For the love of jumpsuits and more...

Sam groeit opeens zo hard, arghhh! Voor het eerst lijkt hij nu een maat zo goed als over te slaan. Begin oktober stapte we over naar maatje 80 en nu gaat hij al richting maat 86. Zoontjelief is vrij lang maar wel slank. Best lastig met kleding kopen want veel kleertjes in kleinere maten zijn berekend op babyvetjes. Tja, mijn schatje is nogal bewegelijk dus die chubbies blijven er niet echt aanplakken. Verder is het ook een beetje een genetisch ding, denk ik. Mijn vriend en ik waren als kind ook erg tenger en tanig. 

Afijn, Sam heeft dus lekker gespurt en dat betekent shoppen. Niet voor dagelijkse kloffies want daar hebben we nog wel genoeg van in de kast liggen maar voor chillkleding. Ik vind het namelijk een beetje zielig om zo'n klein ding enkel in spijkerbroekjes te hijsen. (Wel heel leuk trouwens maar wat afwisseling lijkt me wel zo prettig.) Jullie weten hoe het gaat, je opent Safari om het wereldwijde web te bezoeken en zo zit je opgescheept met een paar bestellingen.

Ik ben fan van jumpsuits. Vooral van die dure Scandinavische krengen. Als mijn portemonee bodemloos zou zijn dan zou mini elke dag zo'n pakje dragen met een kek printje. Jammerdebammer gaat dat niet lukken ook al zijn ze het geld meer dan waard. Het afgelopen voorjaar kocht ik twee jumpsuits van Maxomorra en die worden nog steeds met heel veel plezier, heel vaak gedragen. Helaas zijn ze nu toch echt bijna te klein. Als Sam nog één centimeter groeit, kan hij niet meer gaan zitten haha! Gelukkig hebben ze hun geld wel opgebracht want ze zijn zo goed als versleten. 

Er moesten dus nieuwe jumpsuitjes komen. Ik surfte maandagavond ver na middernacht naar de website van Musjes. (Mocht je kinderen hebben in de leeftijd van 0 tot een jaar of 2 dan is dat echt een no-go-area!) Tja, de keuze was reuze zullen we maar zeggen. Uiteindelijk belandde er een pakje van Maxomorra in mijn mandje en eentje van Smafolk. Ik besloot van Maxomorra een wat warmere variant te bestellen met een capuchon. Wel aangenaam voor de winter denk ik. Die rits leek me tevens vrij handig want het is altijd een heel geworstel om die drukknoopjes dicht te krijgen. De jumpsuit van Smafolk vind ik vooral geweldig vanwege de print. Hartstikke stoer toch die leeuwtjes. Ik had ook nog een ander pakje op het oog van Smafolk maar deze was helaas niet meer in Sam's maat verkrijgbaar. Boehoe! (Mocht je een adres weten waar je een jumpsuit in maat 86 of eventueel in maat 92 kunt bestellen met dit printje. Schroom niet om mij even te mailen!)

Verder waren er nog wat joggingbroekjes nodig. De sweatpants van de H&M zitten bij Sam perfect dus mijn volgende stop was die webshop. Het mooie aan die broekjes is dat je drie stuks koopt voor slechts 10 euro. Geen slechte deal! Ik heb ze al in verschillende maten voor Sam gekocht. Ideale dingen en door de prijs interesseert het me vrij weinig als zoonlief er vrolijk mee door de speeltuin kruipt of ze voorziet van wat tomatensoep ofzo. Ik bestelde een simpele grijze en een donkerblauwe en rode van een zacht stofje. Wederom fijn voor de winterse temperaturen waar we niet aan gaan ontkomen. Tot slot vond ik nog een foute muts in de vorm van een draak of krokodil. Nadat ik mijn digitale mandje had volgeknald en de gegoogelde kortingscodes had ingevoerd, klikte ik de hele handel voor 13 euro naar huis. Hoppa! 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

And the drama continious...

