World of scentchips + winactie

Wij houden hier van interieurgeuren. Geurkaarsjes, geurstokjes, waxmelts enzovoorts. You name it, we have it! Ik moet er wel eerlijk bij zeggen, dat ik lang niet alle geuren lekker vind. Ik ben behoorlijk kieskeurig in dit opzicht. Vooral lichte, frisse geuren kunnen mij bekoren. Mijn all-time favoriete geur is vanille. Vooral de vanille-kaarsjes van Ikea blijf ik keer op keer kopen. Ook ben ik groot fan van de geurstokjes en kaarsen van Rituals. 

Een paar weken geleden kocht ik een brandertje met een aantal waxmelts bij de Action. Jammer genoeg vond ik die geuren nogal tegenvallen. Heel chemisch! Ik kreeg het gevoel in een boeddhistische tempel te zijn beland. Zo overheersend en verstikkend was de geur die door die goedkope waxmelt werden verspreid. Ik was dan ook een beetje huiverig toen ik vorige week een pakketje ontving van World of Scentchips ontving. Ook daar zat namelijk een brandertje in en een groot doosje met allemaal verschillende waxmelts. Zou ik deze geuren wel lekker vinden?

Kwaliteit blijkt flink wat uit te maken. Zo ook in de wereld van de geurkaarsen en waxmelts. Ik ontving de geuren Vanilla, Honeysuckle, Mango Papaya, Strawberry, Blossom, Passionfruit, Baby Powder en Coffee. Natuurlijk kun je niet alle geuren even lekker vinden maar de meeste zijn fijn. Zoals te verwachten viel, had ik direct een sterke voorkeur voor Vanilla. Ik kan het niet helpen, dat blijft mijn favoriete geur. Verder was ik ook erg te spreken over Baby Powder en Blossom. Heerlijke zachte geuren die je interieur verfrissen zonder dat ze op je luchtwegen slaan. De fruitige geuren zoals Mango Papaya, Strawberry en Passionfruit lijken me vooral erg fijn in het voorjaar en de zomer. Voor het winterseizoen vind ik ze iets te tropisch. Wel is de geur die er vanaf komt wederom aangenaam. Niet te zoet en niet te chemisch. De enige geur die ik echt niet lekker vond was Coffee. Tja, logisch als je bedenkt dat ik koffie sowieso heel goor vind. 

Wat ik een heel geinig concept vind, is dat je je eigen geuren kunt creeëren. Het is de bedoeling dat je drie waxmelts in het brandertje doet. Je kunt kiezen voor melts met allemaal dezelfde geur maar dus ook voor melts met verschillende geuren. World of schentchips biedt al een groot assortiment aan geuren aan maar op deze manier zijn de opties helemaal eindeloos. Ik had nog nooit van dit principe gehoord en vind het erg leuk en bijzonder. Wel raad ik je aan om even goed na te denken over de combinaties die je in je brandertje kwakt. Persoonlijk vind ik sommige geuren namelijk niet zo'n goede match. Een kwestie van je gezonde verstand gebruiken en lekker proberen dus. 

Zijn jullie nu ook enorm benieuwd geworden naar alles wat World of scentchips te bieden heeft? (Wat ik me absoluut kan voorstellen na dit verhaaltje van mijn kant!) In dat geval heb ik fijn nieuws voor jullie. Ik mag in samenwerking met World of scentchips namelijk precies hetzelfde pakketje weggeven aan één van mijn bezoekers. Als dat niet leuk is! Lees hieronder wat je moet doen om mee te dingen naar deze prijs.

1. Like In a flow around the world op Facebook.    
    Je maakt een extra kans door dit bericht te delen dus spread the word!

2. Like In a flow around the world op Bloglovin'.

2. Laat een comment achter waarin je vertelt dat je meedoet.

Volgende week maak ik de winnaar bekend op mijn blog en op Facebook. Heel veel succes lieve mensen!

Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met World of scentchips.

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Niet klagen maar dragen

Tijdens mijn zwangerschap nam ik me voor om mijn kindje te gaan dragen in een draagzak. Niet omdat ik me daar over had ingelezen maar omdat ik domweg niet beter wist. Mijn broertje van drie jaar jonger bleek namelijk een huilbaby. Wat een jankerd was dat haha! Uit pure wanhoop droeg mijn moeder hem de godganse dag in een gebloemde (jawel de eighties!!!) draagdoek dicht tegen haar borst aan. Ze had weinig keuze want dit was de enige manier om hem stil te krijgen.

