Multitaskende mama's

 Mijn vriend gaat altijd keihard lachen als ik het over multitasken heb. Geheel terecht, want ik ben heel slecht in twee dingen tegelijk doen. Sterker nog, ik ben zelfs heel slecht in enkel één ding doen. Mijn gedachten vliegen altijd alle kanten op waardoor ik het nogal moeilijk vind om zaken tot een goed einde te brengen. Nu Sam in mijn leven is, heb ik alleen geen keuze meer. Ik moet zo nu en dan twee dingen tegelijk doen. Anders kom ik gruwelijk in tijdnood of verongelukt Sam. Vandaag een lijstje van wat deze gruwelijke chaoot tegenwoordig allemaal tegelijk kan.

- Luiers in recordtempo verschonen terwijl ik katten bevrijd uit Sam's houdgreep. 

- Mijn tanden poetsen en ondertussen voorkomen dat Sam over het traphekje klimt. 

- De dvd-speler bedienen om Bumba op te zetten terwijl ik probeer te werken aan de keukentafel. 

- Koken en tegelijkertijd Michael Jackson imiteren zodat Sam niet gaat lopen rellen. 

- Ontbijten en meanwhile voorkomen dat Sam zijn ontbijt door de gehele woonkamer verspreidt. 

- Borstvoeding geven en ondertussen aantekeningen maken van een telefoongesprek. En de vieze randjes achter mini-me's oren vandaan krabben. 

- Mijn haren wassen met een glibberig, spartelend jongetje erbij in de douchebak. Net als ik mijn haar uitspoel, wil Sam ontsnappen of de fles Zwitsal leegdrinken. 

- Voorkomen dat Sam mijn oorbellen opeet terwijl ik mijn lenzen in mijn ogen prop. 

- Stofzuigen met een klein jongetje op de stofzuiger die denkt dat dit een loopauto is met levensechte motorgeluiden. 

- Babypoep uit bed schrapen terwijl de dader op mijn rug klimt. 

- Poepen terwijl mijn monster me gezelschap houdt op het toilet. De prullenbak is natuurlijk veel interessanter dan het meegenomen boekje. Beeld je ook even het foetsie-gebaar in bij het inbrengen van een tampon. 

- Rietjesbekers achter de bank vandaan vissen en ondertussen voorkomen dat Sam uit de vensterbank dondert. 

- Blogjes typen terwijl Sam tussen mijn rug en de rugleuning van mijn stoel staat te bouncen.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Little boy's choice

Ik noem Sam wel eens gekscherend mijn aankleedpop. Ik houd ervan om voor hem te shoppen. Voor mijn zwangerschap kocht ik regelmatig iets nieuws voor mezelf, tegenwoordig doe ik dat nog amper. Ik had nooit gedacht dat kleding uitzoeken voor mijn kind zo leuk kon zijn. Ik winkel overal en nergens. Zowel online als in de stad. Inmiddels heb ik zo mijn adresjes waar ik graag langs ga. Op het wereldwijde web bezoek ik graag grote webshops met een ruim aanbod. Ik vind het fijn als een webwinkel meerdere merken vertegenwoordigd zodat ik genoeg keus heb. Eén van de shops die ik regelmatig bezoek is Zalando. Een webwinkel met een gigantisch assortiment aan dameskleding, herenkleding en kinderkleding. I like!
Wat ik heel grappig vind om te zien, is dat die kleintjes een hele eigen stijl ontwikkelen. Toen Sam net was geboren droeg hij vooral wit en andere lichte kleurtjes zoals babyblauw en groen. Na een paar maanden vond ik het tijd worden om hem wat stoerder te kleden. Ik heb het afgelopen jaar vooral een voorliefde ontwikkeld voor toffe spijkerbroekjes en geinige longsleeves en vestjes. Verder ben ik fan van de surflook voor kleine jongetjes. Jullie kennen het wel, een longsleeve van een merk als Quicksilver of Rip Curl gecombineerd met een fijne bandana of muts. Gewoon lekker relaxt.
Voor vandaag heb ik een top-10 gemaakt van mijn persoonlijke favorieten. Speciaal voor jullie selecteerde ik tien kledingstukken die ik zonder twijfelen rechtstreeks naar huis zou klikken als mijn portemonnee het toe zou laten. (Even afgezien van het feit dat Sam op dit moment echt geen nieuwe kleding nodig heeft...) Alle kleren zijn verkrijgbaar in de maat die zoonlief op dit moment draagt, te weten maat 86/92. En inderdaad, ik selecteerde enkel jongenskleding. Waarom? Tja, ik ben nu eenmaal een rechtgeaarde jongensmoeder die geen verstand heeft van strikjes, jurkjes en roze accessoires. Kijken jullie mee?