Nietsvermoedend schreef ik in dit blogje dat het gespook van een zieke Sam op z'n retour was. Gelukkig weet je niet alles van tevoren. De nacht van donderdag op vrijdag werd mijn kleine monster krijsend wakker. Wat is dit nu weer, dachten we nog. Omdat hij toch wel warm was, snorde ik de thermometer op. (Gaat prima hoor in slaapdronken toestand zonder mijn lenzen in...) En ja hoor, weer dik 39 graden koorts. Ik snapte er geen klap van want dit kon bijna niet meer van die verrekte inentingen zijn. Om een lang verhaal kort te maken, ik legde Sam naast me in bed en spendeerde de uren daarop met een huilend kind in mijn armen. Gaap!
De volgende morgen zat hij er maar zielig bij. Ik vond het zo sneu dat hij alvast een sinterklaascadeautje mocht uitpakken als afleiding. De koorts was gelukkig weer weg maar dat arme ding was zo bleek en pips. Heel de dag dus knuffelen met mama en een beetje snoozen. Ik besloot het even aan te kijken.
De dag daarop was zoonlief overduidelijk nog steeds niet helemaal happy maar het leek wel wat beter te gaan. Er ging weer eten in en ondanks dat hij de hele tijd aan onze benen hing, was hij wel vrolijk. Dat ging de goede kant op, dacht ik... Een rustig nachtje volgde dus ik ging er vanuit dat het ergste leed wel geleden was. Zondagmorgen ging mijn vriend mountainbiken met wat vrienden in het bos. Sam werd wakker toen zijn vader ging ontbijten dus hij werd alvast in de box geplant zodat ik nog heel eventjes kon dutten. (Had ik al verteld dat ik compleet uitgewoond was?) Anyways, vaders vertrok en ik zat een beetje te bekomen op de bank met twee katten op schoot. Een lekkere luie zondagmorgen! Sam zat de hele tijd te klooien om met zijn handen onder zijn romper te komen via het hoofdsgat. Beetje apart maar ik vond het wel best.
Op een gegeven moment begon het een beetje te meuren en toen wist ik dat de ochtendkak gearriveerd was. Snel even verschonen. Ik trok die luier open en bam... Die arme drommel zat van top tot teen onder de uitslag. Vooral zijn romp zat helemaal onder de bultjes en de vlekjes. Wat een gekkigheid! Zeker omdat hij dindag ook al wat vlekjes had gekregen. Het leek me niet dat dit nog van die inentingen kwam want daarvoor was er teveel tijd verstreken.
Die dag was Sam wederom heel zielig. Och, wat had ik met hem te doen. Over die nacht ga ik het niet eens hebben, ok? Dat was niet om vrolijk van te worden namelijk. Maandagmorgen bracht geen verbetering dus hing ik om 8:15 aan de telefoon met de assistente van de huisarts. Of ik nog even in de wacht kon? En of ik dan een afspraak wilde voor dinsdag of voor woensdag? Wel lekker ding, wat dacht je van vandaag, grrr.... Na wat dreigementen en manipulaties van mijn kant kon ik drie kwartier later terecht. Na enig haast- en vliegwerk zat ik  met mijn kleine smurf in de overvolle wachtkamer. En met overvol bedoel ik ook echt tjokvol want de griepprik werd uitgedeeld. Uiteraard liep het uit maar goed, uiteindelijk zijn we toch in de spreekkamer van de doc beland.
Sam werd van top teen bekeken en zijn vlekken konden inderdaad niet meer van de BMR-inentingen zijn. Daar schijn je maar een keer uitslag van te kunnen krijgen. Na wat zaken te hebben uitgesloten, kwam de huisarts tot de conclusie dat Sam naar alle waarschijnlijkheid de 6e ziekte te pakken heeft. Superzielig dat hij dat er ook nog even bij krijgt. Na eerst ziek te zijn geweest van de inentingen, vervolgens een dikke verkoudheid daaroverheen te krijgen, daarna onder de vlekken komen te zitten, ondertussen last hebben van een doorkomende kies, kreeg hij tot slot koorts van de 6e ziekte met als grote finale dit vlekkenfestijn. Oh, en die kies is nog steeds niet door en inmiddels zit zijn kont onder het luiereczeem. Daar breekt je moederhart toch van!
Sinds vanmiddag gaat het iets beter. De uitslag lijkt weg te trekken en vanavond heeft mijn mini weer goed gegeten. Hij is net zonder morren in slaap gevallen. Voor het eerst in twee weken tijd. Ik hoop zo hard dat het tij nu gekeerd is en dat Sam snel weer een beetje fit is. Het is zo naar om je kind zo te zien. Het enige positieve aan het hele verhaal is dat er nu heel veel antistofjes worden aangemaakt in dat kleine lijfje tegen allerlei virussen en andere ellende. Die kleine van mij krijgt een afweersysteem waar je u tegen zegt. Mark my freakin' words!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Very divine guacemole

