zijn, het neemt niet weg dat ik soms gewoon wil balen van mijn misselijkheid, vermoeidheid en angsten voor de toekomst. Mijn goed recht lijkt me. Ik bedoel, als ik overal rekening mee moet houden, kan ik niets meer schrijven. Dan kan ik geen recepten met vlees meer delen omdat dat rot is voor vegetariërs en shoplogs zijn ook totaal niet boeiend meer als je denkt aan de armoede in Afrika. Wanneer je alles in perspectief plaatst, doet niets er meer toe eigenlijk. 

Mijn advies aan jou is je frustraties op een andere manier te uiten zonder dat mensen die er niets aan kunnen veranderen het slachtoffer ervan worden. Begin een blog over je kinderwens, verscheur een telefoonboek of houd een dagboek bij. Juist ik gun jou een kind. Iedere vrouw heeft mijns inziens recht op een kind als zij de wens heeft zicht voort te planten. Doordat ik zwanger ben, ontneem ik jou niets. Ik hoop met heel mijn hart dat ook jij straks kotsend boven de wc hangt en zo moe bent dat je er helemaal naar van wordt. Niet omdat ik wil dat je je net zo ellendig voelt als ik op dit moment maar omdat ik je een zwangerschap toewens. Ik wil voor jou niets liever dan dat. Hopelijk gaat je wens snel in vervulling. 

Groetjes,

Jess

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

10 gore dingen waar ik me schuldig aan maak...

Zoals zovelen heb ik best wat gore gewoontes. Aangezien ik altijd schaamteloos mijn imperfecties en onvolkomenheden het wereldwijde web opslinger, heb ik ook mijn nasty habbits eens op een rijtje gezet. Altijd al willen weten of ik onder de douche plas of trouw de vaat doe? Lees dan snel verder!

- Ik houd ervan om heel veel kauwgom tegelijk in mijn mond te proppen. Alleen vind ik het dan vaak zonde om als ik uitgekauwd ben die hele bonk weg te gooien. Ik plak dus wel eens ergens zo'n homp kauwgom op om hem te bewaren. En ja, daarna stop ik hem gewoon weer in m'n mond. Vies hè?!?

- Ik snuffel aan mijn poezelige voetjes om te checken of ze stinken. Tja, hoe kom je er anders achter of ze meuren? Niet dat ik enorme zweetkakken heb maar ik draag graag All Stars en Vans met blote voeten. Better safe than sorry!

- Ik plas onder de douche. Snap nooit zo goed wat mensen daar vies aan vinden. Het spoelt toch gelijk weer weg met het douchewater? Gaat uiteindelijk dezelfde afvoer in. We soppen de badkamer regelmatig dus kan er niet wakker van liggen. Ik bedoel, we zwemmen zonder morren met wildvreemde mensen in een zwembad waar waarschijnlijk volop in wordt geplast (dat doe ik dan weer niet...) en een plasje onder de douche is opeens heel goor. Kom op!

- Ik pulk regelmatig opgedroogd snot van Sam's gezicht met m'n nagels. Tot op heden nog geen snoetenpoetsers ontdekt die die aangekoekte lagen fatsoenlijk los weken. 

- Ik drink best vaak een slokje drinken rechtstreeks uit een fles of pak. Heb dan geen trek in een heel glas. Oh, en misschien ben ik ook wel een tikkeltje lui in dat opzicht. 

- Er zijn dagen dat ons motto wat betreft de vaat lijkt: zolang je kunt stapelen, hoef je niet af te wassen! 

- Ik zou mijn handen vaker moeten wassen. Uiteraard doe ik dat wel een paar keer per dag. Na grote boodschappen, voor en tijdens het koken en natuurlijk na het verschonen van kakluiers. Maar jeetje, als ik soms hoor hoe vaak andere mensen hun klauwtjes onder de kraan steken dan val ik stijl achterover. Ach, ik kweek domweg een beetje weerstand ;-)

- Ik vertik het om iedere dag te dweilen of te stofzuigen. Jazeker, Sam maakt er een  enorme klerezooi van en we hebben ook twee katten die een magnetische aantrekkingskracht op zand en blaadjes lijken te hebben. Maar echt, ik kan bezig blijven! Binnen een uur is het weer vies. Om de paar dagen stofzuigen vind ik wel voldoende eigenlijk. Wel ruim ik tussendoor 'lokaal' op. Gevallen drinken dweil ik op met een vaatdoekje of theedoek en door Sam gestrooide etensresten veeg ik tussendoor ook op. Liefst met een billendoekje, haha!

