Verhuisbericht - Hallo Wordpress, eigen domein en nieuwe site

Jeetje, dit is gewoon het allerlaatste blogje op deze site. Ik ben namelijk een echte blogger geworden en ga verhuizen naar mijn eigen domein en gebruik maken van Wordpress. Ik ben er zelf ook behoorlijk van onder de indruk. Poeh!

Mijn hele archief is mee verhuisd en ik ga op oude voet verder met het schrijven van verhaaltjes. Alleen dan op www.inaflowaroundtheworld.nl! Komen jullie gezellig een kijkje nemen? Er staat al een welkomsberichtje klaar. Oh ja, misschien wel handig om te vermelden dat het overzetten van mijn volgers via Bloglovin' automatisch gebeurt. Jullie hoeven me dus niet niet te ontvolgen en opnieuw te followen. Verder is alles helemaal geregeld. Bye, bye Blogger, hello Wordpress! 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest. 

 

Mijn blogmojo

De afgelopen tijd heb ik van diverse mensen de vraag gekregen wat ik met mijn blog wil. Ik vind het maar een lastige kwestie want ik houd me daar eigenlijk niet mee bezig. Zeker niet op dit moment met een nieuwe baby onderweg. Toch hebben de vraagstellers me aan het denken gezet want blijkbaar moet je iets willen of moeten als blogger. Misschien dat de vraag voortkomt uit het feit dat de halve bloggosphere grootse plannen heeft met zijn of haar blog. Ik houd er echter geen al dan niet verborgen agenda op na. 
Wat ik wel graag wil, is bloggen op een eigen domein en overstappen van Blogger naar Wordpress. Gewoon omdat ik het een prettig idee vind dat mijn site dan echt van mij is. Niet per sé om mee te tellen in de blogwereld. Daarnaast zijn de mogelijkheden van Blogger vrij beperkt. Door mijn uitstelgedrag neemt zo'n verhuizing alleen vet veel tijd in beslag. Ik geloof dat er meer dan 600 artikelen moet worden overgezet. Inmiddels snap ik de mensen die na twee maanden bloggen al voor eigen hosting kiezen. Die hebben zich er een stuk beter  in verdiept dan ik toentertijd. Ik durf pas sinds een paar maanden te zeggen dat ik het de investering wel waard vind omdat de kans aanzienlijk is dat ik het bloggen blijf volhouden. 
Verder vind ik mijn blogje prima zoals het nu is. Ik houd het graag persoonlijk. Ik krijg soms het gevoel dat alles groter, mooier en meer moet. Alsof je niet meetelt zonder je site te veranderen in een online magazine of platform. Of dat je als blogger filmpjes moet maken en met alle geweld moet ploggen. Niet dat daar iets mis mee is, maar het past niet bij mij. Ik vind het leuk om dat soort sites te bezoeken maar het is niet des Jess. Laat mij dan maar lekker niet meetellen. Ik vind het wel gezegend. 
Ik heb nooit de intentie gehad om gigantische bezoekersaantallen na te streven. Ik heb nooit meer voor ogen gehad dan een soort van persoonlijk, online dagboekje. Soms krijg ik zelfs het gevoel dat ik niet eens meer bezoekers wil. Het is goed zoals het is. Ik denk dat ik daarin geen typische blogger ben. Terwijl iedereen blijkbaar meer volgers wil, heb ik regelmatig dat ik het me bij de keel grijpt als ik bedenk hoeveel mensen van mij weten. Bij tijd en wijlen vraag ik me af of ik dat überhaupt wel wil. (En dan schrijf ik blogjes zoals Let's talk about the blogger lifestyle, Beetje mamablogmoe en 10 blogregels waar ik me niet aan houd...)  Toch ben ik verknocht geraakt aan bloggen. Het is in mijn routine geslopen om achter de laptop te kruipen en verhaaltjes te typen over wat mij bezighoudt. Alleen freak ik hem soms wel enorm als men opeens verwachtingen heeft van me. Ik ben domweg geen pleaser. Noem het narcistisch, noem het egoïstisch maar ik wil enkel schrijven waar ik zelf zin in heb en niet in waar bezoekers zin in hebben. Gevalletje take it, or leave it.
Het komt er dus op neer dat ik vrij weinig tot niets wil met mijn site. Laat mij maar lekker blogjes typen met lelijke foto's erbij. Op die manier vind ik het leuk en is het ook haalbaar. Nu ik halverwege mijn zwangerschap ben en een terrordreumes heb rondrennen, merk ik dat het allemaal zwaarder wordt. Ik ben enorm futloos. Terwijl mijn hoofd normaal overstroomt van de ideeën, borrelt er nu niet zoveel op. Ik houd me momenteel voornamelijk bezig met zwanger zijn en heb niet veel meer te melden dan dat. Veel verder dan het plaatsen van buikfoto's en het schrijven van hier en daar een review kom ik niet. En weten jullie, dat voelt ergens hartstikke fijn. Het is op die manier weer exact zoals hoe ik begin 2012 begon. Check de eerste artikelen van In a flow around the world maar. Voorlopig geniet ik er overigens nog wel van om mijn verhaaltjes te tikken en te delen. Ik verdom het alleen om zaken te forceren.
Gedurende de laatste maanden van mijn eerste zwangerschap en de eerste maanden na de geboorte van Sam, heb ik amper geblogd. Ik sluit niet uit dat dat weer gaat gebeuren. Jullie zijn dus gewaarschuwd, haha! Hopelijk hoef ik deze keer niet van de aardbodem te verdwijnen omdat het qua gezondheid niet lekker gaat. Feit blijft dat die kans er wel inzit. Ik blijf erbij dat een hobby vooral leuk moet zijn en goed moet voelen. Ik kom vanzelf wel weer boven water mocht ik een poosje offline zijn. En daarna zien we wel weer. Het komt zoals het komt.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