Dit vest van Adidas Originals vind ik echt ge-wel-dig. Ik ben sowieso fan van het merk Adidas en heb er zelf meerdere kledingstukken van. Deze kleur blauw zou Sam ook prima staan, vermoed ik zo. Zeker nu hij loopt vind ik capuchons het einde. Het staat hem erg stoer! Daarnaast is het natuurlijk ook nog eens lekker warm. Een fijne bijkomstigheid tijdens de koude wintermaanden.

Zoals ik al vaker heb verteld, heb ik een zwak voor kledingstukken met een gitaar. In mijn blogje van gisteren kunnen jullie uitgebreid lezen waarom. De tweede naam van Sam is Fender. Hij is vernoemd naar het favoriete gitaarmerk van mijn vader. En tja, als je zo'n naam aan je zoon geeft, moet je hem er ook naar kleden. Deze longsleeve van Noppies zou dus zeker niet misstaan in de kledingkast van mijn kleine monstertje.

Ik ben en blijf een surfergirl. Hoewel ik al dik twee jaar niet meer op mijn board heb gestaan, blijf ik veel affiniteit houden met de surfsport. Een merk waar ik een zwak voor heb is Rip Curl. Een heus surfmerk dat vooral verkrijgbaar is bij sportzaken en boardshops. Ze hebben ook een lijn voor kiddies. Hoe cool is deze muts? Ik zie Sam al helemaal gaan hoor, met deze blauwe beanie op zijn kale koppie. 

Wat ik heel fijn vind aan Zalando, is dat deze webwinkel het merk Molo verkoopt. Serieus, ik heb echt een zwak voor deze kleurrijke kleding. Sam heeft er al meerdere shirtjes van gehad. Hoe vaak je ze ook aantrekt, ze blijven prachtig. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Op dit moment heeft hij een rood-met-wit gestreept exemplaar en een shirt met parasailers. Deze longsleeve met een winters tafereel erop zou ik ook zeker bij hem aantrekken. Alles wat kleine jongetjes geweldig vinden, is terug te vinden op dit kledingstuk. Sneeuw, sterren, helicopters en ski's. Awesome!

Zo op het oog is dit een heel simpel spijkerbroekje van Noppies. Waarom ik hem dan toch selecteerde? Wel, ik ben dol op de pasvorm van dit merk. Vooral van de broekjes. Sam is lang en slank en de meeste broeken zijn veel te breed voor hem. Noppies is erg smal gesneden waardoor dit merk mijn mini-me als gegoten zit. Mocht je trouwens iets willen bestellen van Noppies en twijfelen over de maat. Ga dan altijd voor de grootste maat want dit merk valt naast smal ook vrij klein. Wel zo fijn als je er wat langer plezier van hebt. 

Op diverse blogs heb ik al hele toffe kleertjes van Tumble 'n Dry voorbij zien komen. Zelf heb ik jammer genoeg nog niets van dit merk in huis voor Sam. Deze romper zou zeker een kanshebber zijn om Sam's kledingkast mee aan te vullen. Erg leuk ook voor de papa's en mama's die vaak in de sportschool te vinden zijn. Als ik goed kijk zie ik een poppetje namelijk een deadlift uitvoeren. Alleen geschikt voor stoere binkies!

Wie houdt er nu niet van aapjes. Zeker de stoere Julius van Small Paul is niet te weerstaan. Tel daarbij op dat ik een enorme snorrenfetisj heb en jullie begrijpen mijn liefde voor dit shirt. What's not to love? Sam heeft een vestje en een longsleeve gehad van dit merk. Hoewel Small Paul aan de dure kant is, vind ik het het kwalitatief gezien wel waard. Dit spul blijft namelijk erg mooi in de was. Ideaal voor kleine smeerpijpen dus haha!