- Ik doe weleens aan wildplassen. Vooral op vakantie als er nergens toiletten in de buurt zijn of alleen hele smerige. Inmiddels ben ik extreem geoefend in onopvallend plassen achter struikjes en grote bomen. Ik bedoel, als mannen het mogen, mogen vrouwen het ook hoor. Beter dan blaasontsteking oplopen of kokhalzend een plasje plegen op een wc met poep aan de muren.

- Vriendlief en ik doen weleens samen met een tandenborstel en ook delen we een scheermesje van Gilette. Ik ben niet vies van mensen die ik lief vind. Als ik bij mijn ouders logeer, leen ik ook weleens de tandenborstel van mijn moeder als ik de mijne ben vergeten en ook gebruik ik daar soms de deoroller die door mijn ouders gezamenlijk wordt gebruikt. Vind ik niet heel gek maar ik vermoed dat er genoeg mensen zijn die het smerig vinden. Ik vind het echter een stuk ranziger om mijn tanden niet te poetsen en naar zweet te meuren.

Uiteraard ben ik nu enorm benieuwd geworden naar al jullie smerigheden, stelletje viezeriken! Deel ze met me bij de comments zodat ik me niet het enige zwijn in blogland voel. 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Waarom ik Pasen haat...

Vandaag is het Pasen. Wihoe!!! Het is heerlijk zonnig weer, we hebben vrij en vreten onze buikjes rond. Maar er zijn toch heel veel dingen waarom ik de schurft heb aan de paasdagen. Vergeet mijn relaas vooral niet te lezen met het welbekende korreltje zout. Let's take it away!

- Ik vind geel gewoon een enorme kutkleur!

- Het is me nooit helemaal duidelijk waarom we nu eigenlijk Pasen vieren. 

- Goed, ik heb toch maar even opgezocht wat Pasen inhoudt. Houd je vast. We vieren dan dat Jezus is opgestaan uit de dood. Alleen weten we ook al ruim 2000 jaar dat hij daarna alsnog doodging. Beetje vaag dus om die opstanding te vieren terwijl de afloop al bekend is. 

- Die hyacinten waar je rond Pasen mee dood gegooid wordt, stinken als de pest. Ik hoef die krengen echt niet in mijn huis. 

- Ik ben een ongelofelijke knurft als het om eieren verven gaat. En waarom verven we die dingen überhaupt als we ze daarna toch opvreten?

- De supermarkt is dicht! Lekker oppervlakkig maar ik ben er zo aan gewend dat ik zelfs op zondag boodschappen kan doen. Uiteraard snap ik dat de medewerkers van de Appie ook gewoon Pasen willen vieren. Toch vind ik het onhandig...

- Met Kerst eten we kerststol en met Pasen... ook. Alleen dan heet het paasstol. WTF?!?

- Ik blijf maar paaseitjes en chocolade paashazen vreten dus iedere Pasen ben ik kotsmisselijk. Blûhhhh!

-Ik snap het principe van paastakken niet. Ten eerste vind ik het er niet uitzien, ten tweede vreten mijn katten ze waarschijnlijk op (doen ze ook met mijn kruidenplantjes en de kerstboom namelijk) en ten derde vraag ik me af waarom je er in godsnaam plastic kuikens en eieren in moet hangen. Serieus, waarom? Ik vind het echt lelijk!

- Ik heb trauma's overgehouden aan alle paasknutsels die ik vroeger verplicht heb moeten fröbelen op school. 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Mijn leven als mama

Lieve, leuke Joyce heeft een extra zintuig voor het opsporen van toffe tags. Ook deze week stond er weer een geinig lijstje met vragen op haar blog. Om het nog gezelliger te maken allemaal, gaf ze de tag aan me door. Vandaar dat ik vandaag dus een serie vragen beantwoord over mijn leven als mama. Lezen jullie mee?

Ben jij een werkende mama of een thuisblijfmama?

Ik ben grotendeels thuis maar zo nu en dan heb ik leuke opdrachten waar ik mee aan de slag kan. Al tijdens mijn zwangerschap van Sam raakte ik langdurig in de ziektewet en het heeft heel lang geduurd voordat ik alle gevolgen van mijn zwangerschap en bevalling enigszins te boven was. Vooraf had ik bedacht dat ik gewoon twee à drie dagen per week als docent zou blijven werken maar het is een beetje anders gelopen. Ach ja, thats life! 

Zou je het anders willen?

Inmiddels heb ik vrede met hoe de situatie nu is. Wel wil ik mettertijd weer een vast aantal dagen per week aan het werk. Of dat op freelance basis zal zijn, weet ik niet. Daar ga ik eens over nadenken als ons gezin compleet is. Ergens is het natuurlijk ook een voorrecht om er op deze manier te kunnen zijn voor je koter. Ze zijn maar zo kort echt klein. 

Mijn kind slaapt altijd in haar eigen bedje of wiegje?