10 blogregels waar ik me niet aan houd...

Al een poosje ben ik lid van een groep voor bloggers op Facebook. Ik vraag me bij tijd en wijlen af of ik daar wel thuis hoor. Ik heb het gevoel alsof die mensen het bloggen veel serieuzer nemen dan ik. Ik vind het heerlijk om mijn verhaaltjes de wereld in te slingeren maar verder houd ik me niet intensief bezig met het wel en wee in de bloggosphere. Of met wat ik allemaal zou moeten doen om mijn site te verbeteren. Enfin, dat soort dingen. Als ik lees hoe die mensen bezig zijn met hun blog dan voel ik me altijd een enorm slechte blogger, haha. Vandaag dus een artikeltje over alle blogregels die ik (meestal zeer bewust) aan mijn laars lap. Lezen jullie mee?

- Mijn foto's zijn regelmatig om te huilen. Bijna alle kiekjes schiet ik gewoon met mijn telefoon. En uhhh... we hebben een goede spiegelreflex van Canon in huis met allerlei accessoires en shit erbij. Ik heb alleen altijd ruzie met dat ding en ik haat het om foto's te importeren.

- Mijn blog heeft een nogal bijzondere naam. Toen ik twee jaar geleden mijn site aanmaakte met Blogger bedacht ik ter plekke In a flow around the world. Vele opties bleken al bezet te zijn dus na wat gepuzzel, bleef deze naam over. Het slaat nergens op want het dekt de lading van mijn blog niet en ook is het een te lange naam die niet blijft hangen. Toch verander ik mijn blognaam niet. Ik ben eraan verknocht geraakt en wil niet de zoveelste blogtitel hebben met mama, lifeby of mijn eigen naam erin. Fuck it!

- Ik houd me totaal niet bezig met mijn statistieken. Als ik een keer per maand kijk dan is het veel. Ik check het enkel een keertje extra als bedrijven die willen samenwerken erom vragen. Het boeit me niet zo. Zolang ik merk dat mensen mijn onzinverhaaltjes lezen, vind ik het best. Ik schrijf in de eerste plaats voor mezelf. Ik vind het al mooi meegenomen dat er überhaupt mensen zijn die mijn gewauwel vermakelijk vinden. 

- Ik heb de neiging veel te lang van stof te zijn. Ik ram er blogartikelen uit die ik beter zou kunnen opsplitsen in drie delen. Mijn hang naar diepgang zorgt er echter voor dat ik dat niet over mijn hart kan verkrijgen.

- Het schijnt dat je beter één bepaald onderwerp kunt kiezen waarover je gaat schrijven, een zogeheten niche. Kom ik daar aan met mijn van alles-en-nog-wat-blogje. De variatie aan onderwerpen op In a flow around the world slaat werkelijk alles. Het vliegt alle kanten op. Misschien dat ik er lezers mee weg jaag maar ik vind het fijn op deze manier. Het is immers mijn site en het geeft perfect weer wie ik ben. Ik vrees dat ik veel te wispelturig ben voor een niche-blog. Mijn interesses variëren nogal eens en ik zou me te beperkt voelen als ik mezelf zou belemmeren om over bepaalde zaken te schrijven.

- Ik gebruik geen tussenkopjes. Heel stom waarschijnlijk, zeker gezien die lappen tekst die ik regelmatig weet te produceren. Ik heb zelf echter een hekel aan tussenkopjes. Ik ben een lettervreter en wil het liefst achter elkaar door lezen. Persoonlijk heb ik meer dan genoeg aan een simpele alinea-indeling. Ik vermoed alleen dat ik daarin één van de weinigen ben.

- Ik houd me totaal niet bezig met of mijn artikelen goed te vinden zijn door onze grote, vriend Google. Geen idee zelfs, hoe je dat moet doen. (In ieder geval met tussenkopjes maar dat vertik ik dus...) En weten jullie, eerlijk gezegd, kan het me niet eens zoveel schelen. Op de één of andere manier ben ik niet zo ambitieus wat betreft bloggen. Ik vind het domweg geinig om mijn artikeltjes te typen vanachter mijn laptop en ben helemaal happy als mensen erop reageren.