Jaren later kreeg ik altijd het verhaal te horen van een bezoekje dat zij bracht met baby Chris aan een kinderarts. (Mijn broertje was een prematuur vandaar de afspraken in het ziekenhuis om zijn ontwikkeling te monitoren...) Toentertijd was dragen nog niet zo bekend als tegenwoordig in Nederland. De beste man werd helemaal lyrisch toen hij mijn mams binnen zag komen met die kleine man in de draagzak. Hij zag dat zo graag want het was zo goed en blablabla. 

Afijn, een draagzak leek me dus onmisbaar in onze babyuitzet. Ook vriendlief was enthousiast. Zonder ons erin te verdiepen, kochten we een Stokke draagzak bij de Babydump. Eerlijk is eerlijk, we vielen vooral voor het stoere uiterlijk van dat geval. Legergroen met allemaal stoere riempjes en dergelijke. Helemaal ons ding!
In de praktijk bleek dat dragen toch een beetje tegen te vallen. Toen Sam zo'n twee weken oud was, toverden we onze draagzak tevoorschijn maar onze ienieminie-mini-me bleek veel en veel te klein. Ondanks de belofte van Stokke dat het ding te gebruiken was van 0 tot 3 jaar ging het hem voorlopig niet worden. Toch wilde ik Sam graag dicht tegen me een dragen. Hij was nog zo klein en hij had echt de behoefte om dicht bij zijn mama te zijn. Logisch natuurlijk als je zo vers uit de buik bent.
Ik ging op zoek naar een alternatief. Ik kocht een rekbare draagdoek op marktplaats van Tricot Slen voor 20 euro. Ik keek duizend filmpjes op youtube over hoe ik dat kreng moest knopen. Uiteindelijk vond ik een manier die een soort van werkte. Sam vond het prettig in de doek maar het knopen hield me steeds een beetje tegen om hem er regelmatig in te stoppen. Ik kreeg hem nooit helemaal om zoals ik wilde en was stiekem bang dat mijn monstertje eruit zou kukelen. Wat ook meespeelde was dat ellendige litteken van de keizersnede. Mijn buik is erg lang behoorlijk gevoelig geweest doordat Sam met flink wat geweld is gehaald. Ik had geen geplande keizersnede maar een spoedkeizersnede na een mislukte versie waarvan mijn buik al helemaal blauw en beurs was.
Sam was een hele zoete baby die het geen zak uitmaakte of ik hem nu vervoerde in de wandelwagenbak, de maxi-cosi of de draagzak. Hij huilde weinig en sliep prima. Er was dus niet echt de nood om hem continu te dragen. Ik heb de doek wel gebruikt maar niet bloedjefanatiek. Na een paar maanden was meneer eindelijk groot genoeg voor de draagzak. Ik vond het een verademing om niet meer te hoeven knopen. Sam erin krijgen bleek echter een hele tour. Er zaten verschrikkelijk veel knoopjes, clipjes en ritsjes aan dat ding. Het was praktisch onmogelijk om hem er in je eentje in te krijgen. Zoonlief begon ook standaard te mieren tijdens het vastzetten. Niet al te gezellig!
De draagzak hebben we dan ook minder vaak gebruikt dan gepland. Ik vond het veel makkelijker om Sam mee te nemen in de wandelwagen. Zeker als ik boodschappen ging doen want dan kon ik gewoon mijn boodschappen in de wagen knallen. Superhandig! Al vrij vlot was Sam het er ook niet meer mee eens om gedragen te worden met zijn gezichtje naar ons toe. Hij wilde dolgraag zien wat er gebeurde. Volgens de gebruiksaanwijzing van de draagzak konden we hem omdraaien maar uit allerlei hoeken hoorde ik dat die houding niet goed was. Wel geprobeerd maar niet al te vaak gedaan. Het enige moment waarop we die draagzak redelijk intensief hebben gebruikt was op vakantie. En dan was Maarten vooral degene die Sam droeg.
Ergens denk ik dat ik gewoon geen draagmama ben. En Sam geen draagkind. Ik vind het vooral heel erg zwaar en een tikkeltje ingewikkeld. Mijn schouders doen er altijd pijn van en ik vind het maar omslachtig allemaal. Mijn zoon maak ik er ook niet intens gelukkig mee. Als ik eenmaal loop vind hij het wel aardig mits ik hem er verkeerd om in prop. Toch krijgt hij het na een tijdje benauwd omdat hij zo beperkt wordt in zijn bewegingen. Sam is een mannetje dat altijd spartelt en als ik hem redelijk strak in een draagzak hijs, geeft dat weerstand bij hem. Denk ik...
Er is alleen een grote maar! Sam loopt tegenwoordig. Vooral de andere kant op. Aangezien hij steeds beter stapt, zal het niet lang meer duren voordat ik met een lege wandelwagen rondhobbel. En mensen, dat lijkt me niet handig in combinatie met een klein wegrennend ventje. Ik verwacht al vrij vlot met Sam naar de supermarkt te kunnen wandelen maar heb dan niet de behoefte om hem los te laten lopen in de winkel zelf. (Laat ik het erop houden dat ik zoonlief inmiddels een beetje ken in dat opzicht!) Onlangs bedacht ik me dat een draagzak dan wel handig zou zijn. Die kan ik gewoon omdoen en voordat we naar binnen gaan, stop ik Sam erin en kan ik rustig boodschappen doen. Goed idee toch?
De zak van Stokke is geen optie hiervoor. Je kunt hem wel ombouwen tot rugdrager maar dat is zo'n ingewikkelde constructie dat ik hem er niet in mijn eentje in krijg. Verder weegt Sam zo verschrikkelijk door dat ik serieus denk een hernia over te houden aan bezoekje aan de Appie. Not gonna work! 
Mijn vraag aan jullie is, of jullie misschien een oplossing weten voor dit probleem. Of jullie hier ervaring mee hebben en of dit inderdaad zo'n handig plan is als ik denk. Een draagdoek vind ik geen optie. Dat knopen is domweg niets voor mij. Mijn eisen aan een draagzak zijn dat ik Sam in mijn eentje op mijn rug moet kunnen knallen en dat ik er nog minimaal een jaar gebruik van kan maken. Anders is het ook zonde. Als het even kan, zou een draagzak welke ik kan ombouwen tot een buikdrager voor een eventueel tweede kindje helemaal fantastisch zijn. Oh ja, misschien handig om te weten, ik gok dat dat monster van mij bijna de 10 kilo aantikt.