Sam slaapt meestal wel in zijn eigen bed. Ik doe echter niet moeilijk over tussenin liggen of een tukje op de bank. Mijn nachtrust is me heilig en dan slaap ik liever met een klein ventje naast me dan helemaal niet. Het heeft echter niet mijn voorkeur want ik slaap veel minder diep en een stuk onrustiger. Al is het maar omdat zoonlief de neiging heeft om bovenop me te willen liggen of in ieder geval strak tegen me aan. Na een periode van slecht slapen gaat het de laatste tijd gelukkig erg goed. Thank God!

De beste aankoop voor je kindje?

Op dit moment pleit ik absoluut voor de zandbak die we vorig week kochten voor Sam. Zoonlief is een heus buitenkind en doet niets liever dan wroeten in de aarde en klooien met takjes en steentjes. Continu zat hij in de tuin te graven. Even afgezien van het feit dat ik het nogal goor vond, was ik er ook klaar mee dat hij heel de tuin voorzag van een soort van molshopen. Nu hij een zandbak heeft, gaat hij daar lekker in los! Top! Sam blij, mama blij! Daarnaast is dat spul van Toet-Toet van V-tech hier ook al maanden  een dikke hit. Net als een lading Duplo en Little People van marktplaats. 

Hoeveel kinderen wens je?

Ik riep altijd dat ik twee of drie kinderen wilde. Ik denk nu dat het bij twee kinderen zal blijven. De zwangerschap van Sam was heel heavy en qua gezondheid wil ik niet tot het uiterste gaan. Ik sluit een derde niet uit maar ik denk dat ik het na twee zwangerschappen wel mooi vind geweest. Zeker als de tweede ook met een keizersnede geboren wordt. Dat wil ik echt geen drie keer meemaken, denk ik. 

Hoeveel avonden per maand ga je op 'date night' met je partner?

Nou, eigenlijk hebben we de afspraak dat we eens per maand een oppas regelen zodat Maarten en ik iets gezelligs kunnen ondernemen. De laatste maanden is het daar alleen niet meer van gekomen. Ik ga snel mijn (schoon)ouders eens lief aankijken of ze een avondje op ons kleine monster willen letten. Ik heb wel zin in een beetje quality-time met mijn vriendje. 

Favoriete bezigheid van je kind?

Uhhh... klimmen, slopen, troep maken en eten. Vooruit, hij kan ook best zoet een boekje lezen. 

Heb je tijdens de zwangerschap een miskoop gedaan?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens mijn zwangerschap niet een enorme uitzet heb aangeschaft. We hebben vooral grote dingen gekocht die we veelvuldig hebben gebruikt of nog steeds gebruiken. Wat me nu even te binnen schiet, wat betreft miskopen zijn een tweetal speentjes en een draagzak van Stokke. Zoonlief wilde namelijk absoluut geen fopspeen. Die draagzak hebben we op zich wel gebruikt maar niet zo vaak. Best zonde als je bedenkt hoeveel we ervoor hebben moeten dokken. 

Het favoriete eten van je kindje?

Sam lust best veel maar ik denk dat zijn lievelingseten risotto met Boursin, doperwten en spekjes is. Ook pasta vindt hij erg lekker. Niet dat hij heel kieskeurig is hoor, het meeste gaat er met smaak in. Het is al net zo'n kliko als z'n moeder, haha!

Hebben jullie een grotere (gezins)auto aangeschaft?

Nope, we hadden al een grote (oude) bak en daar karren we nog steeds in. We zien wel hoelang hij het nog volhoudt. Ik geef echt geen reet om auto's dus zolang hij rijdt en alles en iedereen past erin, vind ik het helemaal gezegend. 

Ben je nu zwaarder of lichter dan voor het moederschap?

Ik weeg hetzelfde als voor mijn zwangerschap. Ik heb er veel moeite voor moeten doen om de 5 kilo kwijt te raken die na de komst van Sam bleven plakken. Wat ik ook deed, ik viel niet af. Pas toen ik met borstvoeding terugging naar slechts een ochtend- en een avondvoeding, vlogen de kilo's eraf. Heel apart! 

Wat is je droomvakantie met kids?

We willen heel graag met een camper door Canada of Australië trekken. Lijkt me heel wijs. Ik zie Sam al zitten in z'n autostoeltje. We stoppen dan overal waar het ons fijn lijkt. Ideaal om heel je hebben en houden bij je te hebben en alleen maar een parkeerplekje te hoeven zoeken. 

En je droomvakantie zonder kids?

Voorlopig gaat dat er nog niet van komen maar misschien dat ik over een paar jaar wel een leuke stedentrip wil doen terwijl de opa's en oma's op het kleine grut passen. Of ik ga dan lekker met alleen Maarten op wintersport. Hoeven we ons niet druk te maken over ski-klasjes en hebben we daarnaast alle vrijheid om te après-skiën. Oef, nu ik daaraan denk, moeten we dat toch iets eerder inplannen dan over een paar jaar...