Zoals beloofd, deel ik vandaag het recept van mijn very divine guacemole. Al diverse keren is dit lekkere dipje voorbij gekomen op mijn blog maar nooit vertelde ik hoe je dit nu precies klaarmaakt. Shame on me! Tijd om het goed te maken want dit is echt zo lekker! Ik serveer dit zowel bij Mexicaanse gerechten als als dipsaus bij tortillachips. Vriendlief is hier inmiddels al zo verwend dat hij altijd vraagt om de echte homemade guacemole. Wil wat zeggen want die vent van mij is net een kliko! Lees hieronder dus snel hoe je dit lekkere receptje in elkaar beukt. 

Ingrediënten:

2 rijpe avocado's

tomaat of geroosterde paprika

limoen

rode peper

knoflookteentjes

koriander

snufje zout

Dit recept is echt supersimpel mits je een keukenmachine hebt. Gelukkig heb ik een overjarig exemplaar in de kast staan dat zijn werk goed doet. Serieus, dit apparaat is nog van mijn oma geweest. (Geen leugen, toen mijn oma naar het bejaardentehuis ging, heb ik haar keukenmachine gekregen!) Ziet er niet uit maar er zit veel power in. Afijn, een keukenmachine is dus essentieel als je een mooie gladde dip wilt maken. 

Het is in principe gewoon een kwestie van alle ingrediënten bij elkaar mikken en de machine het werk laten doen. Schep het vlees van de avocado's uit de schil met lepel en haal het vliesje van de knoflookteentjes. Ik ontdoe de rode peper meestal van het zaad en de zaadlijsten maar mocht je een echt pittige guacemole willen dan kun je het binnenste ook laten zitten. Ik gebruik in eerste instantie altijd het sap van een halve limoen. Vervolgens proef ik of dat genoeg is en dan pas voeg ik eventueel wat extra limoensap toe. Een frisje in je guacemole is lekker, een zuurtje is goor! Verder gewoon de tomaat of geroosterde paprika in grove stukken erbij tezamen met wat takjes koriander en een snufje zout. En dan, blenden maar!

Je kunt ervoor kiezen de guacemole helemaal glad te maken of iets grover van structuur te laten. Ik ga altijd voor de laatste optie. Ziet er net wat meer homemade uit. Proef voordat je dit hemelse dipje serveert nog even of er wat extra zout, limoensap of koriander gewenst is. En dan smullen maar! Eet smakelijk en pas op dat je je vingers er niet bij opvreet! Je bent gewaarschuwd ;-)

Tip: mocht je onverhoopt toch opgescheept zitten met onrijpe avocado's waar je iemand mee kunt dood gooien? Leg ze dan in een schaaltje en prik er gaatjes in met een vork. Even in de magnetron tot je ze in kunt drukken met je vingers. Er gaat wel iets van de smaak verloren maar alles beter dan zo'n ranzige harde avocado. Oh, alleen doen trouwens wanneer je de dip direct serveert!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Waarom het huishouden en ik geen vrienden zijn...

Ik zou niet weten wat ik zonder vriendlief zou moeten. Naast dat hij natuurlijk woest aantrekkelijk is en mijn grote held, schuilt er ook een poetsgoeroe in hem. En in mij niet, dat moge duidelijk zijn... Aan het begin van onze relatie heeft mijn moeder hem nog gewaarschuwd voor het gebrek aan huishoudelijk talent van mijn kant. Blijknaar heb ik toch andere pluspunten want hij besloot toch om samen met me verder te gaan. En het is niet zo dat ik mijn ware (chaotische) aard voor hem verborgen heb gehouden. Hij wist waar hij aan begon. Het huishouden is gewoon niet zo mijn ding. Even afgezien van het feit dat ik er echt geen klap aan vind, ben ik er ook nog eens heel slecht in. Ik doe heus wel mijn best maar ik vind het echt een ramp!

