Easy peasy Tex-Mex

Ik ben dol op Mexicaans eten. (En vooruit, ook op Italiaans, Grieks en Indonesisch voedsel!) Meestal maak ik een hele uitgebreide Tex-Mex maaltijd inclusief homemade guacamole en tomatensalsa en een uitgebreide salade maar soms... heb je daar geen tijd voor! Dat was een paar dagen geleden ook het geval. Plots herinnerde ik me een tip van Jamie Oliver om als dip gewoon wat yoghurt te gebruiken met wat tabasco. Ik had echter geen yoghurt in huis maar wel zure room. Whatever, that will do the job too! Aangezien ik geen zin had om naar de supermarkt te gaan, heb ik dit gerecht bereid met ingrediënten die we toevallig in huis hadden. Dit bleek een lucky shot want deze combinatie was overheerlijk. Oh ja, en deze maaltijd staat binnen 10 minuten op tafel. Je leest het goed ja, 10 minuten!

Ingrediënten voor 2 personen:

doosje tacoschelpen
500 gram gehakt
blik kidneybonen
blikje maïs
ui
ijsbergsla
rucola
zure room
tabasco
geraspte kaas
olijfolie
Mexicaanse kruiden
paprikapoeder
chilipoeder en/of cayennepeper
koriander
knoflook

Verwarm de oven voor zoals op de verpakking van de tacoschelpen staat aangegeven.
Begin met het snipperen van een uitje en fruit deze samen met de knoflook op hoog vuur in een wok of braadpan. Wanneer de ui glazig is, doe je het gehakt in de pan erbij. Bak het gehakt rul en voeg de Mexicaanse kruiden en het paprika- en chilipoeder toe. Draai het vuur vervolgens laag.
Leg de tacoschelpen in de voorverwarmde oven. Ik doe het meestal een minuutje of vijf maar dit kan per merk verschillen. Even goed op de verpakking kijken dus. Ondertussen laat je de maïs en kidneybonen even uitlekken zodat je deze zonder het vocht aan het gehakt toe kan voegen. Deze groenten zijn in principe al gaar dus je hoeft ze alleen maar even op te warmen in het gerecht. Gewoon een kwestie van af en toe op een laag vuur de hele handel even omscheppen.
Haal de taco's uit de oven en leg er op elk bord drie. De tacoschelpen die je overhoudt serveer je in een losse schaal alvast op tafel. Neem nu twee kleine schaaltjes en verdeel daarin de zure room. Schenk naar smaak wat tabasco over de room.
Vul de schelpen op de borden met wat ijsbergsla en rucola. Schep er vervolgens een beetje van het gekruide gehakt bovenop. De rest van het gehakt en de salade schep je gewoon naast de al gevulde schelpen. Bestrooi het geheel tot slot met wat geraspte kaars en koriander. Eet smakelijk!