- Ik blog nog steeds met Blogger. Er gaat binnenkort wel verandering in komen hoor maar door mijn uitstelgedrag heb ik mezelf nogal veel werk op de hals gehaald. Er staan namelijk bijna 550 blogjes online en jullie raden het al, die moeten allemaal getransporteerd en aangepast worden. Whaaaaaaa! Boemveel werk! Tel daarbij op dat ik echt een computerkneus ben die totaal geen kaas heeft gegeten van sites bouwen en dergelijke. Het is sowieso een wonder dat ik uiteindelijk Blogger ben gaan snappen. Ik vind het doodeng allemaal. Ieks!

- Het schijnt dat je als blogger lekker moet twitteren. Jammer genoeg, snap ik geen reet van Twitter. Jaren geleden heb ik eens een account aangemaakt (en weer verwijderd). Het is domweg niets voor mij. Ik voel het niet, ofzo.

- Ik maak geen planningen en schrijf zelden ver vooruit. Ik heb soms wel wat blogjes achter de hand voor als ik plotseling word geveld door de kotseritus of iets dergelijks. Het enige waar ik rekening mee houd, is dat gesponsorde posts niet achter elkaar verschijnen. Verder is het geheel afhankelijk van mijn wispelturigheid wat er online komt. 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Beetje mamablogmoe

Mijn blogje bestaat inmiddels twee jaar. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik In a flow around the world aanmaakte met blogger. Ik was toen 14 weken zwanger en had net te horen gekregen dat ik niet meer mocht werken. Ik dacht dat ik gek werd. Ik moest iets hebben dat me wat afleiding kon bezorgen tot de uitgerekende datum. Een blog beginnen, bleek een schot in de roos. Met veel liefde (en naïviteit) schreef ik fanatiek over mijn zwangerschap van Sam tot ik opgenomen werd in het ziekenhuis met 27 weken.

Mijn blog was mijn uitlaatklep. De artikeltjes over mijn zwangerschap zijn me heel dierbaar. En dat was precies de reden waarom ik een blog begonnen ben. Ik wilde dingen vastleggen voor later. Voor Sam, al wist ik toen nog niet dat ik een zoon met die naam op de wereld zou zetten. Na de geboorte van mini-me liep niets zoals het moest lopen. Het bloggen raakte op de achtergrond. Uiteindelijk vond ik in januari 2013 de moed om weer te gaan schrijven. De ene maand meer dan de andere maand maar dat maakte niet uit. Pas sinds de zomer blog ik fanatieker. Met alle plezier maar things have changed somehow. 

In blogland worden er massaal mamablogs gestart. De ene na de andere  nieuwe site schiet uit de grond. En opeens sta ik in een lijstje met mamabloggers. En dat vind ik eigenlijk, als ik erover nadenk, niet superleuk. Ik snap dat het logisch is hoor, ik schrijf immers veel over mijn kleine monstertje. Ik ben echter geen mamablogger. Natuurlijk ben ik moeder maar ik ben ook zoveel meer. Ik heb echter nooit de intentie gehad om een heuse mamablogger te worden. Ik wilde mijn zwangerschap vastleggen maar ook schrijven over andere zaken zoals reizen, eten en sport. Uiteindelijk is het allemaal wat anders gelopen. Als kersverse mama bleek dat sporten en reizen niet zo realistisch namelijk, haha! 

Het punt is dat ik niet gezien wil worden als mamablogger. Waarom? Omdat ik een beetje mamablogmoe ben op de één of andere manier. Een aantal mamablogs vind ik heel tof om te volgen maar ik heb het gevoel dat heel veel blogs een beetje hetzelfde zijn. No offence, dat heeft niets te maken met al die moeders maar dat is meer hoe ik het ervaar. Het ligt vooral aan mij, denk ik. Voor mijn gevoel struikel ik de hele tijd over artikelen over Rapley, moestuinen, draagzakken, wasbare luiers en knutselprojecten. En vergeet niet alle algemene blogjes over uitstapjes, kinderziekten en weet ik veel wat allemaal. Ik vind het allemaal niet zo spannend om te lezen. 