- Dat verdomde huishouden is een never ending story. Het. Houdt. Gewoon. Nooit. Op! Wie haalt daar nu voldoening uit? Het is nooit klaar! Als heel je toko aan kant is, kun je weer overnieuw beginnen. Laat staan met een ondernemende dreumes in huis die alles de hele dag overhoop trekt. Opgeven leek me dus simpelweg de beste optie!

- Ik snap de wasmachine niet. (Of eigenlijk denk ik dat de wasmachine mij niet snapt!) Wanneer ik eens een keer een dappere poging waag om wat wasjes te draaien dan krimpen er dingen en zit er altijd een rode sok tussen de witte was ofzo. En vriendlief maar miepen dat ik sokken per paar moet wassen en niet de sportkleding bij de gewone was moet doen. Nou, dan doe je het maar lekker zelf hè!

- Als ik een keer iets schoonmaak doe ik dat met glassex of billendoekjes. Vriendlief krijgt een warm gevoel van binnen bij het aanschouwen van een ruim assortiment aan schoonmaakmiddelen, ik krijg er de kriebels van! Bah! Ik vat ook nooit precies waar je al die verschillende producten voor moet gebruiken.

- Weet je wel niet hoevel werk het is om een vloer te dweilen? Continu die dweil uitwringen en weer om dat stokding heen prutsen. Drie keer heen-en-weer halen en dan weer uitwringen en opnieuw kloten met die stok. Wat een ellende! Niet verder vertellen hoor, maar als ik een keer dweil, dan giet ik gewoon wat water in het midden van de kamer. Vervolgens ga ik dat als een gek door heel de kamer dweilen. Ik dip die dweil steeds in die plas. Scheelt enorm veel tijd en gedoe! Echt!

- Onlangs keek mijn vriend in de koelkast en bemerkte dat de inhoud daarvan er net zo uitzag als mijn kledingkast. Daarop vroeg ik hoe dat dan precies was volgens hem. Zijn antwoordde luidde: 'Als de Gaza-strook schatje...' Hmmm, zegt genoeg hè!

- Wanneer ik dan een keer dweil of stofzuig, heb ik altijd de neiging om niets van z'n plek te halen. Ik ga gewoon een beetje om het meubilair en de de deurmat heen. Onder de bank ligt ongetwijfeld stof maar dat zie  je toch niet. Tenzij je er op buik voor gaat liggen en meestal doet de visite dat niet. Vriendlief is het niet eens met deze redenatie helaas en heeft nogal de neiging om mijn werk over te doen. Heel irritant!

- Ik heb de neiging om steeds een stapel te maken met zooi die ik later wel opruim. Alleen is dat stapeltje op een gegeven moment gewoon de hele zolder. En dan overzie ik het niet meer! Wat ik dan doe? Nou, ik laat het gewoon lekker liggen. Rommel eet geen brood tenslotte...

- Kasten zijn om dingen uit het zicht in op te bergen. Althans, dat is mijn mening. Alle kasten in huis heb ik daarom tjokvol gestouwd en daardoor ziet het er best redelijk uit bij ons in huis. Het enige probleem is dat er wel eens iets uitvalt als je de deur opent. Oh, en ik kan ook nooit iets vinden omdat ik dat stouwen nogal letterlijk neem!

Voordat jullie mijn vriendje hartstikke zielig vinden, zal ik nog even uiteenzetten waarom dat allemaal wel meevalt. Ik kan namelijk best aardig koken. De liefde van de man gaat door de maag dus daarmee scoor ik behoorlijk wat pluspunten. Verder heb ik hem een zoon geschonken. Zeg nu zelf, wat kun je je als man nu nog meer wensen dan een stamhouder. Tot slot heb ik nog wel wat andere kwaliteiten alleen die ga ik niet met jullie delen. Bedenk zelf maar waar ik nog meer heel goed in ben ;-)

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Instagram diary #2

Sinds kort ben ik te vinden op het altijd gezellige Instagram. Ook deze week laat ik jullie de foto's zien die ik maakte met deze app. Wederom heb ik veel foto's om te showen. Het was een rustige week omdat we alledrie ziek zijn geweest. Toch heeft dat me er niet van weerhouden om er vrolijk op los te klikken. 