Dit is wederom een fijne longsleeve van het toffe merk Molo. Dit is een kledingstuk waarvan mijn surfhartje sneller gaat kloppen. Alleen al bij het zien van de mooie opdruk met kitesurfers, verlang ik naar de zee. Hoe mooi is het om twee van mijn grote liefdes verenigd te zien. Mijn kleine man en perfecte surfomstandigheden. Yep, ik zie Sam al lopen in dit shirt. 

Hoe stoer wil je het hebben? Deze romper met skyline van Claesens is toch wel het toppunt van geluk voor je kind. Naast de fijne print val ik ook bij dit merk weer voor de pasvorm. Ik weet niet of je ooit een romper van Claesens in je handen hebt gehad? Zo niet, dan moet je me maar op mijn woord geloven dat ze gemaakt zijn van heel zacht materiaal en dat ze superstretchy zijn. Sam heeft er eentje van dit merk en hij draagt deze al een half jaar. De rekbaarheid is echt subliem. Zeker als je bedenkt dat zoonlief ondertussen al drie maten gegroeid is en dat dat ding nog steeds past. 

Kwijl, kwijl, kwijl! Oh wat vind ik deze gympjes gaaf! Ze zijn van Adidas Originals en zouden iedere outfit van mijn kleine man compleet maken. Het enige dat me tegenhoudt om ze te bestellen is het feit dat hij al een vergelijkbaar paar heeft van Puma. Maar anders had ik het wel geweten mensen...

Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met Zalando.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

That name

Op de blog van Shirley las ik hoe ze tot de naam van haar zoontje was gekomen. Erg leuk en herkenbaar om te lezen. Vandaar dat ik dit idee even van haar pik. Hoewel alle toekomstige papa's en mama's door de fase van het lijstjes maken heengaan, blijft iedere zoektocht naar de perfecte naam bijzonder om te lezen. Toevallig had ik het er afgelopen weekend met mijn schoonmoeder weer over. Hoe lastig het is om een naam voor je ongeboren kind te verzinnen. Wij vonden het zo verschrikkelijk lastig omdat een naam iets is waar een kind de rest van zijn of haar leven mee moet doen. Een grote verantwoordelijkheid!

Twee dagen nadat we wisten dat ik zwanger was, zaten vriendlief en ik in de snackbar. (Toen kotste ik nog niet de longen uit mijn lijf...) We kwamen op het onderwerp babynamen. Al snel begonnen we wat te brainstormen. We werkten allebei in het onderwijs en dat bleek een enorme handicap. Je hebt met heel veel namen associaties. Veel namen werden dan ook afgekeurd omdat een van ons zich een minder fijne leerling herinnerde. Wel opperde ik toen de naam Sam voor een jongetje. Waar we het toen ook over eens werden, was dat ons kind een korte krachtige naam zou krijgen die niet zou misstaan bij de achternaam van mijn vriend. Daarnaast moest het een naam betreffen welke ook in het buitenland zonder al teveel problemen kon worden uitgesproken. 

Voordat we het geslacht van onze baby wisten, bladerden we namenboekjes door. We hadden een leuk lijstje meisjesnamen maar jongensnamen vonden we erg lastig. Tel daarbij op dat mijn vriend en ik niet bepaald op een lijn zaten. We hebben wat discussies gevoerd. Op een gegeven moment vonden we het zo irritant dat de ander steed lelijke of rare namen opperde dat we lichtelijk gefrustreerd raakten. We lieten het dus maar even rusten tot de 20-weken echo. 

Het lijstje prachtige meidennamen ten spijt, bleek ik in verwachting van een jongetje. Supertof natuurlijk! Weer kwam de naam Sam voorbij. Ook had ik nog een andere naam die ik erg mooi vond maar daar wilde vriendlief niets van weten. We besloten verder te zoeken of we nog een leukere naam konden vinden. Ook begonnen we voorzichtig na te denken over een tweede naam. Aangezien mijn vriend de wens had voor een korte voornaam, vond ik dat daar wel  een tweede naam bijvoorbeeld. Daarnaast begint mijn echte voornaam ook met een S dus als we daadwerkelijk voor de naam Sam zouden gaan, was het handig om er een tweede naam aan toe te voegen. Mijn vriend vond alleen dat  een tweede naam per sé een speciale betekenis moest hebben. 