Er gaat me ongetwijfeld worden aangeraden om Sam in een boodschappenwagentje te kwakken. Helaas gaat dat niet want nadat meneer er welgeteld drie keer in had gezeten, had hij door hoe hij eruit moest klimmen. Yep, klauterkabouter to the max. Dus tenzij iemand een supermarktketen kent welke driepuntsgordels in de karretjes heeft gemonteerd, is dat jammer genoeg geen optie. 

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Instagram diary #11

Doordat ik afgelopen week ziek was, loop ik gruwelijk achter met het maken van diary's. Verder heb ik het ook nogal druk met van alles en nog wat dus had ik weinig tijd om achter de laptop te kruipen. Vandaag eindelijk weer eens een overzichtje van de foto's die ik maak met Instagram. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Aankomende week hoop ik weer wat meer online te zijn en ook even al jullie blogjes bij te lezen. Wanneer jullie het leuk vinden om mee te genieten van mijn dagelijks leventje, lees dan snel verder en vergeet vooral geen vriendjes met me te worden ;-)

Twee weken geleden deed ik een rondje Amersfoort met mijn twee mannen.

Sam viel in slaap in de buggy en we besloten even te gaan zitten in het Film Theater Café De Lieve Vrouw. Mmm, nacho's en cola light...

Lekker spelen ventje!

Na de nacho's van eerder die dag besloot ik 's avonds maar een salade in elkaar te flansen met rucola en gerookte makreel. 

De uitverkoop van The Body Shop geplunderd. Ik houd van sale!

Twee paar schoenen voor Sam met 50 procent korting. hier gingen we eigenlijk voor naar de stad. Een paar voor nu met flexzooltjes en een paar Vans op de groei. Wat groeien die kindervoeten toch hard!

Ook kochten we nog wat dingen in de uitverkoop van de Zara. Voor Sam uiteraard! 

Twee weken geleden kwamen mijn ouders op zondag op visite. Mijn kleine ekster speelt hier gezellig met de armbanden van oma. 

En omdat het zulk lekker weer was die dag, liepen we een flink rondje langs het kanaal van Leusden. 

Mooi ronde getalletjes! Nog steeds verbaasd en dankbaar voor al die lieve mensen die blog lezen en mijn onzinfoto's bekijken. Thanks folks!

Voetjes <3

Sam klimt zoals gewoonlijk overal op en in. Een van zijn favoriete hobby;s op dit moment is proberen de achterdeur open te maken. Kleine Houdini!