Misschien komt het omdat ik vooral moeder vanuit gevoel. Ik lees niet heel veel over opvoeding en laat het gewoon maar gebeuren. Wat ik wil is dat Sam gewoon lekker kind kan zijn en dat hij fatsoenlijk eet en in ieder geval 's nachts slaapt. Natuurlijk moet hij leren delen en ook verwacht ik van hem dat hij mettertijd  wat sociaal wenselijk gedrag kan vertonen. Maar echt, heel veel dingen vind ik zo vanzelfsprekend dat ik echt denk: come on, is dit nu een blogje waard? Het ligt dus echt vooral aan mij, dat realiseer ik me terdege. Er zullen superveel mama's zijn die dolgraag moestuinavonturen lezen maar helaas haten planten en andere groene dingen mij. En hoe goed wasbare luiers ook voor het milieu zijn, ik vind het allemaal ingewikkeld en heb geen zin om kak te schrapen. Ieder zijn ding toch? Daarnaast doet mijn vriend altijd de was omdat ik er zo verschrikkelijk slecht in ben. Jullie begrijpen dat het fenomeen wasbare luiers een ver-van-mijn-bed-show is.
Rapley is wat mij betreft ook een beetje overrated. Ik bedoel, iedere boerenkinkel kan toch bedenken dat je je kind niet enkel gepureerd voedsel moet geven omdat ze anders niet normaal gaan vreten. Daar heb je toch geen Rapley voor nodig? Sam heeft wel geprakt voer gekregen maar we hebben dat afgewisseld met grote stukken van van alles en nog wat om mee te spelen en lekker van te proeven. Tja, ging prima hoor. Met 11 maanden wilde hij per sé alles zelf eten en at hij met de pot mee. Inmiddels eet hij alles en nog met bestek ook. En over al dat creatieve geknutsel, ga ik het niet eens hebben. Ik krijg al ruzie met naald en draad als ik een knoop moet aanzetten. Laat staan wat er gebeurt als ik een dekentje ga breien, haha!

Wat ik hiermee wil zeggen, weet ik eigenlijk niet. Het moest me even van het hart. Zo gaat dat. In ieder geval ga ik mijn best doen om mijn artikeltjes over koters en mamashizzle wat meer te spreiden. Dit wil niet zeggen dat ik het helemaal anders aan ga pakken want ik ben en blijf moeder van een dreumesje waar ik gruwelijk veel van houd. Alleen vind ik het wel belangrijk om mezelf te blijven vernieuwen en onderscheiden. De verhoudingen zijn een beetje zoek op het moment. Ergens is het ook zo makkelijk om enkel over je kind te schrijven. Hoe ik het precies ga aanpakken weet ik nog niet. Het zou zelfs zomaar kunnen dat er niet eens heel veel veranderd. Ik ga het in ieder geval eens goed overdenken.
Wanneer jullie nog tips voor me hebben, hoor ik het graag. En mocht je me een schop onder mijn hol willen verkopen naar aanleiding van dit artikel dan mag dat uiteraard ook. Verder hoeft niemand zich aangevallen te voelen. Zo is dit blogje niet bedoeld. It's not you, it's me! Ciao!

(En om af te sluiten natuurlijk een lekkere mamablog-kiek van toen Sam een paar weekjes oud was...)

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Let's talk about the blogger lifestyle...

Ik blog nu bijna 22 maanden. Ik begon In a flow around the world toen ik net mijn zwangerschap wereldkundig had gemaakt. Ik was zo ziek als een hond en zat in de ziektewet. Al langer speelde ik met de gedachte om een persoonlijke blog bij te houden. Gewoon voor mezelf, als een soort van dagboek. Toen ik thuis kwam te zitten met mijn dikke babybuik, besloot ik dat de tijd er rijp voor was. Ik had immers heel wat tijd stuk te slaan voordat ik een baby in mijn armen zou hebben.
Het bloggen ging met ups en downs. De ene week verschenen er meerdere artikelen, de andere week geen één. Ik vond het wel prima, het was een fijne uitlaatklep. Ik schreef vooral over mijn zwangerschap en deelde zo nu en dan een recept. Enkele trouwe volgers bezochten mijn blog regelmatig en dat vond ik erg fijn. Ik heb nooit iets anders met mijn blog voor ogen gehad dan dat.
Inmiddels heb ik een hele lading trouwe bezoekers. Bekenden en onbekenden. Ergens vind ik dat heel gek want ik heb nooit de intentie gehad om te bloggen voor zo'n groot publiek. Wat ook vreemd is, is dat mijn dagboek vandaag de dag publiek bezit is. Mensen hebben een mening over mijn leven en over wat ik zoal doe. Ook ontvang ik regelmatig mailtjes van medemama's die mijn artikelen trouw volgen. Er wordt me om hulp gevraagd en ik krijg complimenten. Heel lief maar ook onwennig. Soms weet ik niet zo goed wat ik hiermee moet. En zo en nu dan vraag ik me af of ik dit wil. Mijn enige ambitie is schrijven en dingen vastleggen voor later. Voor Sam. Ik wil niet altijd schrijven met een publiek in mijn achterhoofd. Denk ik...
Dan zijn er natuurlijk ook nog de samenwerkingen met bedrijven en dergelijke. Vanuit het niets kwamen er plotseling mailtjes binnen. Wat mijn adres was en of ik dingen wilde proberen. Regelmatig ga ik in op zo'n voorstel, maar vaker nog wijs ik iets van de hand. Mijn blog is namelijk een verlengstuk van mezelf. Ik wil alleen bloggen over zaken die ik oprecht interssant vind of waar ik affiniteit mee heb. Ik wil niet de zoveelste blog zijn. In a flow around the world is mijn blog en als ik ergens niet achter sta dan wil ik er niet over schrijven. Het moet zuiver en puur blijven.
Ik werk meestal 's morgens aan mijn blog. Dan schrijf ik een stukje als ik inspiratie heb of zin en bekijk ik andere blogs. Ook check ik dan een groot deel van de comments. De rest van de dag bekijk ik af en toe op mijn mobiel hoe het ervoor staat in blogland en op Instagram. Wat ik hiermee wil zeggen? Wel, bloggen is mijn hobby. Ik wil niet het leven van mijn kind ervaren via mijn beeldscherm. Niet in de laatste plaats omdat ik naast het bloggen ook nog schrijf. Ik wil mijn dagen niet laten opslokken door de laptop. Dus trek ik erop uit. Met mijn vriend en kind. Om het echte leven te ervaren.
Dit alles wil niet zeggen dat ik niet blij ben met hoe het mijn blog vergaat. Integendeel, ik ben reuzetrots op mijn plekje op het wereldwijde web. Ik ben verknocht geraakt aan het bloggen en vind het heerlijk om mijn ei kwijt te kunnen. Te weten dat mijn bezoekers met me meeleven en er voor me zijn. Ik ben alleen op zoek naar een goede balans. Ik wil mezelf niet verliezen in een wereld welke ophoudt te bestaan wanneer er geen wifi meer is. I want to live my life to the fullest!