Hoewel we de knoop nog niet hadden doorgehakt over de naam Sam, begon ik onze stamboom door te spitten op zoek naar een leuke vernoeming. Jammer genoeg, zat daar niet veel spannends tussen. Ik weigerde ook mijn kind een naam als Johannus of iets in die richting te geven. Ik ben zelf niet eens vernoemd omdat mijn ouders dat ouderwets vonden. No way, dat ik mijn kind zou opzadelen met zo'n type naam. 

Toen ik 30 weken zwanger was, kwam ik op internet een namenlijst tegen met daarin de naam Fender. Bam! Naast dat ik het een hele gave naam vond, had het ook de gewenste speciale betekenis. Mijn vader is namelijk gitarist en roept altijd dat hij een echte Fender-man is. Fender is een gitaarmerk en zolang ik me kan heugen staat de woonkamer van mijn ouders vol met instrumenten van dit merk. Mijn vader houdt niet van muziek, mijn vader is muziek. Ik wist direct dat dit de naam was, waar we naar zochten. Ook vond ik het fijn dat we Sam zo naar mijn kant van de familie konden vernoemen. Ik heb namelijk een andere achternaam dus op deze manier is mijn zoon qua naam ook met mij verbonden. Vriendlief moest het nog even laten bezinken maar was het uiteindelijk eens met de naam Sam Fender. Tot op de dag van vandaag nog geen spijt gehad van onze keuze. 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Not well

Pfff, kennen jullie dat? Dat je je zo beroerd voelt dat iedere vezel in je lijf pijn doet? Wel dat heb ik nu. Ik heb griep en voel me ronduit ellendig. Koorts, dikke keel, spierpijn, hoofdpijn, buikpijn enzovoorts. 

Zaterdagmorgen werd ik verkouden wakker. Shit, dacht ik nog! Ik zou zondag namelijk gaan skiën in Bottrop. De hele dag rustig aan gedaan en heel veel vitamientjes naar binnen gewerkt. 's Avonds leek het weer iets beter te gaan dus ik had goede hoop. Ook sliep ik die nacht prima. 

Zondagmorgen om 7 uur maakte Maarten me wakker. En toen dacht ik: ik wil doooooooooodddd! Zweten, draaïerig en misselijk. Gelijk getemperatuurd en bingo, koorts! Kak!

Mijn schoonouders zouden op Sam passen en ik besloot me toch aan te kleden om mee te gaan om hem weg te brengen. Even kijken of dat lamlendige gevoel weg zou trekken. Helaas ging ik me eerder slechter dan beter voelen. Uiteindelijk maar besloten om niet mee te gaan. Temeer omdat mijn zwager me een naar verhaal wist te vertellen over dat voetballers niet mochten trainen met koorts in vorm met hartstilstanden en dergelijke. Altijd fijn om te horen. 

Anyways, ik ben bij mijn schoonouders het logeerbed ingedoken en heb daar de hele dag voor pampus gelegen. Wat een ellende. Vandaag is het niet veel beter. Heb een spooknacht achter de rug en ik lig nu retegaar op de bank met Sam. Het wordt me weer eens goed duidelijk dat moeders eigenlijk niet ziek kunnen zijn. Meneer is namelijk helemaal happy van alles aan het doen. Gelukkig hebben we drie dvd's van Bumba. Dit wordt een onpedagogisch verantwoord dagje bankhangen. Ik hoop zo dat ik me snel wat beter voel. Ciao!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

5 dingen die ik echt heel vies vind

Jess houdt van eten. Van heel veel eten. Ik vind verschrikkelijk veel dingen erg smakelijk maar ook ik heb mijn grenzen. Ik lust heus niet alles. Nu ik bezig ben om mijn goede voornemen ten uitvoer te brengen, spit ik allerlei receptjes door. Af en toe stuit ik dan op een ingrediënt dat ik echt niet te hachelen vind. Vandaag daarom een lijstje van vijf dingen die ik niet te vreten vind. Lezen jullie mee?