Lief zo'n beertje aan de borst. love him so much!

Op stap met Sam in de wagen. Ik vind hem opeens zo groot als ik hem zo zie zitten. Waar is mijn baby in godsnaam gebleven?

Ik ging een beetje op de gezonde tour door een groen monster te brouwen. Ik vind het nog steeds niet lekker maar aangezien het gezond is, bikkel i maar door. 

Een receptje uitgeprobeerd van de site Lekker en simpel. Het is kipsalon, een gezondere versie van kapsalon. Ik liet de kaas trouwens achterwege. (Was ik vergeten te kopen...)

Anderhalve week geleden bezocht ik Fitvclub Leusden. Ik had een afspraak met Annemarie van Herbalife. Goed bezig!!!

Een shake van Herbalife. Ben er niet echt wild van maar ik hoop op goede resultaten.

Mijn klauterkabouter klom op de keukentafel en besloot aan de lamp te gaan hangen. Fijn, heel fijn!

Ook sloopte Sam vakkundig een lamp. Arghhh!

Vorige week schreef ik een blogje over mijn Boevige boef. 

Vorige week kocht ik eindelijk weer eens een kledingstuk voor mezelf. Een jasje van Shoeby waar ik al weken op zat te azen. Now it's mine! En ook nog eens voor de helft van de prijs. Mijn wachten is beloond haha!

Na een beroerde nacht zat Sam een beetje sipjes in de wandelwagen. Meneer is flink aan het rommelen met slaapjes. Vermoeiend voor hem en voor ons. Zucht...

Wraps gevuld met rijst, gehakt, maïs, kidneybonen, heel veel kruiden en sla en geraspte kaas. Even de restjes uit de koelkast opmaken.

Doordeweeks ontbijt ik altijd met Sam voor de televisie als ik geen afspraken heb staan. Een beetje fout maar wel relaxt. Hier kijkt hij zijn lievelingsprogramma Bumbu. Oh wat heb ik de pest aan die clown maar hij vindt het fantastisch!

Op Instagram werd er gevraagd naar mijn verzamling. Ik besloot om deze foto met mijn kookboekenstash te delen. 

Sam deelt graag. Tijdens een bezoek aan deze schapen besloot hij spontaan dat die beesten best een hapje mochten van zijn krentenbol. Lief hoor maar wel een tikkeltje ranzig.

Kijk hem heerlijk slapen in zijn maillot met sterren!

Ik deed gezellig een dutje naast mijn kleine man. Wat was ik moe die dag! En buiten regende het keihard dus niet fijner om dan samen onder de wol te kruipen.

Sam had een nucleaire ontploffing in zijn luier dus kwakte ik hem onder de douche. Ik zag het niet zitten om alles te poetsen met billendoekjes. Zoonlief zit altijd heerlijk ontspannen vol in de straal te spelen. 

Ik hoorde vrijdag een enorm gebrul uit Sam z'n kamer komen. Mini-me bleek in zijn vakkenkast te zijn geklommen maar kon er niet meer uit. Als ontaarde moeder heb ik eerst even een foto gemaakt haha!

Kappertje pakken op koopavond...

Het resultaat! Dik acht centimeter eraf laten klimmen. Wel even wennen maar ben er erg blij mee. Mijn haar is een stuk gezonder nu.

Mijn kortgewiekte haren in een staart. Dit is trouwens mijn eigen kleur voor degenen die het interesseert.

Verse jus geperst in de hoop mijn verkoudheid de baas te worden.

Ahwwww <3

Zondag lag ik met griep in bed bij mijn schoonouder. Wat baalde ik! Ik zou die dag eigenlijk gaan skiën in Bottrop maar dat feest ging helaas niet door. Hopelijk binnenkort een herkansing!

Maandagmorgen was ik nog steeds hondsberoerd. Sam heeft erg veel televisie gekeken die dag. Ik geloof dat hij het geen straf vond haha!

Bloterikje ontsnapt tijdens het omkleden!

Ik vind hem zo lief als hij ligt te slapen...

Ook afgelopen dinsdag bracht ik een bezoekje aan Herbalife. Jammer genoeg maar 0,2 kilo afgevallen. Stom!

Een klein meertje vlakbij mijn huis. Ik vind vooral de oude kerk op de achtergrond erg mooi.

Sam vermaakt zich prima zo te zien. 

Ik had een prachtige boerderij voor hem gebouwd van Duplo. Zoonlief wist echter niet hoe snel hij mijn kunstwerk met de grond gelijk moest maken haha!