Sam 5 maanden

Afgelopen zaterdag was Sam alweer 5 maanden oud. Ik blijf het zeggen, maar de tijd gaat zo hard! Mijn zoon is geen kleine baby meer. Sam wordt steeds meer en meer een klein kindje met een eigen karakter en een eigen wil. Super om te zien en soms een beetje vermoeiend. Het is verbazingwekkend hoeveel hij al kan. Voor mij is hij nog steeds die hulpeloze baby die ik in augustus in mijn armen had maar in werkelijkheid begint hij behoorlijk ondernemend te worden.
Sinds een ruime week zijn we begonnen met het geven van bijvoeding. Eigenlijk wilde ik wachten tot hij 6 maanden was alleen dat was echt niet vol te houden. Al een paar weken was het namelijk brullen geblazen als wij iets in onze mond stopten. Ook deed hij niets anders dan op zijn knuistjes zuigen, alles in zijn mond stoppen, ons eten proberen te pakken, kwijlen enzovoorts. Na enig getwijfel dus toch maar besloten om te starten met wat vaste voeding. Het is een groot succes gebleken. We begonnen met wortel en het ging er met smaak in. Niets geen rare bek, nee hoor, gewoon hap, slik, weg! Nadat we dat een paar dagen hadden gedaan hebben we ook bloemkool en broccoli geprobeerd. Dat ging ook prima! En of we even wilden doorlepelen ook. Als het niet snel genoeg gaat naar Sam z'n zin begint hij boos te huilen. We zijn trouwens ook al binnen een paar dagen overgestapt naar het geven van porties van 125 gram. Eerst gaven we hem daar de helft van maar dat leidde tot nogal wat frustratie bij Sam. Hij had honger, hij vond het lekker en vervolgens kreeg hij niet meer! Ik ben ervan overtuigd dat baby's prima weten wat ze nodig hebben dus ik heb ervoor gekozen om naar m'n kind te kijken en te luisteren. Borstvoeding op verzoek gaat ook goed dus we gaan op dezelfde voet verder met de bijvoeding. Ben benieuwd of het zo goed blijft gaan met eten. Tot nu ben ik in ieder geval blij dat het zo'n kleine veelvraat is. Scheelt een hoop gedoe!
Verder doet Sam al een paar weken pogingen tot omrollen. Het lukt steeds net niet maar het zal me niet verbazen als het opeens lukt. We wachten dus rustig af. Tegenwoordig vind hij het ook prima om op zijn buik te liggen. Hij kan nu goed om zich heen kijken en dingen vast pakken vanuit deze houding dus dan is het natuurlijk ook een stuk leuker. Hij trekt nu steeds zijn knietjes onder zijn kont en schuift dan naar voren. Ook draait hij om zijn as als hij de ruimte heeft. Het is dus opletten geblazen want langzamerhand begint de schat een beetje mobiel te worden.
Hoeveel hij weegt en hoe lang hij op het moment is, weet ik niet want ik heb hem al anderhalve maand niet gewogen. Aan de vetrolletjes te zien, gaat het wel goed dus ik heb er niet zo'n haast mee. Ik gok dat hij zeker de 6,5 kilo wel haalt inmiddels. Misschien dat ik volgende week even bij het consultatiebureau binnenstap om de schade op te nemen.