1. sperziebonen

Al sinds mijn jeugd heb ik een gruwelijke hekel aan sperziebonen. Alleen al die weeïge lucht doet me kokhalzen. Zo goor! Jullie begrijpen dat sperziebonen hier zelden op het menu staan. Ik heb ze wel een aantal keer klaargemaakt voor Sam maar gelukkig vindt hij er ook niet veel aan. Ik heb inmiddels al 27 jaar zonder sperziebonen geleefd and I am still alive and kicking. Zal wel meevallen allemaal. Andersoortige bonen lust ik overigens wel.

2. havermout

Ondanks dat havermout tegenwoordig een dikke hit is, vind ik het enorm goor. Mijn vriend eet het wel eens als ontbijt maar ik houd het toch maar bij een schaaltje muesli met yoghurt of iets anders. Wat ook niet meehelpt, is het feit dat ik sowieso al gruwel van warme melk. Ieuwhhhh!

3. stamppot

Bah, bah, bah! Ik houd niet van de Holllendse pot. Met name stamppot vind ik walgelijk. Ik heb altijd het idee dat ik een bord kots voor me neus heb staan. Met een gegratineerd korstje uit de oven wordt het al beter maar ik vrees dat ik het nooit echt lekker ga vinden. 

4. mosselen 

Mosselen lust ik op zich wel. Als kind vond ik ze erg smakelijk maar de afgelopen 15 jaar ben ik steeds hartstikke ziek geworden van het eten van deze schaaldieren. Geen idee of het een allergie is of toeval. Ik begin er dus maar niet meer aan. Ik verkies liever eten waar ik niet een hele dag van boven de pot hang. Tja, logisch...

5. zachte zoete drop

Hoewel ik van eten en snacken houd, hebben wij nooit snoepjes in huis. Dat is iets waar ik niet zoveel om geef. Dropjes vind ik wel lekker maar koop ik zelden omdat ik niet zo goed maat kan houden. Nogal onhandig met een hoge bloeddruk want van drop schieten mijn waardes door het plafond en krijg ik knallende koppijn. Een no-go dus. Waar je me echter geen plezier mee doet is van die zachte zoete drop. Vind dat echt smakeloos en daarnaast voelt die structuur gewoon gek in mijn mond.

Bovenstaande zaken zijn dingen die mij echt niet smaken. Verder ben ik ik ook niet wild van orgaanvlees. Vooral vanwege het idee, denk ik. Ook vermijd ik kiwi en ananas. Niet omdat ik dat vies vind, integendeel. Ik ben er alleen allergisch voor dus ik moet het eten van deze vruchten altijd bekopen met een opgezwollen tong en lippen. Daar ben je snel klaar mee, kan ik jullie vertellen. Ik ben trouwens reuzebenieuwd naar dingen die jullie echt heel goor vinden. Please, tell me!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Life is a gift

Deze blog verscheen in december als gastblog op Vanessa blogt. 

Vorige week benaderde Vanessa mij met de vraag of ik een gastblog wilde schrijven over hoe mijn leven veranderd is door de geboorte van mijn zoontje. Ik moest er even over nadenken omdat ik mijn verhaal al op diverse blogs heb verteld. De invalshoek die Vanessa opperde sprak mij erg aan dus besloot ik toch nog eenmaal uiteen te zetten wat me, of liever gezegd ons, is overkomen.