Vergeet niet om mee te doen aan mijn winactie in samenwerking met De Ruijter. Je kunt hier lezen hoe je meedingt. Good luck!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Ask me anything - The answers

Vorige week mochten jullie me naar aanleiding van dit blogje alles vragen wat jullie op het hart hadden. Er zaten een aantal briljante vragen bij waar ik hard over heb moeten nadenken. Heel leuk! Vandaag het beloofde blogje met antwoorden op al deze prangende kwesties. Lees snel verder, zou ik zeggen...

Wat is je favoriete muziek en band?
Ik ben opgegroeid als kind van hele muzikale ouders met een eigen bandje. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik heel veel muziekstijlen wel kan waarderen. Van rock tot reggae, van country tot metal en van pop tot weet ik veel wat, je vindt het allemaal terug in mijn playlists. Als ik dan toch enkele artiesten moet noemen dan ga ik voor Mercedes Sosa, Anouk, The Crash Test Dummies, The Rolling Stones, Amy Whinehouse, Nickelback, Johhny Cash, The Black Eyed Peas en Dilana Smith. Like I said, erg uiteenlopend.

Welke frisdrank drink je stiekem te vaak?
Nou ja, niet stiekem eigenlijk haha! Ik ben dol op cola en daar drink ik voor het mooi toch echt teveel van. Wanneer er een fles in huis is dan kan ik de verleiding niet weerstaan.

Wat zou je absoluut nooit doen en wat juist wel?
Uhhh, ik zou nooit mezelf verloochenen. Ik weet wie ik ben en waar ik voor sta. Ik heb er een hekel aan als mensen zich anders voordoen dan dat ze zijn dus daar pas ik voor. Er zijn behoorlijk wat dingen die ik nog heel graag wil doen. Afreizen naar Australië bijvoorbeeld, of een eigen bedrijfje starten.

Wat is je favoriete scheldwoord, hihi?
Haha, heb je even? Idioot, achterlijk wijf, nitwit, loser, lamlul, ouwe tak, verrekte mongôl enzovoorts. Uiteraard bezig ik deze uitspraken niet waar Sam bij is, maar ik kan behoorlijk los gaan. Tja, slechte eigenschap. En dan te bedenken dat ik ook keurig ABN kan spreken hoor. Sterker nog, ik ben docent Nederlands geweest. Shame on me!

Behalve partner en moeder zijn, hoe zorg je voor/geef je uiting aan 'Jess'?
Goede vraag, dat is namelijk iets dat soms best lastig is. Wat ik probeer is echt tijd in te plannen voor mezelf zo nu en dan. De ene keer ga ik hardlopen, de andere keer op stap met vriendinnen. Of ik sluit me gewoon een uur op in de badkamer met een gezichtsmasker en een pot scrub. Verder hebben mijn vriend en ik de afspraak gemaakt dat we iedere maand met z'n tweetjes iets ondernemen zonder Sam. Bijvoorbeeld naar de film, een saunaatje pakken of uit eten.

Wat wilde je worden toen je een jaar of 5 was?
Houd je vast, ik wilde graag diepzeeduiker worden of pathaloog-anatoom. Ik was een gezellig typje haha!

Hoe laat sta je 's ochtends op en hoe laat ga je altijd naar bed?
Ik ben geen ochtendmens. Als het even kan, slaap ik zo lang mogelijk. Dit hangt waarschijnlijk samen met het feit dat ik een verschrikkelijk slechte slaper ben. Ik ga altijd pas ver na twaalven naar bed. Ik kan gewoon echt niet eerder slapen, hoe moe ik ook ben. Gek hè? Maar goed, Sam is meestal wakker als mijn vriend opstaat. Dan voed ik hem en vervolgens roep ik zijn vader om hem mee naar beneden te nemen. Pas als mijn vriend de deur uit gaat sta ik op. Heel soms heb ik het geluk dat Sam tijdens het voeden weer in slaap valt, dan tukken we samen nog even verder in het grote bed. Als het even kan, probeer ik dan ook echt geen afspraken te maken voor 10 uur 's morgens.