Zoals ik vorige week al vertelde noem ik deze serie foto's een diary terwijl ik niet alles heb vastgelegd wat ik heb gedaan en ondernomen. De titel is dus misschien een beetje misplaatst. Maar ja, ik kon niet veel beters verzinnen... Kijken jullie mee?

De dag beginnen met het leeghalen van het nachtkastje van je vader is altijd een goed idee! Iedere morgen sta ik weer alles van de grond af te rapen haha!

Sam is nu al een echte man. Compleet geobsedeerd door afstandbedieningen en snoertjes. De televisie aanzetten is hier een hele happening.

Vrijdagmorgen viel Sam onder het aankleden 's morgens opeens in slaap. En dat gebeurt nooit hè! Ik had het dus moeten zien aankomen dat hij ziek zou worden. (Had ik toen nog niet door, vond het vooral vet lief dat hij zo gezellig bij me lag...)

Toen meneer een beetje zwaar werd, heb ik hem voorzichtig op ons bed gelegd. Ik durfde hem niet verder meer te verplaatsen namelijk. Als Sam wakker wordt na een kwartiertje is hij niet te pruimen en gaat hij de rest van de dag echt niet meer slapen. Dat wilde ik voorkomen haha!

Toch wel een mooi herfstplaatje dit! Deze brug leidt naar het schoolplein van een basisschool hier in de buurt. Ik woon naast deze sloot met dit wandelpad ernaast.

Mijn vriend werd vrijdagmorgen strontverkouden wakker dus besloot ik mezelf vol te gieten met verse jus d'orange. Ik had de hoop dat ik door een boost vitamine C niet ziek zou worden. Ijdele hoop bleek later, grrr...

Vrijdagavond had Sam dik 39 graden groots. Heel, heel zielig! Hier had ik hem net in bed gelegd maar later die nacht werd hij tig keer wakker. 

De volgende morgen was de koorts nog hoger. Hij wilde niet eten, zelfs geen rijstwafel. Arme ziel!

Jess met los haar! Heel uniek want ik draag mijn haar bijna altijd vast. Ik vind het echt een crime als ik overal achter blijf haken en het voor mijn ogen hangt. Halverwege de dag deed ik het snel weer in een staart.

We kunnen echt niet meer om de herfst heen. Om half vijf was het zo donker dat ik wat kaarsjes aanstak. Wel boven op de boekenkast zodat Sam er niet bij kon. Oh, ik hoop zo dat hij snel gaat snappen dat hij met zijn tengels van de spullen op tafel moet afblijven. Kan ik eindelijk weer eens wat op neerzetten.

Op Instagram werd me gevraagd naar #myoctoberpics. Daarvoor maakte ik dit herfstige collage van foto's die ik met mijn telefoon maakte. De middelste foto is onze achtertuin, de andere twee kiekjes schoot ik op het pad naast ons huis.

Als het even kan, ontbijt ik lekker uitgebreid op zondagmorgen. Deze keer at ik toast, stukjes kiwi, een zachtgekookt eitje met verse jus d'orange. Ik ben trouwens licht allergisch voor kiwi maar dat houdt me niet tegen om het te eten. Die verdoofde lippen en tong neem ik gewoon voor lief!

Sam was nog steeds niet fit. Dus een lekker chillpakje aan en een rustige zondag tegemoet. 

Sam in zijn poezenpak van de H&M. Er zitten oren, snorharen en een staartje op. Beetje fout maar het staat echt heel lief. I couldn't resist!

Oh dit was zo lekker! Het is een stoofschotel met kippenpootjes, krieltjes en cherrytomaatjes. Het is het werk absoluut waard. Het vlees was zo mals dat het zo van de botjes afviel. Goddelijk!

Sam heeft nog bijna geen haar en dat lijkt me nogal fris als het straks goed koud wordt. Ik dacht even leuk te oefenen door hem maandagmorgen een muts op te doen met van die striktouwtjes. Ik heb het geweten. Hij vond het vre-se-lijk! Het stond wel heel schetig, dat wel...