Mijn zwangerschap verliep verre van soepel. Het eerste en tweede trimester voelde ik me vooral beroerd en was het een kwestie van rustig aan doen. Ik viel veel flauw en voelde me gewoon echt niet goed. Waar ik al bang voor was, werd bewaarheid toen ik 27 weken zwanger was. In mijn familie krijgen veel vrouwen last van een hoge bloeddruk, zwangerschapsvergiftiging, HELLP en eclampsie. Dit lot bleef ook mij niet bespaard.
Ik kan me nog goed herinneren hoe misselijk ik was die nacht voordat ik met spoed werd opgenomen. Alle alarmbellen gingen af. Ik had me nog nooit zo beroerd en ellendig gevoeld. Toen ik de de volgende morgen ook erg wazig zag en last had van hartkloppingen en buikpijn, besloot ik de verloskundige te bellen. Ze nam me direct serieus en vertelde me rustig te blijven liggen. Ze is gelijk in de auto gesprongen en naar me toe gekomen. Hier schrok ik van want dat is toch een teken dat het echt niet pluis is.
Mijn bloeddruk bleek inderdaad schrikbarend hoog en ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Erg spannend want met die termijn is je baby pas net levensvatbaar. Gelukkig bleek het geen acute zwangerschapsvergiftiging maar de situatie was wel zorgwekkend. Met veel medicatie en rust zakte mijn bloeddruk na een paar dagen iets. Nog steeds veel te hoog maar ik mocht wel naar huis met platte bedrust. Ik had het geluk praktisch naast het ziekenhuis te wonen vandaar dat de artsen besloten dat ik naar huis mocht.
De weken daarop ging het niet goed. Er volgden vele opnames en mijn bloeddruk werd steeds hoger en ook de eiwitten in mijn urine namen toe. Ik werd goed in de gaten gehouden en men probeerde de zwangerschap zo lang mogelijk te rekken. Al die weken leefde ik tussen hoop en vrees. Hoewel ik stil lag was er van binnen een enorme strijd gaande. Ik vocht voor het leven mij en mijn kindje.
Wat het allemaal extra lastig maakte was het feit dat mijn zoontje in stuit lag. Daardoor kon mijn bevalling niet opgewekt worden en door mijn slechte conditie was een stuitbevalling ook geen optie. Met 36 weken en 5 dagen werd ik wederom opgenomen omdat het echt niet meer ging. De medicatie deed niets meer en ik zag de hele tijd zwarte vlekken en lichtflitsen. Ook had ik veel last van harde buiken. Een gynaecoloog besloot te proberen de baby uitwendig te draaien zodat ik kon worden ingeleid. Helaas lukte dit niet doordat mijn zoontje al te ver was ingedaald en ik nog maar weinig vruchtwater had. Ik werd naar de afdeling gebracht en men besloot het nog even aan te kijken. Er zou pas een keizersnede plaatsvinden als mijn bloedwaardes en functies verder zouder verslechteren.
Die nacht bleef mijn bloeddruk maar stijgen en daardom werd ik steeds wakker gemaakt voor een meting. De volgende dag ging het helemaal mis. Ik was verschrikkelijk misselijk en ik kon geen licht en geluid meer verdragen. Ik werd in een apart kamertje gelegd met de gordijnen dicht en lag daar uren doodstil met een nat washandje op mijn hoofd. Zodra ik probeerde te praten werd ik overvallen door een golf van misselijkheid. Binnen een paar uur zwiol ik helemaal op doordat ik enorm veel vocht begon vast te houden.
Op een gegeven moment kwamen mijn ouders langs en zij schrokken zich kapot van mijn toestand. Mijn moeder is toen direct naar de balie gegaan en heeft gezegd dat er nu een dokter moest komen. Opeens gingen alle alarmbellen af. Mijn bloeddruk was zo hoog dat ik op het punt stond epileptische insulten te krijgen doordat mijn hersenen opgezwollen waren. Mijn refelexen waren ook enorm levendig, een ander teken van een vergevorderde zwangerschapsvergiftiging. Toen de arts mijn bloeduitslagen terug kreeg, werd ik met spoed naar de high care gebracht.
Ik had zo snel mogelijk een infuus nodig met magnesiumsulfaat om de insulten tegen te gaan. Helaas was men veel te laat hiermee en crashte ik volledig. Mijn bloeddruk was dusdanig hoog dat er geen infuus kon worden geprikt. Het was enorm kritiek allemaal en de enige manier om HELLP en eclampsie te genezen, is het kind halen. Helaas was ik op dat moment inoperabel. Uiteindelijk zijn de artsen de hele nacht bezig gewesst om me te stabiliseren voor de keizersnede. Als er op dat moment iets mis zou zijn gegaan met ons zoontje, hadden ze niet kunnen ingrijpen. Ze hebben me volgepompt met een overdosis aan bloeddrukverlagende middelen. Het was een keuze tussen twee kwaden want wanneer ze dit niet zouden doen, was ik ter plekke overleden.
De volgende morgen kon men eindelijk de keizersnede uitvoeren. Met precies 37 weken is mijn zoontje Sam geboren. Ik kan me er weinig van herinneren helaas. Toch staat de opluchting me nog goed bij toen ik hem voor het eerst in mijn armen kreeg. Al die maanden had ik gestreden om een voldragen baby op mijn borst te krijgen. Ik had het volbracht. Sam was een klein randprematuurtje maar wat was ik blij dat hij niet in de couveuse hoefde.
Twee dagen na de keizersnede kreeg ik een terugval. Dat is het verradelijke aan HELLP. Tot 48 uur na de bevalling kan het (opnieuw) optreden en alsnog dodelijk zijn. De week na de geboorte was heel dubbel. Ik was zo blij met Sam maar ondertussen kon ik helemaal niets. Ik lag daar maar alleen op een kamertje op de high care, plat op mijn rug. Ik mocht geen bezoek ontvangen en kon mijn zoon de eerste dagen niet eens zelf vasthouden! Dat laatste is toch wel het ergste wat je kan overkomen als nieuwbakken moeder. Na een week werden we eindelijk ontslagen uit het ziekenhuis. 