Naar welke dingen in het weekend kijk je doordeweeks al uit?
Niet heel spannend, maar ik vind het fijn dat mijn vriend in het weekend vrij is. Gewoon lekker samen zijn met de man van wie ik houd en leuke dingen ondernemen. (En het huis opruimen...)

Zou je nog een kindje willen? Welk leeftijdsverschil zou je dan leuk vinden tussen de baby en Sam?
Ik zou nog graag een keer zwanger raken om Sam een broertje of zusje te geven. Een nieuwe baby lijkt me leuk maar ik zie erg op tegen het zwanger zijn. Mijn zwangerschap van Sam was erg pittig en ook mijn bevalling staat me nog erg helder voor de geest. Een volgende zwangerschap zal heel medisch zijn en ik zal streng onder controle moeten staan. Voorlopig zie ik dat nog niet zitten. Een paar jaar leeftijdsverschil komt er dus zeker tussen Sam en zijn toekomstige broertje of zusje.

Wat zou je doen met een miljoen?
Ik zou er verstandig mee omgaan. Het grootste gedeelte zou ik dus gewoon op de bank zetten. Wel zou ik een nieuwe auto kopen en lekker op vakantie gaan. Misschien dat we dan ook wel een groter huis zouden kopen waar we nu in wonen. Uiteraard zou ik ook lekker een dagje gaan winkelen zonder op de prijskaartjes te letten. Ik zou er in ieder geval geen gekke dingen mee doen, dat vind ik eeuwig zonde!

Wat vind je het leukste/mooiste aan moeder zijn en wat het minste?
Het mooiste vind ik de onvoorwaardelijke liefde tussen moeder en kind. Serieus, ik zou mijn been afhakken of mijn leven geven voor mijn kleine gup. Hij is zo verschrikkelijk van ons. Een minder leuke kant vind ik dat je zelfs hele normale zaken moet inplannen. Dingen waar je voorheen nooit over nadacht, zoals douchen, poepen en seksen haha!

Ben je gelovig, bijgelovig of gevoelig voor er is meer dan wat je ziet. Of wat dan ook?
Ik ben heel nuchter en analytisch ingesteld. Dat gaat niet zo goed samen met hogere machten. Wel heb ik interesse in filosofie, met name in metafysica. Misschien dat dat mijn manier is om het bestaansrecht van de mens op aarde te verklaren? Ik vind het een lastige kwestie in ieder geval.

Wat zij jouw guilty pleasures?
Volgens mij ben ik één grote guilty pleasure haha! Je kunt hier lezen waar ik me allemaal schuldig aan maak. En dat is nog lang niet alles, vrees ik.

Wat vind je het mooiste aan het ouderschap?
Zoals ik zei, het onvoorwaardelijk houden van. Ik had nooit gedacht dat zo'n klein mannetje ervoor zou zorgen dat ik me zo compleet zou voelen. Iedere keer weer, smelt ik als Sam zijn armpjes om me heen slaat en me niet meer los wil laten.

Hoe ziet jouw ideale dag eruit?
Een beetje relaxen met mijn grote en kleine man aan een hagelwitstrand met goede golven zonder Oh oh oh Cherso-types in de buurt.

Wat voor handtas heb je en wat zit er in?
Ik heb wel een aantal handtassen maar ik gebruik ze zelden. Ik ben gewoon niet zo'n tassenmeisje. Wat wel scheelt is dat het nu herfst is en ik mijn portemonnee en sleutels gemakkelijk in mijn jaszak kan doen. Verder ontkom ik er vaak niet aan om een tas met zooi voor Sam mee te nemen. Daar stop ik dus ook wel eens wat dingen voor mezelf in zoals mijn medicatie en een flesje water. Je kunt hier trouwens meer lezen over de inhoud van mijn tas.

Wil je 'boardchick of the month' worden? 
De afgelopen twee jaar ben ik een beetje boardchick in ruste. Hoewel ik nog steeds veel affiniteit heb met alles wat met een board te maken heeft, voelt het een beetje gek om boardchick of the month te worden. Ik heb immers al zo lang niet op mijn plank heb gestaan. Maar goed, als je daarmee kunt leven, wil ik het wel. Denk ik...

Wat denk je als eerste op een moment dat Sam (zoals vanmiddag) de lades heeft leeg gehaald en kijkt alsof hij niets heeft gedaan? Meteen lachen, of toch wel even boos, haha?
In eerste instantie zakt de moed me in de schoenen. Boos kan ik er niet om worden maar ik denk wel iets in de trant van: NOOOOOO!!! Vooral ook omdat Sam iedere dag wel zo'n actie heeft. Toch vind ik het heerlijk dat het een boefje is en lig ik regelmatig gestrekt om wat hij allemaal uitspookt. Heel opvoedkundig verantwoord, ahum!