Willingen 2013

We zijn weer terug van ons weekendje weg. De afgelopen twee nachten hebben we doorgebracht in het Duitse Willingen. Dat is een wintersportplaatsje vlakbij Winterberg. (Ik dacht in eerste instantie dat we naar Winterberg zouden gaan maar ik had niet goed geluisterd...) We gingen hier met de gehele schoonfamilie naar toe omdat mijn schoonvader jarig was geweest en omdat mijn schoonouders 35 (???) jaar waren getrouwd. Vooraf had ik me een klein beetje zorgen gemaakt of ik het wel zou trekken allemaal gezien mijn niet al te beste conditie. Gelukkig is het me allemaal meegevallen en heb ik enorm kunnen genieten van dit uitstapje.
Vrijdagmorgen vertrokken we in een tot de nok toe vol geladen auto naar Duitsland. Het was behoorlijk druk op de weg dus we hebben rustig aangedaan. We zijn onderweg twee keer gestapt om Sam te voeden en
te verschonen en om zelf even iets te eten. Aan het einde van de middag kwamen we aan na al een uur met een krijsende baby in de auto te hebben gezeten. Toen het hotel in zicht was, voelde dat dus enigszins als een verlossing.
We bleken ondanks ons bejaardentempo toch als eerste van de familie te zijn aangekomen. Snel de beste kamer gescoord en alle spullen uitgeladen. Sam ging direct knock-out op ons bed en zodoende konden
wij ons in alle rust installeren. Ondertussen was ook de rest van de family gearriveerd. Nadat iedereen had uitgepakt, volgde een gezellige welkomstborrel in de hotelbar met aansluitend een riant diner in buffetvorm. Naar omstandigheden heeft Sam zich best goed gehouden maar hij was moe en dat liet hij horen ook. Tja, logisch na zo'n dag... Thank God waren er genoeg vrijwilligers die met hem wilden wiebelen dus we hebben toch lekker rustig gegeten. Na het eten hebben we Sam direct afgevoerd naar zijn campingbedje.
Het handige aan op reis gaan met een wat groter gezelschap is dat er altijd wel iemand op een baby wil passen. Oma vond het bijvoorbeeld vrijdagavond prima om even op Sam te passen zodat mijn vriend en ik ons bij de rest van het gezelschap in het zwembad konden voegen. Heerlijk om na een drukke dag nog even het water in te plonsen. Doodmoe ging ik na afloop nog even douchen om vervolgens snel in een enorm hotelbed te duiken met donzen dekens. (In dat opzicht ben ik absoluut een fan van Duitse degelijkheid!)
De volgende morgen hebben we lekker rustig aan gedaan. 's Middags hebben we ons bij de rest van de familie op de piste gevoegd. Toen ik al die prachtig geprepareerde hellingen zag, begon het toch wel te kriebelen hoor mensen. Heel voorzichtig heb ik twee afdalingen gemaakt en verrek, ik kon het nog. Ik heb er bewust voor gekozen om daarna te stoppen omdat ik anders de rest van het weekend niets meer waard zou zijn. Dit was eigenlijk al te druk maar damn, het was het zo waard! Het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan. Ik ben en blijf idolaat van de wintersport. Het was een enorme overwinning voor me om weer te skiën. Het deed me wel weer beseffen uit wat voor diep dal ik kom zowel lichamelijk als geestelijk maar daardoor was de euforie des te groter.
Halverwege de middag zijn mijn vriend en ik weer terug naar het hotel gesjeesd om Sam bij opa en oma op te halen zodat we gezellig konden gaan lunchen. De lunch vloeide weer over in het diner en direct daarna verkleedden we ons weer om wederom te gaan zwemmen. Deze keer trokken we Sam z'n babyzwembroekje aan en namen we hem mee het water in. Het was de tweede keer in zijn leventje dat hij hing zwemmen en net als de eerste keer vond hij het prima. Wat een toppertje hè, die zoon van ons ;-)
Na het zwemmen viel ik als een blok in slaap. De volgende morgen werd ik vrij vroeg door zoonlief gewekt omdat hij kleine versnapering wenste. Pfff, thuis slaapt hij altijd uit maar op vakantie niet blijkbaar! Met Sam in mijn armen sliep ik nog tot een uurtje of negen. Toen ik eenmaal aan de ontbijttafel zat concludeerde ik dat ik of door een vrachtwagen was overreden of was geradbraakt of dat er sprake was van een combinatie van deze zaken. Volgens mijn vriend was er meer sprake van niet luisteren naar eigen grenzen, adviezen van artsen in de wind slaan en blabla... Maar goed, who cares als het alweer de laatste dag is van het weekendje weg. Na het ontbijt gingen we de ravage op onze hotelkamer inpakken. (Het is leuk zo'n baby maar travelling light is er niet meer bij hoor!) Binnen het uur zat alle bagage weer in de auto en zaten wij in een lunchroom voor appfelstrüdel mit zahne. Mjammm! Daarna namen we afscheid van mijn schoonouders en mijn zwagers met aanhang omdat zij al richting Nederland vertrokken. Wij besloten nog even in het dorp te blijven rondhangen om een laatste rondje te lopen en wat souvenirs te scoren. Aan het einde van de middag vertrokken wij ook weer richting huis. De terugreis verliep voorspoedig ondanks de enorme hoosbuien. We konden flink doorrijden en Sam heeft zijn ogen niet open gehad. Wat een verademing in vergelijking met de heenreis! Al met al is het een zeer geslaagd weekend geweest. Het reizen met een kleintje is me meegevallen en we hebben alles gedaan wat we van plan waren. Ik kan niet wachten tot de volgende keer! Tschüss!

Ready for some snow!

In deze post van een paar dagen geleden vertelde ik al dat ik een nieuwe skibroek had gekocht. Bittere noodzaak mensen, want mijn oude skibroek ging niet meer dicht. Nu gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat die oude skibroek voor mijn zwangerschap ook al wat aan de krappe kant was. (Ik heb trouwens wel acht jaar met die broek gedaan dus dan is het zo gek nog niet toch? De meeste mensen zijn volgens mij slanker op hun achttiende dan op hun vijfentwintigste.) Maar goed, morgen gaan we gezellig een lang weekend naar Winterberg en dan wil ik toch wel graag een fatsoenlijke broek hebben die daadwerkelijk dichtgaat.