Mijn lichaam is compleet overhoop gegooid door het HELLP-syndroom en eclampsie en het herstel heeft me maanden gekost. Pas na een half jaar begon ik me weer een beetje mens te voelen. Meer dan een jaar na dato kamp ik nog steeds met de gevolgen. Mijn bloeddruk is nog steeds te hoog, ik heb veel last van hoofdpijn, heb concentratiestoornissen en kan geen drukte meer verdragen. Alles wat ik voor mijn zwangerschap kon, kost me tegenwoordig vijf keer zoveel energie omdat ik heel erg mijn best moet doen om me ergens op te focussen. Ook heb ik een PTSS ontwikkeld waarmee ik nog aan de slag moet. Ik ben er nog lang niet maar blijf hoop houden dat ik ooit weer beter word. 

Moeder worden is sowieso heel ingrijpend. Ik denk dat alle vrouwen die een kind op de wereld hebben gezet dat wel kunnen beamen. Dat is de dood in de ogen heb gekeken, maakt het wel extra heftig. Nu mijn zoontje bijna anderhalf is, realiseer ik me dat ik door deze ervaring veranderd ben. Niet alleen het moederschap heeft me volwassen gemaakt maar ook het besef dat ik er bijna niet meer was, is een enorme levensles. Het leven is niet iets vanzelfsprekends. Het is heel kostbaar en zo en dan mag je daar best bij stilstaan. Ik merk dat ik met andere ogen naar de wereld om me heen kijk. Met een frisse blik, alsof het allemaal weer nieuw is. Ik waardeer kleine dingen tegenwoordig meer dan vroeger en probeer met volle teugen te genieten van mijn bestaan als moeder. Met mijn kerngezonde zoon in mijn armen kan ik enkel zeggen: 'Life is a gift!'

Voor diegenen die mijn verhaal al kennen, is deze blog misschien een beetje dubbelop. Toch wilde ik ook deze gastblog graag op mijn site plaatsen voor het complete beeld.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Goede voornemens, zucht...