Heb je nog wel eens me-time met een man en een zoon? 
Ik moet tijd voor mezelf echt heel bewust plannen. Regelmatig merk ik dat ik behoefte heb om zo nu en dan iets voor mezelf te doen zodat ik een beetje kan opladen. Niet dat het moederschap zo zwaar is maar een ondernemde dreumes is best intensief.

Wil je straks een (lange) verre reis maken samen met je vriend en mannetje of blijf je nu liever dichterbij huis? 
Ik wil absoluut weer verre reizen gaan maken. Wanneer dat gaat gebeuren, weet ik alleen nog niet. De kriebels zijn er maar aankomende zomer gaan we in ieder geval nog kamperen in Europa. Ik vind het juist heel belangrijk dat Sam kennismaakt met verre oorden en dat reizen hem met de paplepel wordt ingegoten. Ik ben benieuwd wat de toekomst voor ons in petto heeft.

Wat is jouw allergrootste droom? Of vooruit, omdat ik zelf nooit kan kiezen: wat zijn jouw grootste dromen?
Pfff, ik mag graag dromen. Over een groter huis bijvoorbeeld, en reizen naar Hawaii en Australië. Of een tweede kind krijgen en een boek schrijven. Wat echter mijn allergrootste droom is, is een lang gelukkig leven leiden met al mijn dierbaren zo lang mogelijk om me heen.

Vergeet niet om mee te doen aan mijn winactie in samenwerking met De leukste taartenshop. Je kunt hier lezen hoe je meedingt. Good luck!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Instagram diary #4

Sinds kort ben ik te vinden op Instagram. Iedere week plaats ik een overzichtje van de foto's die ik met deze app heb gemaakt op mijn blog. Kijken jullie mee naar mijn week? 

's Morgens kijkt Sam altijd even televisie zodat ik het ontbijt kan klaarmaken. Vorige week was het blijkbaar zo interessant dat hij op zijn knietjes voor de televisie ging zitten. Zo kun je trouwens goed zien dat zijn voeten flink gegroeid zijn de afgelopen tijd. Wat een flappers haha!

Kiekeboe!!!

Aan het einde van de morgen even een uiltje knappen in het grote bed. De laatste tijd valt Sam steeds rond half 12 's morgens alweer in slaap.

Snel naar de bushalte geracet om de bus naar de stad te halen. Geen tijd om thuis te lunchen dus onderweg maar even snel een broodje naar binnen stampen.

Ik verlengde mijn abonnement en mocht een nieuw toestel uitzoeken. Als echte Apple-fan ging ik voor een Iphone 5S als vervanging voor mijn oude Iphone 4. I am happy girl!

Nu het buiten weer koud is, zijn de katten veel meer binnen. Bo ligt bij voorkeur in de vensterbank te maffen boven de verwarming. 

Sam zwaait tegenwoordig naar alles wat los en vast zit. Te grappig gewoon! 

Mijn nagels weer eens gelakt. Ik gebruikte een lakje van Revlon genaamd 471 Fashionista en een nieuwe lak van OPI genaamd I snow you love me. Laatstgenoemde topcoat met glitters viel me behoorlijk tegen. Niet fatsoenlijk op je nagels te krijgen. 

Een overzichtje van mijn gelakte nagels in het kader van een van mijn doelen van Day Zero Project. Binnenkort volgt hier nog een blogje over. 

Sam is helemaal weg van zijn nieuwe knuffel van de H&M. Hij heet Oenny (geen geintje haha!) en wanneer je hem koopt steun je Unicef. Vond dat wel een mooie gedachte en daarnaast is Oenny ook gewoon een heel leuk knuffelbeest.

Bij de Hema kocht ik een hoesje voor mijn nieuwe telefoon. Laten we het erop houden dat ik mezelf een beetje ken in dit opzicht. Ik laat mijn telefoon nogal eens stuiteren!

Sam kijkt een beetje sneu hier maar hij vond het hartstikke tof om een stukje te fietsen. 

Deze foto maakte ik aan het einde van de middag bij het kanaal van Leusden. Dit is aan het einde van het wandelpad dat langs mijn huis loopt.

Fietsen met mijn mannen, yeah!

Om alle restjes uit de koelkast op te maken, bereidde ik een reuzefritatta in een quichevorm. De ene helft aten we als avondeten en de andere helft heb ik in punten gesneden en ingevroren.

Weer een ander nagellakje. Deze keer ging ik voor Leading Lady van Essie. Dit blijft één van mijn favoriete kleuren. 

Sam staat met zijn linkerarm de staande lamp te slopen terwijl hij heel onschuldig naar rechts kijkt. 

We hebben Sinterklaas en zijn pieten gezien hoor! Het was retedruk en Sam sliep maar het gaat om het idee hè...

Zaterdagavond gingen we eten met mijn schoonfamilie. Sam is compleet gefascineerd door de oorbellen van zijn tante Suzelle.