Wat is er veranderd in je leven sinds je mama bent?

Ik ben nog steeds wie ik ben maar op de één of andere manier voel ik me completer ofzo. Ook heb ik door Sam een zekere rust gevonden. Het hoeft niet altijd meer harder, sneller en verder. Ik kan meer genieten van de kleine dingen des leven. Tenminste, zo voelt het. 

Mijn hart smelt als ik...

Sinds ik een kind heb, ben ik net een weekdier. Ik sta verdorie meerdere keren per dag te smelten. Ben net een gletsjer. Ik kan uren naar mijn zoon kijken terwijl hij slaapt. Ook loop ik over van liefde als hij zijn armpjes naar me uitstrekt, me kusjes geeft, zijn eten met me deelt en hij bij me zit of ligt. Mijn lieve, kleine vent. Ik houd zoveel van hem dat het pijn doet. 

Waar shop jij de leukste kinderspullen?

Dit wordt een lekker standaard antwoord. Ik ben dol op de onverwoestbare kinderkleding van Hema en verder winkel ik voor zoonlief graag bij de Hennes en Zara. Soms bestel ik op internet kleding voor mini van wat duurdere merken voor nettere gelegenheden. Ook scoor ik eens in de zoveel tijd een tas goedkope zooi bij Zeeman waarvan het me geen drol kan schelen of hij ermee door de modder rolt. 

Favoriete mama make-up en verzorgingsproducten?

Ik ben redelijk merkvast qua make-up en huidverzorging. Zo ben ik dol op de all-in-one-face-base van The Body Shop. Het is een soort poeder maar dan net wat dekkender. Ik gebruik het al een jaar of vijf. Verder zweer ik bij PCLE-crème van Biodermal. Ik krijg nogal snel puistjes en dat product houdt mijn huid mooi rustig. Ik durf in dat opzicht weinig te experimenteren omdat ik geen trek heb in een kraterkop. 

A-merk of huismerk?

Meestal ga ik wel voor een huismerk. Sommige dingen vind ik echter wel lekkerder van een A-merk. Zo koop ik wel  Coca Cola en mayonaise van Calvé bijvoorbeeld. We gaan ook een keer per week naar de Lidl voor beleg, koekjes, kattenbrokjes, groente en fruit, toetjes en weet ik veel wat nog meer. Allemaal prima spul! 

Heb je altijd een kinderwens gehad?

Laat ik het zo zeggen, ik heb nooit gedacht dat ik geen kinderen zou krijgen. In die zin heb ik dus wel altijd een kinderwens gehad. Ik ben alleen als kind geen echte poppenmoeder geweest ofzo. Pas na een heftige pubertijd en mijn studentenleven kwam het bij me op dat seks ook tot voortplanting zou kunnen leiden...

Wat is het leukste aan het moederschap?

Dat er niets specialer is dan je eigen vlees en bloed. Moederliefde gaat zo diep en is zo intens dat het niet valt uit leggen aan mensen die geen kids hebben. Daarnaast lig ik de hele dag in een deuk om alle grappen en grollen die Sam de hele dag uithaalt. Wat een komiek!

Het blijft altijd moeilijk om bloggers te selecteren om een tag aan door te geven. Deze keer ga ik voor Debbie, Kelly en Sharmayne.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Het leven vieren

Onlangs stuitte ik op internet op een artikel met de 60 most powerful photos ever taken. Ik werd erdoor gegrepen. De rauwheid en puurheid trof me recht in het hart. Opeens kwam weer de vraag bovendrijven van waar draait het nu eigenlijk om in het leven? Waar maken we ons allemaal druk om in godsnaam? Ik heb dat vaker, moeten jullie weten. Al van kinds af aan. Zolang ik me kan herinneren, worstel ik soms met de vraag waarom we hier met z'n allen op aarde op zijn? Vast niet om ons druk te maken over Chanel tassen of wat de buren van ons denken. 

Ik ben niet gelovig. Ik vind het mooi dat mensen kunnen geloven als een kind. Ik kan het echter niet. Ik ben te pragmatisch en hang teveel aan de wetenschap. Als het voor mij niet verklaarbaar is, bestaat het niet. Punt! Maar daar gaat het nu niet om. Geloof is wat mij betreft een mooi middel om zin te geven aan het leven en om ons bestaansrecht mee te verklaren. Alleen voor mij werkt het niet op die manier. Maar wat doe ik hier dan? Waarom leef ik? 