Gevloerd!!!

Bijna 17 maanden en nu al een schoenenfetisj. Dat wordt wat over een poosje. Van wie zou hij dat toch hebben? My lips are sealed!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.

Bacillen en virussen

Met collega's in de Vaticaanse Musea
mei 2009

Gisteravond lag ik in bed mijn week te overdenken. Mijn gedachten gingen weer even terug naar zondag, maandag en dinsdag. Nondeju, wat was ik ziek en beroerd toen. Ik had echt een flinke griep te pakken. Opeens schoot me te binnen dat het lang geleden was dat ik het zo te pakken had.

Even afgezien van wat verkoudheden, ben ik de afgelopen twee jaar niet echt ziek geweest. Ook sta ik al bijna twee jaar niet meer voor de klas. Mmm, zou dat toeval zijn? Ik heb geen idee. Wel vind ik het beslist merkwaardig dat ik vooral heel veel griepjes heb gehad ten tijden van mijn lesgevende bestaantje. Hetzij als stagiaire, hetzij als docente. Bizar toch!

Laten we even teruggaan in de tijd. Als klein meisje was ik altijd strontverkouden en niet fit. Mijn moeder spreekt mijn vroegere kleuterjuf nog wel eens sporadisch en die dame weet altijd herinneringen op te halen aan mijn groene snottebellen. Fijn haha! De oplossing voor deze ellende bleek het verwijderen van zowel mijn neus- en keelamandelen. Ik kan me nog wat verrotte nachten in een ziekenhuis herinneren met heel veel ijsjes en nare verpleegkundigen. (Ik moest blijven omdat er dingen mis waren gegaan tijdens de operatie. Jess en OK's waren toen ook al niet zo'n goede combo...) Verder is me vooral bijgebleven dat ik me nadien een stuk beter voelde. 

Jaren ging het goed tot ik ging studeren. Al vrij vlot moest ik stage gaan lopen en toen begon het gedonder. Ik was continu ziek. Hele winters lang had ik een verstopte neus en wisselden de griep en voorhoofdsholteontstekingen elkaar af. Om knetter van te worden. Ik snapte er helemaal niets van. Werkelijk iedere maand was het raak. 

Oh wat heb ik gebaald dat ik me continu moest ziekmelden. Ik voelde me soms zo bezwaard dat ik niet kon werken. Als ik er alleen al aan terugdenk, krijg ik alweer een knoop in mijn maag. Wat een ellende om iedere maand de conciërge te moeten bellen met de melding dat ik ziek was. Of al die keren dat ik toch besloot voor de klas te gaan staan en halverwege de dag moest opgeven. Ik was vaak ook echt zwaar beroerd. Meestal had ik gewoon koorts en zaten mijn holtes vol. Verder herinner ik me nog een heel gedoe toen ik alsnog was gaan werken en ieder uur zieker werd. Uiteindelijk flauw gevallen in de armen van de conrector en afgevoerd door de ambulance. Had ik verdomme Mexicaanse griep. Ook de keren dat ik mijn stem kwijt ben geweest zijn niet meer op een hand te tellen. Niet meer op twee handen ook trouwens. Verschillende  ouderavonden heb ik moeten skippen omdat ik geen enkel geluid meer kon produceren. Zo geforceerd waren mijn stembanden. 

Alles heb ik eraan gedaan om te voorkomen dat die virussen en bacillen me in hun greep kregen. Kilo's fruit naar binnen gestampt en multivitamine's bij het leven geslikt. Ik verkeerde in goede conditie en sliep ook meer dan tegenwoordig. Verkouden leerlingen kregen van mij zakdoekjes aangereikt en ik ventileerde mijn lokaal zo goed mogelijk. Helaas maakte het geen zak uit. 

En nu? Nu gaat het al twee jaar hartstikke goed wat betreft griepjes en verkoudheden. Natuurlijk ben ik nog wel eens ziek zoals afgelopen weekend maar niet meer zo vaak als de zeven jaren daarvoor. En ook niet meer zo heftig. De laatste keer dat ik een echte gruwelijke holteontsteking had, was toen ik 11 weken zwanger was. Met 14 weken ging ik de ziektewet in en sindsdien heb ik geen school meer vanbinnen gezien. Ergens weiger ik te geloven dat dit berust op toeval. Domweg omdat het me iets te toevallig is allemaal. Weird!

Volg mij nu ook op Bloglovin, Instagram, Facebook en Pinterest.