Mijn zwager en schoonzusje hadden deze pizzarettes geregeld zodat wel zelf pizza's konden maken. Erg geinig en lekker!

Zo schattig! Sam heeft zijn schoentje voor het eerst gezet op zaterdagavond. Smelt...

Helemaal in zijn sas met zijn schoencadeautje! Een sintsetje van Little People. Hij is er de hele week al mee aan het spelen. Een goed cadeau dus!

Als hij zo ligt te slapen, is het toch nog een heel klein mannetje hoor. 

Omdat Sam niet meer omkeek naar zijn babyspeelgoed, zocht ik het uit en legde het boven weg. Wie weet dat we het ooit kunnen gebruiken voor een tweede kindje. 

Gezelligheid!!!

Nog even een boekje lezen met mijn kleine monstertje. Bij vlagen is hij druk in de weer met zijn boekjes. 

Dit is Sam's favoriete bezigheid in de box; proberen uit te breken via zijn speelgoedgarage...

Zo gek om te beseffen dat ik op een paar dagen na al 15 maanden borstvoeding geef. Ik ben officieel langvoedster nu. Wow!

Sam viel opeens in enkel zijn luier in slaap. Ik wilde hem niet wekken dus trok ik ons dekbed maar over hem heen en ging er naast liggen. Lekker even snoozen met mijn kleine mannetje.

Dat zul je altijd zien, je legt speelgoed weg omdat er niet naar omgekeken wordt en opeens is het weer interessant. Fijn!

Een korte pitstop bij de bakker voor een broodje, kaasstengel en een flesje cola. De kaasstengel is uiteraard voor Sam.

Al een lange tijd wilde ik koekjes bakken met Sam. Ik zetten hem deze week dus in zijn kinderstoel aan het aanrecht en liet hem op zijn manier helpen. Vooral de deegroller was erg interessant haha! Dit was het resultaat van deze onderneming.

Zoals ik zei, is Sam weer helemaal into zijn babyspeelgoed. 

Ik ontving een te lief kaartje van medeblogster Anouk als dank voor een gastartikel. Ik was helemaal ontdaan door haar lieve woorden. 

De postbode kwam mijn bestelling van de H&M brengen en Sam was er natuurlijk weer als de kippen bij. Klein nieuwsgierig aagje!

Meneertje besloot ook om voor de gezelligheid in dit speelding te gaan zitten. Niet zo'n goede actie want nu is hij stuk. Ik ga volgende week maar eens een poging doe om hem te repareren. Beetje zonde anders!

Op marktplaats scoorde ik een lading Little People om als sinterklaascadeautje te geven op 5 december. De kleine onderdelen stopte ik in de wasmachine. De grote onderdelen moet ik nog even schoonmaken. Ziet er wel gezellig uit zo op mijn wasmachine hè!

De inhoud van het pakketje van de H&M!

Een makkelijke maaltijd bestaande uit een schnitzel, rösti's en een salade. 

De laatste tijd wil Sam overal in zitten. Nadat hij dat speelgoedding vakkundig gesloopt had, waren de speelgoedopbergmanden de pineut. 

Heel inventief. De stoel onder de deur schuiven zodat je bij de klink kunt. Jammer genoeg gaat deze deur naar buiten toe open.

Sam met wanten en muts. Hier leek hij er nog wel happy mee maar al snel was hij er helemaal klaar mee. Zucht...

Bakker Bart weer even gesponsord omdat ik vergeten was om brood te kopen. Pfff, chaotische doos!

Tijdens een wandeling kwam ik deze prachtige boom tegen. Als dit geen herfst is!

Hoppa! Sam duikt even in zijn favoriete knuffel! 

Gezellig even spelen bij de buurjongen. Voor het geval je het je afvraagt, ze zijn aan het koken! 

Ook ik ging los in de keuken en fikste deze pompoenlasagne met geitenkaas. Mjammm!

Donderdag was het tijd voor een bezoekje aan de dierentuin. Aangezien we een abbonement hebben, gaan we regelmatig even een kijkje nemen bij de dieren. Is dit kleine olifantje niet cute?

Samen met Jip even chillen bij de giraffen. 

Ik blijf dit de leukste dieren van dierenpark Amersfoort vinden. Niet in het minst omdat ze zo dichtbij kunnen komen. Ik heb zelfs al een keer gezien hoe een van die beesten een koekje stal uit handen van een klein meisje. 

Het was superkoud die dag dus besloten Nienke en ik binnen even op te warmen onder het genot van een stuk appeltaart. Hmmm...

Dik ingepakte dreumessen in hun buggy's. Brrr!

Na een powernapje van slechts 20 minuten besloot zoonlief dat dat genoeg slaap was voor de rest van de dag. Poeh!

Risotto à la Jess. Check hier het recept van dit fijne gerecht.

Volgende week beantwoord ik de vragen die me zijn gesteld naar aanleiding van mijn Ask me anything-blogje. Mocht je me nog vragen willen stellen, laat ze dan hier achter.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.