Terwijl ik mijn tanden stond te poetsen, reorganiseerde Sam de inhoud van de badkamerkastjes. Handig zo'n hulpje, pfff...

Deze drol had nog steeds verhoging maar we moesten echt naar de supermarkt. Dus dik ingepakt in de voetenzak op stap. Dat vond hij helaas voor baby's, maar goed, hij had even niet zoveel te willen...

Ik voelde me maandag de hele dag niet zo tof. Zere keel, snotterig en gewoon heel sloom. Ik sloeg perssinaasappels, zuigtabletten en Hot Coldrex in, in de hoop de griep voor te blijven.

's Middags deed Sam nog even een powernapje op ons bed. Moet ook gebeuren!

Deze moeder is niet voor een gat te vangen. Ik zocht een andere muts op en kocht zoonlief om met Nijntje-koekjes en de afstandbediening. Voilà, Sam met muts!

Vitamientjesshot!!! Lekker ontbijten met een vers sapje gemaakt van sinaasappelsap en kiwi. (Inderdaad weer die verrekte kiwi...)

Sam kan uren naar buiten gluren naar de vallende blaadjes en onze spelende huistijgers. Mijn kleine voyeur!

Het regende dinsdag heel hard en Sam en ik waren allebei niet fit. Sam zat onder de vlekjes van de inentingen van de week daarvoor en ik was echt flink verkouden. Mijn vriend was die dag op de fiets naar zijn werk gegaan zodat ik even naar het tuincentrum kon. Daar lunchte ik bij Délifrance met zoonlief.

Deze kameel was de reden voor ons bezoekje aan de Eurofleur. Rond Kerst staat daar een gigantische levende kerststal met dus die kameel en verder een lading ezeltjes, schapen, geitjes, kippen, ganzen en gigantische konijnen. Heel geinig! Vooral omdat het die dag met bakken uit de hemel kwam en ik me dus niet verrot hoefde te laten regenen in de dierentuin of de kinderboerderij. 

Bij de Zeeman kocht ik deze superfluffy slofjes voor Sam. Zo lief!

Het is toch net een engeltje zo! Mijn trots!

En ik had me toch een keelpijn. Voor het slapengaan at ik dinsdagavond een goor, oud ijsje dat ik achterin de vriezer vond. Die nacht kreeg ik echt flink koorts en was ik megaberoerd. Blûhhh!

Woensdag voelde ik me belabberd. Sam was enkel nog een beetje verkouden dus ik besloot maar even een frisse neus te halen. Even proberen om die dufheid uit mijn hoofd te verdrijven.

Weer een herfstfotootje! Deze keer niet van het pad langs mijn huis maar van een vijver aan de andere kant van het centrum. 

Ik had trek in een panini maar had geen stokbrood in huis. Er was nog wel een restje Turks brood. Met wat groene pesto, plakjes tomaat en mozzarella stopt ik het tussen de grill en man, dat was me toch een partij lekker! 

Sam stond hier lekker te wiebelen in de box met allebei z'n voetjes in de vormenstoof. Creatief hoor!

Deze stoere pyjama voor Sam nam ik over van Sharmayne. Woensdag kwam de postbode hem brengen. Ik zag haar zoontje deze pyjama met snorren vaak dragen op foto's op haar blog. Al vanaf het begin wilde ik hem ook voor Sam. Alleen was hij hartstikke uitverkocht. Ben erg blij dat we hem nu toch in huis hebben!

Een geslaagd experimentje in de keuken! Het zijn tomaten gevuld met een gehakstmengsel. Je bereid dit gerecht in de oven. Ik ga dit absoluut vaker maken. Very tasty!

Mijn kleine tornado heeft de laatste tijd opeens interesse in alles wat met vormen te maken heeft. Hier begint hij de dag met spelen met één van zijn houten puzzels. Heerlijk dat hij eindelijk wat rust lijkt te vinden in zijn drukke dondertje. 

Mijn kleine, grote vent aan de borst. Het blijft speciaal om zo lang borstvoeding te geven. Heb nooit zin om er heel zoetsappig over te doen maar fijn is het wel.