Op 1 januari was het D-day. Ik moest aan de bak met het enige goede voornemen dat ik mezelf had gesteld voor het jaar 2014. Af-val-len! Ja mensen, Jess moet nog steeds een paar kilo kwijt. Van mijn vorige voornemen om af te slanken is vrij weinig terecht gekomen. Ik ben namelijk nogal een slappeling als het op eten aankomt. Als er koekjes, chips en cola in huis zijn, ga ik vroeg of laat voor de bijl. Dat gaat deze keer niet gebeuren want ik ben heul heul vasteberaden. Hoop ik...
Het is niet dat ik te dik ben ofzo, mijn BMI is netjes. Ik ben alleen die mamavetjes zat. Voordat ik zwanger werd, woog ik 58 kilo en dat is een keurig gewicht voor mijn lengte. Na de feestdagen stond er echter 65 kilo op de teller. Nog steeds niet schrikbarend, maar ik ben een kleine opsodemieter dus je moet het in perspectief zien. Ik heb de neiging om nogal aan te zetten op mijn heupen en dijen en die zadeltassen ben ik liever kwijt dan rijk. Ook kan ik me nog goed de tijd herinneren dat mijn kaaklijn en jukbeenderen een stuk duidelijker zichtbaar waren. Tijd voor actie dus. Zucht!
Sinds 1 januari ben ik begonnen om weer eens goed te letten op wat ik allemaal naar binnen prop. Ik volg geen dieet want ik geef nog steeds borstvoeding. Wel ben ik geminderd met snoepjes, koekjes, chips en cola. Gewoon een beetje logisch nadenken dus. Niet schransen tot ik erbij neerval maar normale porties eten. En ontbijten!

Een paar weken terug kwam ik in contact met een ambassadrice van Herbalife. Ik vond het allemaal wel interessant klinken dus ik ben een paar keer langs geweest. Inmiddels heb ik een paar producten die me goed bevallen. Zo maak ik elke dag een shake als ontbijt en slik ik ook de vitaminepreparaten. Soms neem ik aan het einde van de middag ook nog een halve shake als tussendoortje.

Verder eet ik normaal maar let ik erop dat het wel gezond is. Wat me wel aanspreekt aan het hele Herbalife is dat proteïnerijk eten de basis is. Dit ben ik gewend van toen ik nog veel sportte. Daarnaast ben ik dol op proteïnerijk voer dus dat maakt het ook wel makkelijker. Mij doe je een groot plezier met avocado's, gerookte kip, kwark en vette vis. Heerlijk! Verder woon ik samen met een sporter die erg goed op zijn proteïne-inname moet letten dus ik sla twee vliegen in een klap hiermee.

Overdag ben ik streng voor mezelf maar ik heb wel de deal met Maarten gemaakt dat we 's avonds gewoon eten. In principe kook ik altijd vers en daar lijkt me niets mis mee. Het moet wel leuk blijven. Die hele superfoods trend laat ik een beetje aan me voorbij gaan. Vind het best interessant allemaal alleen lijken normale homemade maaltijden me ook prima volstaan. Ik kies er voor om lekker veel groente en fruit te eten. Want laten we wel zijn: ik ga never nooit niet een healthfreak worden. Daarvoor houd ik teveel van urenlang tafelen, stinkkaasjes en weet ik veel wat nog meer. 

Bewuster eten dus. Ik ben nu anderhalve week bezig en ik moet zeggen, ik vind het verrot moeilijk. Al die bloggers die zich herboren voelen van die groene smoothies, moeten mij toch eens uitleggen hoe en wat. Ik krijg een fijne kick van een groot glas koude cola, niet van die groene drap. Voor het goede doel werk ik het naar binnen maar ik vrees dat ik het toch niet kan omzetten in mijn leefwijze. Ik blijf dromen van steak en ribbetjes. En van cheesecake...

Gelukkig heeft al dit gecrepeer wel resultaat gehad. Jess is namelijk 2 kilo afgevallen. Dat doet me dan in ieder geval wel weer deugd. Hopelijk krijg ik hier genoeg kracht van om door te gaan. Ik wil namelijk echt van die extra kilo's af. Als ik nu maar lang genoeg doorzet, ga ik al dat hypergezonde spul misschien wel verkiezen boven boterhammen met hagelslag en patat. Zou het?

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Meet Johnny Walker

Ik vertelde in dit blogje al dat Sam tegenwoordig loopt. Yep, die smurf van ons heeft ein-de-lijk het licht gezien en stapt vandaag de dag vrolijk op twee beentjes rond. Dit schattige filmpje wilde ik dan ook graag met jullie delen. Hier in huis hebben we hem al omgedoopt tot Johnny Walker vanwege zijn zwalkende manier van lopen. Oh wat vind ik hem koddig terwijl hij met zijn stuntelende pampergatje rond dart. Zo lief! Hij is er zelf ook heel trots op, erg tof om te zien. Anyways, later vandaag volgt nog een ander artikel. Tot snel peeps!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.