Ik heb wel een poosje getwijfeld of ik een nieuwe skibroek zou aanschaffen omdat ik niet weet of ik straks ook echt op de lange latten of op een board sta. Mijn lichamelijke conditie is namelijk echt om te huilen! Het enige wat ik op dit moment doe is wat hardlopen in het bos en wat eenvoudige rek- en strekoefeningen. Bloedfanatiek van een berg afdalen is dus wel even andere koek. (Om nog maar te zwijgen van de zwarte vlekken die ik regelmatig voor mijn ogen zie...) Als ik echter überhaupt geen skibroek heb dan komt er sowieso niets van lekker wintersporten. Aangezien ik nu al weet dat ik heel hard ga balen als ik andere mensen wel heerlijk zie skiën en ik niet eens een poging kan wagen, heb ik toch maar een mooi exemplaar in de sale gescoord. Het zou toch zonde zijn dat ik vanwege het gebrek aan een passende skibroek niet van de wintersport zou kunnen genieten. Mocht ik me onverhoopt wel heel belabberd voelen dit weekend dan kan ik in ieder geval lekker wandelen in mijn nieuwe broek. Dat loopt in de sneeuw net wat fijner dan in een spijkerbroek. (En dan bewaar ik mijn mooie nieuwe broek gewoon voor volgend jaar!)

Voorheen had ik altijd een witte broek van Brunotti. Het liefst wilde ik nu graag een zwarte broek maar die kon ik helaas niet vinden. Bij de Sport2000 in Almere stuitte ik opeens op dit legergroene exemplaar. Aangezien ik al een turquoise softshell had, leek een legergroene broek me ook niet verkeerd. Ik vond de kleuren namelijk wel mooi bij elkaar passen. De keuze was snel gemaakt dus hoppa, afgerekend en snel terug naar huis gereden. Wat vinden jullie van mijn wintersportoutfitje?

Dag 15 - Je stad

Abseilen Euromast 2010

Abseilen Euromast 2010

Abseilen Euromast 2010

Inmiddels woon ik alweer een paar jaar in Leusden. Dit is een groot dorp dat tegen Amersfoort aanligt. Binnen een minuut of tien rijd je hiervandaan naar het centrum van Amersfoort. Toch voelt deze stad niet als mijn stad. Oorspronkelijk kom ik namelijk helemaal niet uit deze regio. Ik ben hierheen verhuisd omdat mijn vriend en ik heel graag samen wilden gaan wonen. Aangezien hij het niet zag zitten om mijn kant op te komen, heb ik toentertijd de keuze gemaakt om mijn leven om te gooien en 100 kilometer verderop te gaan wonen.
Ik ben geboren en getogen in Papendrecht. Een dorp in Zuid-Holland vlakbij Dordrecht en Rotterdam. Als kind kwam ik al regelmatig in Rotterdam om bijvoorbeeld naar Blijdorp te gaan of te zwemmen bij Tropicana. Ook als het tijd werd voor nieuwe kleren, was Rotterdam the place to be. Toen ik op mijn achttiende ging studeren in Rotterdam, leerde ik deze stad nog beter kennen. Ik durf dus wel te beweren dat Rotterdam mijn stad is. Het is immers de stad waar ik jarenlang gewoond, gewerkt en gestudeerd heb. Er liggen zoveel herinneringen in deze stad, dat vergeet je nooit. Vooral mijn studententijd was fantastisch. Ik studeerde midden in de stad op de HRO aan de Wijnhaven. Ik hoefde alleen het zebrapad over te steken om op De Blaak te staan. Ook hadden we soms college in een kubuswoning omdat daar een dependance zat van de hogeschool. We hebben ons dood gelachen om alle toeristen met camera's voor de ramen terwijl wij ons eigenlijk moesten verdiepen in literatuuranalyse of didactiek. En na afloop met z'n allen een terrasje pakje bij De Oude Haven natuurlijk. Ik heb daar heel wat uurtjes (lallend...) door gebracht. Na mijn studie kreeg ik een baan aangeboden op een school vlakbij het Centraal Station. Wederom dichtbij het centrum.
Hoewel ik inmiddels dus zo'n 100 kilometer verderop woon, vind ik het nog altijd prettig om in Rotterdam te zijn. Ik ken de stad op mijn duimpje en kom altijd bekenden tegen. In Amersfoort moet ik altijd denken wat waar zit maar in Rotterdam weet ik heel veel blindelings te vinden. Ik ken zelfs de volgorde van de metrohaltes uit mijn hoofd! Het voelt voor mij nog steeds als thuis daar. Ik denk dat dat in de loop der jaren wel af zal nemen omdat mijn leven zich inmiddels in deze regio afspeelt. Ik leer hier steeds meer mensen kennen en de contacten die ik heb in Rotterdam verwateren toch wel een beetje door de afstand.
Wat ik heel fijn vind, is dat Rotterdam een echte wereldstad is. Alles is groot, groter, grootst. Heerlijk! Ik vond Amersfoort in eerste instantie ook niet aanvoelen als een stad, voor mij was het eerder een groot dorp. Ik miste de hoogbouw, de metro en de grote bioscopen. En de Maas natuurlijk! De nabijheid van grote rivieren heb ik in het begin wel gemist toen ik naar Leusden verhuisde. Gelukkig heb ik er een hele bosrijke omgeving voor terug gekregen maar toch kriebelt het soms wel als ik bij mijn ouders lekker langs het water loop om even uit te waaien.