Ik kleed Sam meestal aan op de bank of op ons bed. Donderdagmorgen viel hij onder het aankleden opeens in slaap op mijn kussen. Heel schattig haha! Hij gaat ook altijd als hij de kans krijgt met zijn hoofd op een kussen liggen. Volgens mij is dat een stille hint ofzo!

Wederom een herfstig wandelpad bij ons in de buurt.

Herfstig weer vraagt om stoere laarsjes! Ik draag hier deze enkellaarsjes van SPM. Ik heb even moeten wennen aan de hak maar inmiddels rock ik deze schoenen.

Als je dan met je zoon aan het spelen bent in de speeltuin realiseer je je plotseling dat de babytijd toch echt voorbij is. Heel gek want ik herinner me nog als het moment van gisteren dat ik zwanger was. Time flies!

Een poosje geleden ontdekte ik de foodblog van Daniëlle. Donderdagavond besloot ik het recept Mac 'n Cheese van haar hand te maken. We hebben de buikjes hier heerlijk rond van gegeten. Zalig!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

DRA-MA!

Pfff, het was me het weekje wel. Het begon vorige week na een bezoekje aan het consultatiebureau. Sam kreeg daar de beruchte BMR-prikken in zijn kleine dreumesdonder en er volgde die nacht een heel feest. Altijd fijn zo'n ontroostbaar kind. En heel zielig vooral! Dat was echter nog maar het begin. Ook de dag erna voelde hij zich lamlendig en was er niets mee aan te vangen. Hangerig tot en met en niet weten wat hij met zichzelf aan moest.

Vrijdagmorgen stond vriendlief op met een lekkere snotkop en flinke keelpijn. Hij ging toch werken aangezien het de laatste dag voor het weekend was. (Wat een bikkel hè!) Sam leek net een beetje bekomen van de inentingen. Toen hij aan het einde van de morgen bovenop me in slaap viel na een voeding, had ik de bui al moeten zien hangen. Afijn, 's middags voelde ik eens aan zijn voorhoofd en bingo, koorts! Vanuit het niets 39 graden koorts. Ik was er op bedacht dat mini opnieuw ziek kon worden na de inentingen want daar hadden ze me voor gewaarschuwd op het consultatiebureau. Dit was alleen wel erg vlotjes. Waarschijnlijk dus toch één of ander virusje dat we cadeau hadden gekregen.
Het weekend was niet om over naar huis te schrijven. Zowel mijn grote als kleine man waren beroerd. Sam werd zaterdagmorgen zelfs wakker met 39.6 graden koorts. Hij wilde niet eten, niet spelen, gewoon helemaal niets. Enkel bovenop mij liggen en melk drinken. Heel aandoenlijk en schattig maar toch ook een tikkie vermoeiend. Om over de nachten maar niet te spreken. Een kokendhete dreumes die midden in de nacht besluit om niet in zijn ledikant te willen slapen, is niet bepaald bevordelijk voor de nachtrust. En dat moederhart hè! Dat instinct dat er alleen maar voor wil zorgen dat je nageslacht het behagelijk heeft. Dus maar bovenop mama slapen want tja, anders is het zo zielig. Zucht...
Heel naïef dacht ik nog de dans te ontspringen. Ik ging aan de slag met liters verse jus d'orange en propte mezelf op voorhand vol met paracetamol. Dinsdagavond werd ik echter uit de droom geholpen. Alle extra vitamine C ten spijt. Oh wat had ik het koud. Ik heb rillend in mijn bedje gelegen met een gebreid vest aan, in een mummyslaapzak onder het winterdekbed. Het koude zweet liep langs mijn rug, mijn kop vol snot en een keel van schuurpapier. Bah, bah, bah! Zo ziek als een hond was ik.
Om het compleet te maken, ontdekte ik de volgende morgen dat Sam van top tot teen onder de vlekjes zat. Oh ja, dat was waar ook. Daar had de arts die die prikken uitdeelde iets over gezegd. Na een week kunnen die koters in de vlekken schieten en andere ellende krijgen. Heel sneu dat hij dit ook nog te verwerken kreeg. Ondanks mijn koorts en gerochel, heb ik de hele dag mijn ukkie vertroeteld. Moeders kunnen ook nooit ziek worden. Maar ja, shit happens! Dus lekker lang samen onder de warme douche en lekker kroelen in het grote bed.
Gelukkig voel ik me niet meer zo lamlendig als pakweg twee dagen geleden. Sam is echter nog steeds niet te genieten. De oorzaak van deze toestand ontdekte ik woensdagavond. Meneer heeft geen koorts meer, geen vlekken meer en zijn verkoudheid is ook zo goed als weg. Maar er staat een kies op het punt van doorkomen! Er zit linksonder een enorme bobbel onder zijn tandvlees en de boosdoener zie je al zitten. Wat een bofferd is mijn kleintje toch ook. En vooruit, wat zijn wij als ouders ook gezegend. Kleine pechvogel!
Vrees dat ik nog wel een paar nachten opgescheept zit met een dreumes tussenin. Het is de eerste kies die doorkomt en zo te zien is het een joekel. Het krijgen van tandjes was op z'n zachtst gezegd al geen pretje dus ik ben benieuwd hoe het ons vergaat met die gemene kiesjes. Weten jullie wat ik alleen wel heel hard hoop? Dat die buikgriep die nu heerst ons overslaat. Ik zit er echt niet op te wachten dat we ook alledrie nog eens aan het kotsen slaan. Fingers crossed!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Buitenkind