Toen ik die foto's zag, realiseerde ik me dat het leven niet groots of volmaakt hoeft te zijn. Je kunt eeuwig zoeken naar de schoonheid van het bestaan maar je zult het nooit vinden wanneer je de keerzijde niet kent. Het leven is onafwendbaar eindig. Tot stof zullen we wederkeren. Wat is daar het nut van? Moeten we niet gewoon genieten van het feit dat we bestaan? Ophouden met het zoeken naar verklaringen en naar zingeving? Ons leven leiden zoals het op ons pad komt? Streven naar perfectie en grootsheid is waanzin als je het zo bekijkt, nietwaar? 

Zou het zo simpel zijn dat we slechts op aarde zijn om veel wijze lessen te leren? Niets meer of minder. Dat we zonder het te weten in een cyclus zitten waarin we denken dat het ieder voor zich is maar dat we ondertussen figureren in een Machiavelliaans* kosmisch geheel? Ik weet het niet en het feit dat ik het nooit zal weten, frustreert me bij tijd en wijlen enorm. Wat ik wel weet, is dat volmaaktheid relatief is. Ik bedoel, wat is nu volmaakt? Je kunt perfectie toch enkel

nastreven wanneer je weet hoe het niet moet? Er is evenwicht nodig. Een leven met enkel hoogtepunten is nietiger dan een bestaan met tevens tegenslagen. Opdat men leert om te gaan met de keerzijde van geluk. 

Ik neig ernaar te denken dat het leven dat wij op aarde leiden, maakbaar is. Geen macht God's maar dat er slechts een innerlijk verlangen in de mensheid zit om het goede te doen. Wij zijn zelf degenen die ons bestaan zingeving moeten geven. Inspirator en creator. We moeten falen om in te kunnen zien hoe mooi het leven is. Soms rauw, soms hard maar bovenal wonderschoon. Puurheid, echtheid, dat is waar het om draait. We moeten erop uit trekken met z'n allen. De liefde bedrijven en ons lijven laten teisteren door de elementen. Nachtenlang bij een kampvuur zitten en genieten van de natuur en alles om ons heen. Er van doordrongen raken dat het draait om het hier en nu en dat de toekomst van latere zorg is. 

Laten we het glas heffen en het leven vieren. Want is het niet onverklaarbaar mooi dat we op aarde zijn en kunnen lachen, dansen, huilen en liefhebben?  Misschien zijn we onwetend over onze plek in het grotere geheel, we weten daarentegen heel goed in welke toestand we op dit moment verkeren. Wat heeft een zoektocht naar het grote waarom voor nut als we bij voorbaat weten dat als we het antwoord al zouden vinden het na onze dood zou zijn. Let's celebrate life!

* Aangezien alles op aarde in beweging is en stilstand niet bestaat, zal er altijd vooruitgang of verval zijn, en zullen keuzes die je verstandelijk afwijst je vaak worden opgedrongen. 

Niccolò Machiavelli  (Florentijns staatsfilosoof 1469-1527)

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Too much information

Alweer een poosje geleden ontving ik van Joyce de TMI-tag, oftewel de Too much information-tag. Oorspronkelijk is het de bedoeling dat je maar liefst vijftig vragen beantwoordt in een filmpje maar omdat die kop van mij niet houdt op bewegend beeld, heb ik de antwoorden lekker uitgeschreven. Evengoed was het belachelijk veel werk. Altijd al willen weten wat mijn sterrenbeeld is of wie ik voor het laatst gezoend heb? Lees dan vooral verder. Be prepared voor een shitload aan weetjes over ondergetekende. Let's take it away!

Wat draag je?

Op dit moment draag ik een zwarte legging van de Zeeman, een wit met zwart gestreept tuniekje van H&M en zwarte Vans. Lekker comfy dus! En ondergoed natuurlijk ;-)

Ben je weleens verliefd geweest?

Ja dûhhh, meerdere keren zelfs. Ben wel alweer heel lang in love met Maarten. Ik houd gruwelijk veel van hem. Logisch, anders had ik ook geen kind van hem gekregen. 

Heb je weleens een vervelende break-up gehad?

Yep, dat is heel goed voor het opdoen van een beetje levenservaring. 

Hoelang ben je?

Krap 1.60 meter. Ik zeg altijd maar zo: 'Ik denk groot, stelletje motherfuckers!' Napoleon was ook maar een tuinkabouter tenslotte. 

Hoeveel weeg je?

Schoon aan de haak 59 kilo.

Heb je tattoos?

Nope, heel misschien dat ik een klein en symbolisch plaatje wil als ik klaar ben met kinderen krijgen. Dat vind ik wel mooi maar daar ga ik tegen die tijd eens goed over nadenken. Mijn huidje is nu in ieder geval nog ongeschonden. 

Heb je piercings?