Sorel Caribou

Al jaren twijfel ik of ik laarzen van Sorel moet kopen of niet. Ik heb al vele malen op het punt gestaan om tot aankoop over te gaan maar steeds haakte ik af op het laatste moment. Die dingen zijn namelijk nogal duur. Ik vind het nooit zo'n probleem om allerlei goedkope meuk te kopen maar ik deins er altijd voor terug om een groot bedrag in een keer uit te geven. En er dagelijks op lopen doe je ook niet, althans ik doe dat niet, dus dat valt ook niet als excuus te gebruiken.
Iedere wintersport baal ik er weer van dat ik loop te soppen in mijn Uggs of in mijn bergschoenen. Keer op keer vraag ik me weer af: waarom heb ik in godsnaam geen fatsoenlijke schoenen om mee door de sneeuw te lopen? Om vervolgens te denken: laat nu maar zitten, ik ga toch pas volgend jaar weer naar de sneeuw! En zo is het cirkeltje ieder jaar weer rond. No Sorels for me!
Dit jaar besloot ik het anders te gaan doen. Ik kwam afgelopen zondag tot inkeer toen mijn vriend en ik een boswandeling door de sneeuw maakten. Hij op zijn Sorels, ik op mijn zompige Uggs. Hij droge voeten, ik natte... Eenmaal terug in de auto vervloekte ik mijn Uggs. Vriendlief was het blijkbaar zo zat, dat hij zei, nou ja hij gebood me min of meer... 'Koop dan alsjeblieft een paar echte sneeuwschoenen!' Vervolgens mompelde hij er nog iets achteraan in de trant van 'Mijn geld is jouw geld, dat weet je toch...' Nou ja, als vriendlief het zegt dan moet het maar hè!
Eenmaal thuis kroop ik achter de computer en vond ik al snel het bovenstaande paartje op Spartoo. De keuze was snel gemaakt omdat ik er een fijne korting op kreeg en zodoende bestelde ik deze schoenen snel. Hopelijk staat de postbode hier deze week voor de deur want lieve mensen, aankomende vrijdag vertrekken wij naar Winterberg. Het zou wel heel zuur zijn als mijn nu al geliefde Sorels dan in Nederland op me liggen te wachten terwijl ik daar met mijn natte poten door de sneeuw bagger.

Oh ja, ik heb ook nog een nieuwe skibroek gekocht in de sale maar daar volgt een ander keertje wel een fotootje van. (Ik ben trouwens niet acuut koopziek geworden maar mijn oude broek gaat niet meer dicht, grrr...)

Walking in a winterwonderland

Gisteren moest mijn vriend een stagebezoek afleggen voor zijn werk bij een outdoorbedrijf hier in de buurt. Aangezien dat bedrijf midden in het bos ligt en ik een mooie boswandeling wel zag zitten, ging ik gezellig met hem mee. Oh ja, kleine Sam was er natuurlijk ook bij, die laten we niet thuis achter. Daar is hij nog een beetje te jong voor.
Het was een stukje kouder dan ik dacht maar het was het absoluut waard. De dag ervoor was ik al in het bos vlakbij ons huis wezen trainen maar toen lag er nog lang niet zoveel sneeuw. (En ik had misschien niet zo'n oog voor het natuurschoon om me heen omdat ik me hijgend als een paard aan het voortploeteren was.) Afijn, we hebben gisteren dus lekker door de verse sneeuw heen gehobbeld en genoten van de prachtig besneeuwde bomen en paadjes. Heerlijk om in zo'n bosrijke omgeving te wonen. Normaal gesproken heb ik daar niet zo'n oog voor maar wanneer ik even de tijd neem om er bewust van te genieten dan realiseer ik me weer wat een voorrecht dat eigenlijk is.
Achteraf gezien hadden we beter de kinderwagenbak mee kunnen nemen omdat Sam daarin wat beschutter kan liggen dan in de Maxi-Cosi maar ja, dat is achteraf hè... Ik bedenk dat soort dingen nu nooit als ik de auto sta in te laden. Gelukkig was hij goed warm aangekleed en lag hij in een wikkeldoek met nog een extra deken in zijn autostoeltje. Met de regenhoes eroverheen was het best wel behaaglijk volgens mij, want hij heeft prinsheerlijk liggen tukken. (En hij voelde ook gewoon als zijnde 37 graden, dat heb ik wel even gecheckt!)
Na het stagebezoek en onze wandeling zijn we nog even gaan opwarmen bij het eetcafé van het buitensportbedrijf. Onder het genot van een kop thee hebben we nog een uurtje naar buiten gestaard en ons verbaasd over de hoeveelheid sneeuwvlokjes die opeens neerdwarrelden. En Sam? Nou, die vond het allemaal wel prima. Hij is trouwens toch om op te vreten met die lekkere rode konen ;-)
Verbazingwekkend hoe men eigenlijk zo kan genieten van de simpele dingen in het leven. Gewoon lekker naar buiten de kou in. Even een frisse neus halen en de wereld om je heen aanschouwen. Life is good!