Blote voeten

zilte haren

vegen op het aangezicht

en aarde op mijn huid

Voelen dat ik leef

liefdevolle overgave 

aan de elementen

bemind door

aarde, water, vuur en lucht

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Oh starry, starry boots...

Ik houd ervan. Van kleine jongetjes met pamperkontjes op kaplaarsjes. Toen ik te horen kreeg dat ik in verwachting was van een zoon, was dat wat ik voor me zag. Lekker door de bossen struinen met mijn stoere kabouter en samen in de plassen stampen. (Het feit dat daar een hele babytijd vooraf aan gaat, ontging me een beetje op dat moment!) Ik was dan ook helemaal happy met de kaplaarsjes in maat 19 die ik in mijn kraamtijd cadeau kreeg. Beetje balen dat ik die laarsjes inmiddels ongebruikt in een doos heb kunnen opbergen. Ze zijn namelijk al een poosje te klein. En zoonlief stapt ook nog niet stevig genoeg om samen door de bossen te lopen. Laat staan om in plassen te springen...

Maar wat niet is, kan nog komen nietwaar. Mijn mini is hard op weg om zijn eerste stappen te zetten dus die boswandeling ligt echt wel op de loer de aankomende maanden. Superfijn dus, dat er sinds vorige week een paar nieuwe kaplaarsjes voor hem klaarstaan. Hele mooie blauwe exemplaren met sterren. In maatje 21/22 dit keer. Ik ontving ze van de webshop Fashionbootz. Zijn ze niet stoer? Ik ben er helemaal verliefd op in ieder geval. Ze zijn nog ietstiepietsie te groot maar dat komt wel goed uit. Een beetje groeiruimte is tenslotte nooit weg. Tegen de tijd dat Sam toe is aan plassen stampen, passen ze hopelijk als gegoten.

Mocht je ook op zoek zijn naar kaplaarsjes, neem dan eens een kijkje bij Fashionbootz. Naast dat ze een ruim assortiment laarzen voor koters hebben, is er ook genoeg keuze voor volwassenen. Je vindt in deze webwinkel tevens handschoenen, sokken, snowboots en festivallaarzen. Wat ook wel geinig is, is dat je laarzen kunt laten bedrukken. Misschien een idee voor een kraamcadeautje of voor wanneer die ukkies naar de opvang gaan. Nooit meer gedoe dat ze thuiskomen met de verkeerde laarzen. Ideaal! 

Jullie horen het al, ik ben te spreken over Fashionbootz. Niet alleen vanwege de producten die deze webshop aanbiedt, maar ook vanwege de service. Je bestelling wordt snel verzonden en is netjes verpakt. Altijd fijn om je spullen vlot in huis te hebben. Thumbs up, voor Fashionbootz!

Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met Fashionbootz.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.