Alleen een gaatje in elk oor. Ooit wilde ik er een gaatje bij laten prikken maar toen al mijn klasgenootjes dat deden, was ik snel genezen. Ook vroeger vertikte ik het al om met de meute mee te lopen. 

OTP? 

Ik en mijn vriend! Serieus, hij houdt het al zolang met me uit, dat moet wel een match made in heaven zijn. In ons geval gaat het echt op dat tegenpolen elkaar aanvullen. Lekker zoetsappig dit maar we passen echt heel goed bij elkaar. Neemt niet weg dat we soms wurgneigingen hebben overigens. 

Wat is je favoriete fictieve tv-koppel?

Ik ben niet zo heel romantisch aangelegd dus misschien dat ik daar niet zo'n oog voor heb. Uhhh... misschien Michael Scofield en Sara Tancredi uit Prison Break? Al moet ik eerlijk bekennen dat ik dat vooral een leuk setje vond aangezien ik dan kon genieten van die blote bast van Wentworth Miller. (Waarom is die vent trouwens homo?)

Wat is je favoriete serie?

Dat verandert nogal eens aangezien ik mijn interesse verlies voor een serie als ik alle afleveringen heb gezien. Op dit moment ben ik helemaal verslaafd aan Breaking Bad. Daarvoor was ik geobsedeerd door Dexter en Prison Break. Zolang het maar niet te soft is in ieder geval of te voorspelbaar. 

Wat is je favoriete band?

Mijn muzieksmaak is te breed om een favoriete band aan te wijzen. Als ik voor wat klassiekers mag gaan die echt cult zijn, ga ik voor The Rolling Stones, Queen, The Eagles en The Beatles. Wat betreft hedendaagse bandjes, wisselt het teveel om er een zinnig antwoord op te geven.

Wat mis je?

Een paar miljoen op de bank zou wel prettig zijn. Heb Gaston alleen nog niet met een gouden koffertje bij ons in de wijk gespot dus vrees dat het voorlopig niet zo ver is. 

Wat is je favoriete liedje?
Ook voor deze vraag geldt dat mijn muzieksmaak echt te breed is om een favoriet aan te wijzen. De afgelopen weken wordt hier wel regelmatig Wake me up van Aviici gedraaid omdat Sam daar helemaal los op gaat en het een nummer is dat niet snel verveelt. Verder vind ik Hallelujah van Lisa Loïs, Desperado van The Eagles, Baby can I hold you van Tracy Chapman, No woman no cry van Bob Marley, Nobody's wife van Anouk en nog veel meer, wel toffe liedjes. Maar nogmaals, het wisselt teveel om eenduidig te antwoorden. 

Hoe oud ben je?

Ik ben alweer 27 jaar. In september word ik 28! Gelukkig is mijn vriend zes jaar ouder dus naast hem ben ik altijd een jonge blom. 

Wat is je sterrenbeeld?

Maagd! Echt geweldig om te kunnen zeggen dat je altijd maagd zult blijven, haha! Eat your heart out, Britney Spears!

Kwaliteit of eigenschap die ik zoek in een partner?

Ik houd van mannen die enerzijds echt mannelijk zijn maar anderzijds een beetje zorgzaam. Het gaat om de balans. Geen trut met vingers maar ook geen enorme macho waarmee niet te leven en te praten valt.

Wat is je favoriete quote?
Go with the flow. Domweg omdat ik ervan houd me te laten verrassen door het leven. Teveel plannen en teveel verwachtingen hebben, bederft vaak het heden. Ik probeer te leven in het hier en nu en te genieten van de grote en kleine dingen. Je hoeft niet altijd meer en groter te hebben om gelukkig te zijn. Ik ben heel tevreden met mijn bestaan. 

Wie is je favoriete acteur?

Heb je even? Morgen Freeman (meesterlijk acteur), Daniël Craig (dat lijf *kwijl*), Matt Damon (lekker hapje), Sean Connery (die stem), Jack Nicholson (sarcastische klootzak), Arnold Schwarzenegger (zo slecht dat het grappig is) en Michael Douglas (vroeger een lekkertje maar nu goed in z'n vak). Dus!

Wat is je favoriete kleur?

Blauw en alle kleurschakeringen turquooise. Als ik ooit een meisje krijg, moet ze maar niet teveel roze aan. Dat trek ik niet, denk ik. 

Harde muziek of zachte muziek?

Maakt me niet uit, zolang het volume maar hard is. Als ik muziek luister, wil ik er compleet in opgaan dus ik wil geen omgevingsgeluid meer horen. Sorry buurtjes!

Waar ga je naartoe als je verdrietig bent?

Eigenlijk ben ik zelden echt verdrietig. De douche is echter wel een plek waar ik tot rust kom. Als ik me rot of niet lekker voel doet een lange en loeihete douchesessie wonderen bij mij. 

Hoelang douche je?