Babymassage

Halverwege mijn zwangerschap schreef ik me in voor een cursus zwangerschapsgym. Toen ik 25 weken zwanger was, ging de cursus van start in een verenigingsgebouw aan de andere kant van het dorp. Tien maandagavonden zou ik samen met negen andere zwangere vrouwen en een docente bijeenkomen om ons voor te bereiden op de bevalling. Voor mij bleef het jammer genoeg bij slechts drie bijeenkomsten omdat ik in het ziekenhuis terecht kwam en de rest van mijn zwangerschap niets meer mocht doen. Niks, noppes, nada, niente!
Die cursus bestond niet alleen uit tien lessen tijdens de zwangerschap. Er hoorde ook nog zes lessen na-gym bij. Gewoon een beetje kletsen, elkaars baby bewonderen en voorzichtig wat lichte oefeningen proberen. Al snel raakte ik bevriend met een aantal dames uit deze groep. Toen we tijdens de na-gym kennismaakten met babymassage, leek het ons leuk om met elkaar die cursus te gaan volgen. Zo gezegd, zo geregeld!
Al een aantal weken komen we op vrijdagmorgen bij elkaar bij één van ons thuis. Degene bij wie het wordt gehouden, zorgt voor koffie met wat lekkers erbij en wat handdoeken. De docente van de zwangerschapsgym, die ook de cursus babymassage geeft, sluit zich aan bij ons babygeneuzel en geeft een les van een uur.
Direct tijdens zijn eerste kennismaking met babymassage, reageerde Sam heel positief. Hij begon te kletsen en lekker op zijn handje te sabbelen. Die keer masseerde ik alleen zijn beentjes maar ik kon duidelijk het effect daarvan op hem zien. Binnen tien minuten was hij helemaal ontspannen. Zijn lijfje helemaal slap en een tevreden blik in zijn oogjes. Eenmaal thuis viel hij gelijk in slaap. Tja, dat was zo'n positieve ervaring dat ik er zeker mee verder wilde.
Inmiddels zijn we zover dat we het lijfje van onze baby's helemaal masseren. Nog steeds vind Sam het erg prettig. Hij slaapt op vrijdag standaard twee uur als we weer thuis zijn. Soms is hij wel wat afgeleid tijdens de massage maar dan geef ik hem gewoon een doekje in zijn handen of ik zet hem eventjes rechtop. Aangezien ik hem nu ook thuis masseer, ben ik erachter gekomen dat een massage in de ochtend na zijn slaapje het beste werkt. 's Avonds is hij er denk ik te moe voor en 's morgenvroeg zit zijn eerste voeding nog wel eens dwars. Zo spelenderwijs leer je je kind echt goed kennen.
Vooraf had ik niet kunnen indenken wat een invloed een massage kan hebben op zo'n klein hummeltje. Ik ben echt verbaasd over het positieve effect. Als je vooraf mijn mening hierover had gevraagd, had ik waarschijnlijk iets geantwoord in de trant van: 'Wat een zweverig gedoe! Moet je daar een cursus voor volgen?' Jullie begrijpen dat ik mijn mening inmiddels wel heb bijgesteld. Babymassage rocks!