Uhhh... te lang in ieder geval. Echt belachelijk lang, eerlijk gezegd. Ik zal maar niet vertellen hoeveel kuub water wij per jaar verbruiken. Toch is het iets waar ik het geld graag voor over heb. Bespaar liever op andere zaken. 

Hoelang doe je erover om je klaar te maken in de ochtend?

De vraag is meer: hoe lang doe je er daadwerkelijk over en hoelang zou je erover willen doen? Ik zou namelijk heel graag een half uurtje hebben waarin ik me even rustig kan douchen, op mijn gemak een outfit kan uitzoeken en mijn smoelwerk voorzien van een likje make-up. De realiteit is echter dat ik meestal in allerijl wat kleren van de grond raap, eraan ruik om te checken of ik het nog aan kan, mijn tanden poets en snel wat mascara op mijn wimpers mik. Er hangt 's morgens namelijk een huilende dreumes aan het traphekje zodra ik mijn bed uitstap. Maar het moederschap is absoluut het mooiste wat er is ;-)

Ben je ooit in een fysiek gevecht geraakt?

Uhhh, yep! Ben er niet trots op en het was ook niet mijn schuld. Ik werd na een avondje stappen eens opgewacht door twee dronken wijven omdat ik naar één van hun vriendjes had gekeken. Jammer genoeg zat ik op kickboksen en zij niet. Ik heb twee klappen uitgedeeld met twee bloedneuzen tot gevolg en ben daarna keihard naar huis gefietst. Tja, ik had weinig andere keuze op dat moment. 

Wat is een turn-on?

Een goed gevoel voor humor in combinatie met een sprankelende persoonlijkheid, een dosis zelfspot en een lekker lijf. 

Wat vind je een afknapper?

Van die zogenaamde gangsters die zichzelf veel te serieus nemen en lopen alsof ze een kurkentrekker in hun reet hebben. 

Wat is de reden waarom je een YouTube-kanaal bent gestart?

Dat YouTube-kanaal van mij stelt weinig voor maar ik wilde daar graag de filmpjes die ik weleens maak van Sam back-uppen. Een aantal heb ik openbaar gedeeld dus daar kunnen jullie ook van mee genieten. 

Heb je angsten?

Jazeker! Angst is niet per definitie slecht omdat het je doet beseffen wat het leven waard is. Zo ben ik bang om te sterven en om mijn dierbaren te verliezen. En natuurlijk ben ik als moeder bang wanneer ik op het nieuws gruwelijke dingen hoor over wat er met kinderen kan gebeuren. 

Wat heeft je voor het laatst aan het huilen gemaakt?

Ik ben geen huilebalk en huil zelden. Het is niet zo dat ik dingen niet voel maar ik uit het domweg niet op die manier. De laatste keer dat ik gejankt hebt, was op 5 oktober toen ik hoorde dat mijn opa was overleden. Op dat moment zat ik met mijn schoonfamilie in een hotel om de verjaardag van de oma van mijn vriend te vieren. Opeens belde mijn moeder met dit nieuws. Ik zag het totaal niet aankomen en de feestvreugde voelde zo dubbel. Toen brak ik. Ik heb de ogen uit mijn kop gejankt in de armen van Maarten. 

Wanneer was de laatste keer dat je 'Ik houd van jou' zei?

Vandaag heb ik dat meerdere keren tegen Sam gezegd. Ook heb ik hem verteld dat hij een eigenwijs monstertje is om het een beetje te compenseren. Maar even zonder dollen, wat houd ik verschrikkelijk veel van dat ventje. 

Wat is de betekenis achter de naam van je YouTube-kanaal?

Ik heb even moeten opzoeken hoe mijn kanaal heet, haha. Ik dacht in eerste instantie dat ik mijn blognaam had gebruikt maar ik blijk gewoon voor een variatie op mijn eigen naam te hebben gekozen. Er is dus vrij weinig over de betekenis te melden. 

Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen?

De erfgenaam van John Grisham. Geen diepgaande literatuur maar wel fijn leesvoer. Maarten kreeg dit boek van mijn ouders voor Kerst maar hij had het nog steeds niet geleden. Ik vond het onlangs in de kast en besloot dat ik dit boek dan wel vast kon doorbladeren. Kan ik straks mooi het plot verklappen als hij halverwege is, haha!

Wat is de laatste serie die je hebt gezien?

Breaking Bad! We zijn nu net aan seizoen vier begonnen en het is alweer bloedstollend spannend. Ik wil zo graag weten hoe het verder gaat. Helaas mag ik van vriendlief niet alleen kijken als hij aan het werk is. En die dvd's liggen de hele dag door naar me te shinen dus dat maakt het extra lastig...

Wie is de laatste persoon tegen wie je hebt gepraat?

Ik typ dit blogje op mijn telefoon en heb zojuist met Maarten een heel boeien gesprek gehad over wie van ons het licht op de overloop uit ging doen. Ik heb de discussie gewonnen en hoefde mijn bed niet uit. 

Wat is de relatie tussen jou en de laatste persoon die je een bericht heeft gestuurd?

Nou, ik was met drie mensen tegelijk aan het whatsappen dus ik weet eigenlijk niet precies wie mij het allerlaatste berichtje stuurde. In ieder geval was ik met een vriendin aan het appen over de tijd dat ze morgen op de thee komt, met de buurvrouw over onze stronteigenwijze peuters die niet willen slapen en met een andere blogster over van alles en nog wat. 

Wat is je favoriete eten?

Ik kan echt niet kiezen. Ik ben net een vuilnisbak en lust bijna alles. Het zou waarschijnlijk gaan tussen zelfgemaakte risotto, tonijnsteak, patat of sushi met allemaal gezellige bijgerechtjes van de Japanner. 

Waar wil je nog graag naartoe?

De maan! ( Ik zei toch dat ik groot dacht..) Als dat niet mocht lukken dan graag een retourtje Hawaii of Australië. Ook lijkt het me heel tof om eens naar het uiterste noorden van Scandinavië te gaan om daar het noorderlicht te aanschouwen. 

De laatste plaats waar je was?

Vorige week logeerde ik met Sam bij mijn ouders in Papendrecht. Sinds ik weer thuis ben, ben ik mijn woonplaats niet meer uit geweest. God, ik heb echt een heel spannend leven...

Heb je een crush?
Nee, mijn laatste crush was Maarten maar inmiddels woon ik met hem samen en hebben we een kind samen. Dat noem ik geen crush meer.

Wanneer was de laatste keer dat je iemand hebt gezoend?

Ik kus Sam de hele dag door plat en vanmiddag kreeg ik een zoen van Maarten toen hij uit zijn werk kwam. Zojuist voor het slapen gaan, kreeg ik er geen. Hmmm, misschien dat dat iets te maken had met het feit dat hij zijn bed uit moest om het licht uit te doen...

Wat was de laatste keer dat je je beledigd voelde?

Ik kan het me niet herinneren. Ik heb een hele brede rug en trek me zelden ergens iets van aan. Mij beledig je niet zo snel. En als je echt rotopmerkingen onder de gordel gaat maken, kun je er direct eentje terug verwachten. 

Wat is je favoriete smaak in snoepjes?

Hoewel ik een echte vreetschuur ben, geef ik niets om snoepjes. Ik zondig meer met chips en koekjes. We hebben dus nooit snoepjes in huis want het vriendje denkt er precies hetzelfde over. ( Soulmates, I told you so!) Geen favoriet snoepgoed hier. 

Welke instrumenten bespeel je?
Geen enkel instrument. Heel erg zonde want ik kom uit een muzikaal gezin en heb alle mogelijkheden gehad om het te leren. Helaas had ik andere interesses en eerlijk is eerlijk, ik loop ook niet over van muzikaal talent. 

Wat is je favoriete sieraad?
Vlak na de geboorte van Sam kreeg ik een armband van Pandora met de naam van mijn zoon eraan. Ik draag dit sieraad bijna elke dag. Ik wil er alleen bedeltjes aan met een speciale betekenis. Inmiddels hangen er ook twee stoppertjes aan die ik van mijn ouders voor Kerst heb gekregen en een engeltje dat symbool staat voor het overlijden van mijn opa. Verder is de witgouden ring die ik van mijn opa kreeg me ook heel dierbaar. 

Wat is de laatste sport die je hebt beoefend?
Hardlopen en skaten. Vroeger beoefende ik wat meer extremere sporten maar sinds ik moeder ben, ben ik veranderd in een slappe papzak zonder conditie. 

Wat is het laatste liedje dat je hebt gezongen?
Vermoedelijk Poesje Mauw of Klap eens in je handjes. Tja, je bent mama of je bent het niet...

Wat is je favoriete openingszin?

Ik doe niet aan openingszinnen. Nergens voor nodig, joh! Gewoon een kwestie van je een beetje sociaal opstellen. Ik lul nog tegen een lantaarnpaal. 

Wat is de laatste keer dat je hebt gechilld?

Ergens in 2011 ofzo. In ieder geval ergens in het tijdperk voordat ik zwanger raakte en een kind kreeg. 

Aan wie geef je deze tag door?
In blogland word je helemaal dood gegooid met deze tag dus ik ga er niet aan beginnen om uit te zoeken wie al dan niet al is genomineerd. Onbegonnen werk! Voel je in ieder geval vrij om deze tag over te nemen en je bezoekers te bedelven onder too much information.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.